Η δίκη είναι θεσμική

Απόψεις της Συλβάνας Ράπτη, που δημοσιεύτηκαν στη στήλη «Αιχμές» των
«ΝΕΩΝ», σχολιάζει ο βουλευτής του Ν. Ευβοίας Βασίλης Κεδίκογλου:

«Η διεξαγόμενη δίκη δεν είναι μια προσωπική αντιδικία Γιαννόπουλου –
Κατριβάνου, αλλά δίκη θεσμική η οποία θα αποφανθεί επί συγκρούσεως η οποία
δημιουργήθηκε από τη λειτουργία θεσμών: Επιτροπών, Οργάνων, Υπηρεσιών,
Συμβούλων, με τη σύμφωνη γνώμη και εισήγηση των οποίων εξέδωσε ο ΥΕΘΑ
Προεδρικό Διάταγμα, νόμο, το οποίο σφόδρα αμφισβητήθηκε, για τη νομιμότητα ως
προς τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο. Συγκεκριμένα, ένας δημόσιος λειτουργός,
υπουργός και βουλευτής προσφεύγει στα κατά νόμον όργανα και αναγνωρίζεται με
το Π.Δ. ως “αντιστασιακός αξιωματικός” και αποκαθίσταται βαθμολογικώς. Τα
στοιχεία με τα οποία αναγνωρίστηκε και αποκαταστάθηκε, δηλαδή Φύλλο
Στρατιωτικού Μητρώου, διαδοχικές μεταβολές, η δράση του κατά το διάστημα της
Αντίστασης 30.6.1941 έως 18.10.1944, δηλαδή ό,τι απαιτούσε ο νόμος για την
αναγνώρισή του δεν εδημοσιοποιήθησαν ευρέως, όπως θα οφείλετο από έναν δημόσιο
αιρετό λειτουργό, ο οποίος μάλιστα συμπεριφέρετο ως “συνώνυμος της
Αντίστασης”.

Μετά πάροδο ικανού χρόνου, ένας άλλος δημόσιος λειτουργός, αιρετός επίσης δι’
αμέσου και ευρείας ψηφοφορίας, κατά σύμπτωση δε και συντοπίτης ­ Αρκάδιος ­
διά δημοσίας δηλώσεώς του, αρνείται παντελώς την αντιστασιακή δράση του
πρώτου.

Την άρνηση αυτή ουδείς κατήγγειλε ή διεμαρτυρήθη εξ όσων συνέπραξαν στην
έκδοση του Π.Δ., από τις επιτροπές αναγνώρισης και αποκατάστασης έως τα μέλη
τους και τον υπουργό που εξέδωσε το διάταγμα. Ουδείς υπερασπίστηκε τις
αποφάσεις και πράξεις του.

Έτι δε και χειρότερο, προ της δίκης απεκαλύφθη εξ εγγράφων ότι η αίτηση προς
αναγνώριση περιείχε ψευδή στοιχεία και ως προς τους λόγους της αποστρατείας
του και ως προς το διάταγμα (ΦΕΚ 64 Γ’ 12.3.52). Το διάταγμα δεν ήταν
αποστρατείας για τη συμμετοχή στην Αντίσταση ή για κοινωνικά φρονήματα, αλλά
ποινής, “οριστικής απόλυσης”, εκδοθέν μάλιστα εις συμμόρφωσιν προς την απόφαση
του Συμβουλίου της Επικρατείας, από τη δημοκρατική κυβέρνηση Πλαστήρα. Ένα
τέτοιο διάταγμα, τελεσίδικη δικαστική απόφαση, δεν ανακαλείται διά διατάγματος
και ως εκ τούτου ήταν αδύνατον να αναγνωριστεί και να αποκατασταθεί.

Εν τούτοις εξεδόθη το διάταγμα περιλαμβάνον και τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο και
χρησιμοποιήθηκε η δικαιολογία “φαίνεται ότι παρελείφθη εκ λάθους” ή κατά το
υπουργείο Οικονομικών “κατηργήθη σιωπηρώς”!!!, το Β.Δ. Διατάγματα και νόμοι
δεν παραλείπονται ούτε καταργούνται σιωπηρώς, αλλά δι’ εκδόσεως άλλων
ισχυροτέρων θεσμικώς. Υπήρξε ακόμη καταγγελία επί τη βάσει εγγράφων ότι επί
σειράν ετών ο “αντιστασιακός” Ευάγγελος Γιαννόπουλος, αποκρύψας το διάταγμα
της “οριστικής απόλυσης”, εισέπραττε σύνταξη και δεν ευρέθη ούτε μια λέξη από
τον “αντιστασιακό” και δημόσιο λειτουργό προς δικαιολογία της πράξεώς του
ταύτης…

Θεωρώ συνεπώς περισσότερο από προφανές πως όλη αυτή η κατάσταση, συγκρούσεις
πολιτικής και ηθικής φύσεως, αποδίδει την εικόνα μιας πολιτείας η οποία δεν
μας περιποιεί τιμήν. Αν αυτή η κατάσταση δεν λυθεί από τη δικαστική εξουσία
πώς αλλιώς θα αποκατασταθεί η πληγείσα νομιμότητα σε μια ευνομούμενη
Δημοκρατία; Μια τέτοια σύγκρουση δεν μπορεί να θεωρείται κοκορομαχία. Τα έθνη
χρειάζονται ισχυρούς θεσμούς και γνώση της ιστορίας τους για να επιζήσουν.

Προσωπικώς ουδεμία σχέση έχω με την αντιδικία: η συμπεριφορά μου θα ήταν η
ιδία ευθύς ως και όποτε ελάμβανα γνώση του Φύλλου Στρατιωτικού Μητρώου του
Ευάγγελου Γιαννόπουλου. Ευχαριστώ πάντως την κ. Ράπτη διότι έδωσε την ευκαιρία
να διαλευκάνουμε και να αποσαφηνίσουμε πώς έχουν τα πράγματα».