Πήρε το μάτι σου κάτι σε πρόεδρο;

Τώρα να πω ότι είχα και μεγάλη καΐλα για τις αμερικανικές εκλογές, ψέματα θα
πω. Αυτοί οι υποψήφιοι, δεν ήτανε και πράμα. Έτσι να σου κάνει ένα κλικ, να
πεις «εδώ είμαστε, εδώ κάτι γίνεται». Μπους και Γκορ ένα καλούπι. Αυτό το
ίδιο, το ολόιδιο. Το βλέμμα το Τ-bone steak. Το χαμόγελο της τρελής αγελάδας.
Η χειραψία η εγκάρδια ­ μην ξεράσω. Τα μωρά που πιάνανε και τα φιλάγανε ­ μάνα
τους να ήμουνα, θα σιχαινόμουνα.

Και το κοστούμι τους το μπλε ­ δεν μπορώ να καταλάβω. Το ίδιο κοστούμι
φορούσανε; Πλύνε – βάλε; Πλύνε ο Μπους, βάλε ο Γκορ; Και τη γυναίκα την ίδια
παντρευτήκανε; Την ολόιδια; Όταν πήγαινε περιοδεία με τον Γκορ έβαζε ξανθιά
περούκα και με τον Μπους καστανή;

Υποψήφιοι ξεπατικούρα: Μπους και Γκορ ­ οι αδελφές Μπρόγιερ. Η Έρρικα και η
Μαργαρίτα. Μετά, βέβαια, λίγο να το ψάξεις το πράγμα, βρίσκεις και πέντε
διαφορές.

Ο Μπους στο Τέξας; Η χαρά τού μελλοθάνατου! Άνθρωπο δεν άφησε στις φυλακές να
μην τον ξεκάνει. Από τις 162 αιτήσεις χάριτος, μία πήρε το κουλό του και
υπέγραψε να σωθεί ο άνθρωπος. Άσε το ρεζίλι, την ξεφτίλα την απύθμενη να μην
ξέρεις τον πρωθυπουργό της Ινδίας. (Θα μου πεις κι εγώ δεν ξέρω τον
πρωθυπουργό της Ινδίας. Ναι, αλλά εγώ δεν πάω για πλανητάρχης).

Ο Γκορ, πάλι, ένα ξενέρωτο το σέρνει. Όμως, έχει ανοίξει και κάνα βιβλίο να
ξεστραβωθεί. Πώς να σου πω, ακούει «book» ξέρει τι σημαίνει. Αυτό με το
εξώφυλλο και τις πολλές σελίδες μέσα. (Γιατί, εδώ που τα λέμε, κι εμείς εν
Ελλάδι το «book» κοντεύουμε να το ξεχάσουμε. Νομίζουμε ότι είναι το πορτφόλιο
που έχουν οι μοντέλες της πασαρέλας).

Καμία καΐλα δεν είχα με τις εκλογές. Μέχρι που άρχισε το θρίλερ από Τετάρτη.
Και τσίμπησα. Τσίμπησα κανονικά. Κόλλησα στον δέκτη και δεν ξεκόλλαγα. Κάθε
μισάωρο να αλλάζει πρόεδρος; Δεν έχει ξαναγίνει. Δεν έχει ξαναγίνει, σου λέει,
από το 1876. Ήρθε ο πλανήτης και την έκανε λαχείο. Σε παράνοια το CNN. Πες τον
εκείνον τον μαύρο που παρουσιάζει το δελτίο; Ο «κύριος με το κύρος»; Κι από
δίπλα η άλλη, ντυμένη πασχαλιάτικο αυγό. Μες στην κοκκινίλα. Ένα συνολάκι σαν
τεράστιο εξάνθημα. Πες την ­ όχι, φυσική ξανθιά, αγάπη μου ­ Τζούντι κάπως;

Αυτοί οι δυο ξεκινήσανε τη μετάδοση. Μες στο πρεστίζ και στην αυτοπεποίθηση,
μιλάμε. Εδώ τα καλά τα νέα! Φρέσκα, σπαρταράνε, μπουκιά και συχώριο, όποιος
τρώει, ξανατρώει.

Και περνάει η ώρα. Και φτάνουν τα μαύρα τα μαντάτα. Κι αρχίζει η τραμπάλα.
Πάνω ο Μπους, κάτω ο Γκορ. Πάνω ο Γκορ, κάτω ο Μπους. Ήρθε κι έγινε το κανάλι
παιδική χαρά. Τράμπα τραμπαλίζομαι, πέφτω και ζαλίζομαι. Αλαλιάσανε οι
CΝΝάδες. Αλλάξανε δέκα χρώματα. Από το πλέον παστέλ έως το σκούρο, το μουντό,
ξέρεις αυτό που δεν κολακεύει κιόλας. Μπλε γίνανε, μοβ γίνανε, άσπροι γίνανε,
μελιτζανιοί, απόχρωση για απόχρωση δεν αφήσανε όρθια. Λέω ­ να το, να το,
πετιέται το εγκεφαλικό! Να το το έμφραγμα θα το πάθουν στον αέρα.

Της τρελής. Πιάνει ο Γκορ το τηλέφωνο να συγχαρεί τον άλλο, πάνε τούμπα τα
αποτελέσματα, άστο σου λέει καλύτερα. Η Φλόριντα; Η Φλόριντα πήρε Λεξοτανίλ με
άδειο στομάχι. Άντε να μετρήσουνε, να ξαναμετρήσουνε, άντε να φτάσουνε και οι
ψήφοι από την ξενιτιά, άσε που παράπεσε και μια κάλπη και την ψάχνανε στα
συρτάρια κάτω από τις κάλτσες.

Έγινε το εκλογικό τους σύστημα θερινό. Διότι εκεί τα ψηφοδέλτια δεν είναι
ενιαία. Κάθε πολιτεία έχει του ντιζάιν της τον χαβά: Αλλιώς τυπωμένα εδώ,
αλλιώς εκεί, με βελάκια, με τοξάκια, με παραπομπές, δεξιά ο ένας υποψήφιος,
αριστερά ο άλλος, έξω αριστερά ο τρίτος, ο τέταρτος στην άμυνα, ο άλλος στο
δοκάρι ­ τα παίξανε οι άνθρωποι. Όλα τα ‘χε η Μαριορή μόνο το Touch Screen τη
μάρανε. Νέο σύστημα, πρωτοποριακό. Βγήκε η ταγεράτη και μας το εξήγησε. Πολύ
απλό λέει. Πατάς εδώ, σου βγάζει αυτό. Άμα δεις Ο.Κ. πατάς Continue και you
continue. You continue εσύ τώρα κανονικά.

Continue στο continue, βγήκανε όλες οι γριές στον αέρα πανικόβλητες. Θες το
χέρι που τρέμει, θες η πρεσβυωπία ­ λάθος κουμπί πάτησα. Λάθος υποψήφιο
ψήφισα, θα μας κάψει ο Θεός, ωρύονταν, γιατί είναι και φανατικές αυτές. Έχει
γούστο, σου λέει, να την έκανα την πατατιά και να μου κόψει ο άλλος τη
σύνταξη; Κάτι η υπέρταση, κάτι το ζάχαρο, κάτι το άγχος, η φωνή τους έβγαινε
και δεν έβγαινε. Η ψυχή τους επίσης.

Μέσα στον γενικό χαμό, βγήκε και η Χίλαρι. Βγήκε η Χίλαρι και μη σου περιγράψω
τι ακριβώς έκανε η φοράδα στο αλώνι. Μπροστά στο σασπένς με τους άλλους, έφαγε
μια ξεπέτα, άνευ προηγουμένου, η πρώτη κυρία.

Τελικά, όμως, από όλο αυτό το τζέρτζελο βγήκε κι ένα συμπέρασμα. Αυτή τη
στιγμή που γράφω, ακόμα δεν έχει εκλεγεί κανένας. Αλλά κάποτε ­ που θα πάει; ­
θα εκλεγεί.

Κάποιος ρημαδοπρόεδρος θα εκλεγεί. Και αναρωτιέσαι…

Πώς να τον πάρεις στα σοβαρά αυτόν τον άνθρωπο; Πώς να πάρεις στα σοβαρά έναν
πλανητάρχη που βγαίνει με δυόμισι ψήφους διαφορά;

Δεν θα τον πάρεις στα σοβαρά. Θα σε πάρει, όμως, εκείνος.

Κι εκεί ­ κάπου εκεί ­ τελειώνει η κωμωδία.

Εκεί ­ κάπου εκεί ­ αρχίζει η τραγωδία…