Ένας… πεισματάρης Πρόεδρος

Πού να τό ‘ξερε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος ότι με τη
δήλωσή του για τον Οδυσσέα, τον μαθητή του Γυμνασίου της Νέας Μηχανιώνας, θα
έβρισκε τον…μπελά του;

Εκείνη η φράση του Ισοκράτη που θυμήθηκε στη Θεσσαλονίκη για να κόψει με το
μαχαίρι κάθε εκδήλωση ρατσισμού κατά του Αλβανού μαθητή και γενικότερα κατά
των Αλβανών, ότι Έλληνας είναι όποιος μετέχει της ελληνικής παιδείας,
ενέπνευσε πολλούς…

Από εκείνη την ημέρα ­ κι έχουν περάσει δύο εβδομάδες ­ άρχισαν από διάφορα
μέρη της Ελλάδας να φτάνουν στο ανακαινιζόμενο Προεδρικό Μέγαρο επιστολές,
απλές και συστημένες. Μόνο που αυτή τη φορά, η έκπληξη για όλους ήταν πως οι
επιστολές δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου κολακευτικές ή ευγενικές για τον
Πρόεδρο.

“Γιατί, κύριε Πρόεδρε. να υπερασπιζόσαστε έναν Αλβανό; Καλά, τόσο γρήγορα
ξεχάσατε τι έκαναν στους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου; Εσείς, ένας πατριώτης
και σας διαφεύγει ότι πολεμήσαμε τους Αλβανούς στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο”,
έγραφε μία επιστολή.

Σ’ ένα άλλο γράμμα, του έλεγαν: “Μα, καλά, κύριε Πρόεδρε, δεν έχουμε τόσα
παιδιά Ελληνόπουλα; Δεν αξίζουν; Γιατί δεν τα προβάλουμε; Γιατί το υπουργείο
Παιδείας δεν τα βραβεύει;”.

Ένα άλλο γράμμα αναδείκνυε διαφορετικά το θέμα… “Μα είναι δυνατόν, κύριε
Πρόεδρε, ένας Αλβανός να σηκώνει την ελληνική σημαία; Πού το ξανακούσατε αυτό;
Πού το διαβάσατε; Πού το ξαναείδατε;

Είναι δυνατόν τα ιερά και τα όσιά μας να τα παραδίδουμε σε ξένα χέρια; Και
μιλάμε, κύριε Πρόεδρε, γι’ αυτούς που μας έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία και
προκάλεσαν τόσα προβλήματα στις εκλογές, μην αφήνοντας τους Έλληνες να
συμμετάσχουν ισότιμα…”.

Και νά ‘ταν μόνον αυτού του είδους οι διαμαρτυρίες. Ορισμένες επιστολές είχαν
και ύφος, που δεν ξεχώριζε ο αναγνώστης αν είναι ή όχι υβριστικό προς τον
ανώτατο άρχοντα της χώρας.

Θα περίμενε κανείς ιδιαίτερα οι υβριστικές επιστολές να πετάγονταν στον κάλαθο
των αχρήστων. Όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε στους συνεργάτες του: “Έχω
αποφασίσει από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο Προεδρικό να απαντώ
σε όλες τις επιστολές. Θέλω να ξέρει ο Έλληνας πολίτης ότι οι απόψεις του,
όποιες κι αν είναι αυτές, μελετώνται. Δεν με ενδιαφέρει εάν κάποιος συμφωνεί ή
όχι μαζί μου.

Και, νομίζω, ότι αυτό που πρέπει πρωτίστως να αναγνωρίζουμε απλόχερα στον
άλλον είναι το δικαίωμά του να διατυπώνει ελεύθερα την γνώμη του, ακόμα κι αν
αυτή είναι πικρή για όσους έχουν την εξουσία”. Έτσι, ο κ. Στεφανόπουλος πήρε
στο σπίτι του στο Ψυχικό όπου μένει από τη μεταπολίτευση έως σήμερα ορισμένες
από τις επιστολές, για να τις διαβάσει με την ησυχία του.

Για μία από αυτές μάλιστα, που είχαν ανάρμοστο ύφος, αποφάσισε να απαντήσει με
αυστηρότητα. “Δεν είναι δυνατόν, εσείς, ένας καθηγητής Πανεπιστημίου, ένας
μορφωμένος άνθρωπος να χειρίζεται τον γραπτό λόγο με τέτοιο τρόπο. Όσο για την
ουσία της υπόθεσης, θα σας έλεγα ότι σαν πανεπιστημιακός δάσκαλος που είστε, η
ευρύτητα πνεύματος χαρακτήριζε πάντα τους Έλληνες. Αυτήν θα έπρεπε να
επιδείξουμε και στην περίπτωση του μικρού Οδυσσέα. Δεν μας ταιριάζει από την
Ιστορία μας η μιζέρια. Το λευκό του Παρθενώνα και το γαλάζιο του Αιγαίου
φωτίζουν τους ανοιχτούς μας ορίζοντες”.

Ο κ. Στεφανόπουλος απάντησε και σ’ έναν ταξίαρχο. Του έγραψε μια ζεστή
επιστολή. “Εσείς που φυλάτε Θερμοπύλες, γνωρίζετε καλύτερα από τον καθένα ότι
μία Ελλάδα που ευημερεί είναι ο καλύτερος στυλοβάτης της σημαίας μας… Και θα
σας έλεγα ότι αυτό που πρέπει να προσέχουμε πάντα είναι να ευημερεί η πατρίδα
μας και να τη σέβονται όλοι…

Αν αριστεύει, λοιπόν, ένας μαθητής της, που ξεκίνησε από την φτωχή γειτονική
Αλβανία, δεν είναι καλό για όλους τους Έλληνες; Τι πιο ωραίο από ένα ξένο
μαθητή που διαπρέπει σ΄ ένα ελληνικό σχολείο; Δεν μεγαλώνει έτσι η ακτινοβολία
αυτού του σχολείου; Κι αυτό με τη σειρά του δεν είναι καλό για το εκπαιδευτικό
μας σύστημα; Γιατί κύριε ταξίαρχε δεν δικαιούται να κρατήσει την ελληνική
σημαία αυτό το παιδί; Δεν είναι άλλωστε ένα καλό μήνυμα προς όλους σ’ αυτή την
ταραγμένη γειτονιά του πλανήτη, τα Βαλκάνια; Μ’ αυτό τον τρόπο ­ αν θέλετε και
με αυτό τον τρόπο ­ δεν ενδυναμώνεται η χώρα μας, αλλά και η ειρήνη στην
περιοχή;”.

Σε κάθε επιστολή που του στάλθηκε για το θέμα, ο κ. Στεφανόπουλος έδωσε
τελικώς και μία απάντηση. Και όσες πικρές λέξεις συνάντησε στα γραπτά των
επιστολογράφων τις ξέχασε ήδη.

“Σημασία έχει ­ έλεγε σε φίλο του ­ να καταλάβει και ο τελευταίος Έλληνας ότι
πρέπει να τιμάμε τους ξένους. Έτσι θα σεβόμαστε καλύτερα τον τόπο μας και την
Ιστορία του. Και να μην ξεχνάμε ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος λαός στην
περιοχή με τέτοια παράδοση φιλοξενίας”.

Όλη αυτή η υπόθεση, οι απαντήσεις ακόμα και σε οργισμένες επιστολές, ήταν
εύκολη για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. “Ήταν κάτι που το πιστεύει. Το χέρι
έφευγε εύκολα στο χαρτί των απαντήσεων”.

Το πρόβλημα με τις επιστολές για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι όταν αυτές
αναφέρονται σε κοινωνικά προβλήματα.

“Κύριε Πρόεδρε, είμαι 47 χρόνων, έχω τρία παιδιά, το εργοστάσιο έκλεισε,
έμεινα άνεργος. Πέστε μου τι να κάνω; Πού να ζητήσω εργασία στην ηλικία μου;
Ποιος θα με δεχθεί; Μπορείτε να με βοηθήσετε;”, του έγραψε προ ημερών ένας
άνεργος.

“Σας ερωτώ, κύριε Στεφανόπουλε, εσείς μπορείτε να ζήσετε με την οικογένειά σας
κερδίζοντας 180.000 τον μήνα και να ‘χετε να πληρώσετε το νοίκι, και να
ταΐσετε έξι στόματα; Μπορείτε να πείτε σε κανέναν φίλο σας υπουργό κάπου να
διορίσει την γυναίκα μου;”.

Από φίλους υπουργούς ο κ. Στεφανόπουλος έχει κάνει… συλλογή, και από τα
χρόνια του ΠΑΣΟΚ και από τα χρόνια της Ν.Δ. Οι θέσεις εργασίας όμως είναι
μετρημένες και η ανεργία αυξάνεται.

“Τι να κάνω;”, έλεγε προ καιρού σε συνεργάτη του. “Ο κόσμος έχει δίκιο.
Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν. Αλλά πώς να τους βοηθήσω;”.

Για τις επιστολές αυτές ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ακολουθεί μόνον τον
δρόμο της απάντησης. Ενοχλεί υπουργούς, υφυπουργούς, γραμματείς.

Τις στέλνει σ’ αυτούς μ’ ένα συνοδευτικό δικό του σημείωμα, μήπως και βρεθεί
κάποιος τρόπος για να λυθεί το πρόβλημά τους.

“Ασφαλώς δεν μπορούν να λυθούν όλα τα προβλήματα. Σημασία έχει ­
εκμυστηρεύτηκε σε φίλο του ­ να δουλεύεις με συνέπεια και συνέχεια για να
βρίσκεις λύσεις. Κι αυτό θέλει επιμονή, υπομονή, αγώνα, θά ‘λεγα και πείσμα…”.