ΔΝΤ: Οκτώ σκληρά μέτρα

Μια σειρά από μέτρα, ριζοσπαστικά για τα ελληνικά δεδομένα και αρκετά
σκληρά σε ορισμένες περιπτώσεις, υποστηρίζει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ότι
χρειάζεται να λάβει τώρα η ελληνική κυβέρνηση, χτυπώντας το καμπανάκι του
κινδύνου για τον πληθωρισμό αλλά και τονίζοντας την ανάγκη να προχωρήσει πλέον
η πραγματική σύγκλιση της ελληνικής με τις ευρωπαϊκές οικονομίες.

Το κατά παράδοση αυστηρό ΔΝΤ, στο κείμενο των συμπερασμάτων της αποστολής του
στην Αθήνα, η οποία ολοκληρώθηκε προχθές, αναγνωρίζει ότι “οι βραχυπρόθεσμες
προοπτικές της ελληνικής οικονομίας είναι οι καλύτερες των τελευταίων
δεκαετιών, κυρίως λόγω της εφαρμογής των πολιτικών για τη σταθεροποίηση της
οικονομίας”. Ταυτόχρονα, όμως, καλεί την κυβέρνηση να συνεχίσει την
προσπάθεια, στον χώρο πλέον των διαρθρωτικών αλλαγών, καθώς και της περαιτέρω
σταθεροποίησης. Τονίζει μάλιστα ότι η κυβέρνηση πρέπει να επιδιώξει την
ικανοποίηση των νέων αυτών στόχων της με τον ίδιο δυναμισμό που επέδειξε στην
πορεία προς τη Νομισματική Ένωση.

Εισοδηματική

Τα μέτρα του ΔΝΤ επικεντρώνονται σε μεγάλο βαθμό στον τομέα της εισοδηματικής
πολιτικής, την οποία θέλει αυστηρότερη αλλά και με ειδικά κίνητρα για τις
υψηλόβαθμες θέσεις. Επίσης, ιδιαίτερη σημασία έχουν οι προτάσεις του
οργανισμού για το ασφαλιστικό αλλά και για την αναμόρφωση του δημόσιου τομέα.
Αναλυτικά, τα μέτρα που προτείνει είναι τα εξής:

1. Οι αυξήσεις στους μισθούς να μην ξεπερνούν τις αυξήσεις στην παραγωγικότητα
και να λαμβάνουν υπόψη τις αντίστοιχες εξελίξεις στην ευρωζώνη,

2. Οι δαπάνες του προϋπολογισμού να συγκρατηθούν περαιτέρω, γιατί στο θέμα
αυτό η πρόοδος που έχει σημειωθεί ήταν μικρή. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να
μειωθούν τα φορολογικά έσοδα ως ποσοστό του ΑΕΠ για να ακολουθήσει η Ελλάδα
την τάση των άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Το βάρος της δημοσιονομικής εξυγίανσης
πρέπει να μετατεθεί από τα έσοδα στις δαπάνες.

3. Να προχωρήσει η μεταρρύθμιση της Δημόσιας Διοίκησης και συγκεκριμένα:

* Να συγχωνευθούν και να καταργηθούν δημόσιοι οργανισμοί, για τον
εξορθολογισμό του δημόσιου τομέα.

* Να περικοπούν οι δαπάνες για μισθούς αλλά και το σύνολο των δημόσιων
δαπανών. Για τον σκοπό αυτό μπορούν να αξιοποιηθούν οι νέες τεχνολογίες και να
χρησιμοποιηθούν εξωτερικές υπηρεσίες.

* Να υπάρξει σύνδεση αμοιβής με παραγωγικότητα για τους ανώτερους δημοσίους
υπαλλήλους και να εισαχθεί το σύστημα των συμβάσεων ορισμένου χρόνου.

4. Το συνταξιοδοτικό σύστημα πρέπει να αναμορφωθεί ριζικά. Μεταξύ άλλων πρέπει
να μελετηθούν οι δυνατότητες χρήσης συμπληρωματικών συντάξεων εκτός του
δημόσιου συστήματος συντάξεων.

5. Να ληφθούν μέτρα για τη μείωση της ανεργίας και ειδικότερα:

* Να δοθεί η δυνατότητα κατάργησης του κατώτατου μισθού και ημερομισθίου και
να συνδυαστεί αυτό με εξασφαλίσεις για ελάχιστο επίπεδο οικογενειακού
εισοδήματος.

* Να μειωθούν οι περιορισμοί στις απολύσεις.

* Να μειωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές για τις ασθενέστερες ομάδες του
πληθυσμού.

6. Να μειωθούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες και να απλουστευθεί το
νομοθετικό πλαίσιο για τη σύσταση και λειτουργία των επιχειρήσεων.

7. Να υιοθετηθεί μια πιο δυναμική στάση στην απελευθέρωση των αγορών, με μέτρα
όπως η διάσπαση της ΔΕΗ, η κατοχύρωση της πλήρους ανεξαρτησίας της Ρυθμιστικής
Αρχής Ενέργειας και η επέκταση της απελευθέρωσης στους τομείς του φυσικού
αερίου και των μεταφορών.

8. Να ιδιωτικοποιηθούν, με την πώληση πλειοψηφικών πακέτων, σημαντικοί
δημόσιοι οργανισμοί.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προβλέπει ρυθμό ανάπτυξης γύρω στο 4% γα τη
διετία 2000-2001, με πιθανότητα περαιτέρω ανόδου το 2001, όπως σημειώνει, ενώ
η κυβέρνηση έχει προβλέψει 4,1% και 5% για τα δύο αυτά έτη.

Οι κίνδυνοι

Το σχέδιο των συμπερασμάτων της αποστολής, το οποίο θα αποτελέσει τη βάση για
την έκθεση του ΔΝΤ, επισημαίνει, εξάλλου, μια σειρά κινδύνων, όπως:

* Η διεύρυνση του ελλείμματος των τρεχουσών συναλλαγών σ’ ένα από τα
μεγαλύτερα μεταξύ των βιομηχανικών χωρών.

* Η άνοδος του πληθωρισμού και ιδίως η επιτάχυνση του δομικού πληθωρισμού και
η εκτίμηση ότι το εργατικό κόστος αυξάνεται με ρυθμό υψηλότερο από τον
αντίστοιχο της ευρωζώνης.

* Η αδυναμία επίτευξης πλεονάσματος στον προϋπολογισμό λόγω των πολύ υψηλών
στόχων που θέτει για την ανάπτυξη.

* Η υποχώρηση του ρυθμού ανάπτυξης λόγω του ανταγωνισμού στο ενοποιημένο
οικονομικό περιβάλλον, όπως συνέβη όταν η χώρα εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

“Η Νομισματική Ένωση”, σημειώνει το κείμενο, “καθιστά επείγουσα την ανάγκη για
την αντιμετώπιση σημαντικών προκλήσεων της οικονομικής πολιτικής, οι οποίες
αφορούν την οικονομική σταθεροποίηση και σε κρίσιμο βαθμό διαρθρωτικές
μεταρρυθμίσεις, όπου νέος δυναμισμός απαιτείται για να μειωθεί η υψηλή ανεργία
και να επιτευχθεί πιο δυναμική οικονομική ανάπτυξη”.