Παραμύθι από την Αφρική

Βαριά η εβδομάδα που πέρασε. Και δύσκολη. Δεν ήξερες με τι να πρωτοθυμώσεις.
Με τους υπόδικους ηθικούς αυτουργούς της καταβαράθρωσης του αθλητισμού, οι
οποίοι συμπεριφέρονται χειρότερα από τους χούλιγκαν, ή με τα (πρώην) ιερά
τέρατα του τραγουδιού, τα οποία με τις εμφανίσεις τους κάνουν τις ταμειακές
μηχανές των βιβλιοπωλείων να τραγουδούν για τον μονίμως κατατρεγμένο Στέλιο
Καζαντζίδη.

Σήμερα, ας ξεφύγουμε από το κλίμα και ας πούμε ένα παραμύθι. Μια φορά και έναν
καιρό, λέει, ήταν μια ποδοσφαιρική ομάδα κάπου στην Αφρική. Οι ποδοσφαιριστές
αυτής της ομάδας κάποια στιγμή πήραν μαζεμένα χρήματα και ορισμένοι παίκτες
(με τη βοήθεια λευκών μανατζαρέων) τα τοποθέτησαν σε κάποιο χρηματιστήριο της
Ευρώπης.

Οι ποδοσφαιριστές στην αρχή κέρδιζαν ­ και μάλιστα πολλά. Παρέσυραν, λέει το
παραμύθι, και τους περισσότερους συμπαίκτες και σχεδόν όλη η ομάδα
«τοποθετήθηκε». Ύστερα από λίγο, η κατάσταση άλλαξε.

Το χρηματιστήριο άρχισε να πέφτει και οι ποδοσφαιριστές έχασαν τα περισσότερα
από τα χρήματά τους.

Η ομάδα από εκεί που διεκδικούσε το πρωτάθλημα ­ λέει το παραμύθι ­ δύσκολα
«σταύρωνε νίκη». Χτύπησαν τα τύμπανα και εμφανίστηκαν οι… ταχυδακτυλουργοί.
Από το καπέλο τους, αντί για λαγό, έβγαλαν καινούργιο παιχνίδι. Πάμε…
ατύχημα τους είπαν ­ αλλά χρειάζεται και η βοήθειά σας.

Η ομάδα ξαναβρήκε την ηρεμία της, οι ποδοσφαιριστές επανέκτησαν κάποια από τα
χρήματά τους ­ αλλά οι νίκες έγιναν ακόμη πιο σπάνιες…

Πώς τελειώνει το παραμύθι; Έζησαν αυτοί καλά ­ αλλά εμείς χειρότερα και
φτωχότερα. Τι ντροπή!