ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Συγκοινωνίες για τα μάτια

Τέρμα, τελεία και παύλα. Θα γίνω κι εγώ μια από τους εκατοντάδες χιλιάδες που
καθημερινά βασανίζονται στο κέντρο της Αθήνας για να παρκάρουν.

Θα φέρνω καθημερινά βόλτες τουλάχιστον επί μισή ώρα, κάνοντας την προσευχή μου
να μετακινηθεί κάποιος χριστιανός και να καταφέρω να παρκάρω το αυτοκίνητό
μου.

Τέρμα η συνειδητή αποχή από τη χρήση του Ι.Χ. στο κέντρο, εν αναμονή της
βελτίωσης των αστικών συγκοινωνιών. Τέρμα, γιατί αυτό το χάος και ο
εκνευρισμός, που οπωσδήποτε θα μου προκαλεί το σαφάρι για τη θεσούλα του
πάρκινγκ, στη ζυγαριά βαραίνει λιγότερο από αυτό που τραβάω καθημερινά με τα
λεωφορεία.

Αν και φροντίζω να βρίσκομαι στη στάση τουλάχιστον τρία με πέντε λεπτά πριν
από την προκαθορισμένη ώρα αναχώρησης, χρειάστηκε να πετάξω πέντε ρολόγια
μέχρι να καταλάβω ότι αυτά καλά πήγαιναν, αλλά τα δρομολόγια είναι για τα
μάτια. Γιατί, ναι μεν καταλαβαίνω ότι το λεωφορείο δεν μπορεί να φτάσει στην
ώρα του όταν ο κάθε ανεύθυνος έχει παρκάρει στη μέση της στροφής, αλλά δεν
καταλαβαίνω γιατί δεν εκτελούνται τα δρομολόγια όταν οι οδηγοί (πολλοί μαζί)
και τα λεωφορεία (πολλά μαζί) βρίσκονται στην αφετηρία που με εξυπηρετεί και
απλώς κάθονται.

Κι αν διαμαρτυρήθηκα; Όχι μία, αλλά πολλές φορές, για να εισπράξω είτε
αδιαφορία είτε απαντήσεις που η αγωγή μου δεν μου επιτρέπει να μεταφέρω.

Θα γλιτώσω ακόμη την αίσθηση ότι είμαι καφές σε σέικερ μέσα στα σαράβαλα που
εξυπηρετούν τη γειτονιά μου, θα πάψω να είμαι σαν εκκρεμές στις χειρολαβές με
τον φόβο ότι σε μια απότομη στροφή θα μου μείνει μεν η χειρολαβή αλλά εγώ θα
καταλάβω τι σημαίνει φυγόκεντρος δύναμη ευρισκόμενη έξω από το λεωφορείο…