Ο κίνδυνος της χοληστερόλης

Η μείωση της χοληστερόλης ενός καρδιοπαθούς που έχει υποστεί έμφραγμα είναι
απαραίτητη και ενδεχομένως σωτήρια για τη ζωή του, αφού έχει αποδειχθεί ότι
συμβάλλει στην πρόληψη ενός δεύτερου εμφράγματος.

Όπως αναφέρθηκε στο 21ο Πανελλήνιο Καρδιολογικό Συνέδριο που γίνεται αυτές τις
μέρες στην Αθήνα, πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι ο έλεγχος των τιμών τη
χοληστερόλης παίζει σημαντικό ρόλο στην πορεία του ασθενούς που έχει υποστεί
έμφραγμα και έχει αποδειχθεί ότι η μείωσή της συμβάλλει στην πρόληψη ενός
δεύτερου καρδιακού επεισοδίου.

Παρά τα στοιχεία που το αποδεικνύουν αυτό, η κλινική πρακτική απέχει πολύ από
την επιστημονική γνώση σε σημείο που να διαπιστώνεται ότι υπάρχει στις
ευρωπαϊκές χώρες ένα θεραπευτικό κενό, όπως επιβεβαιώνεται από την πρόσφατη
επιδημιολογική μελέτη που πραγματοποιήθηκε στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες,
τα συμπεράσματα της οποίας ανακοινώθηκαν στο 21ο Πανελλήνιο Καρδιολογικό
Συνέδριο.

Όπως έδειξε η μελέτη, μόλις το ένα τρίτο των ασθενών με ιστορικό εμφράγματος
μυοκαρδίου που είχαν υψηλή χοληστερόλη θεραπευόταν επαρκώς. Στο ένα τρίτο των
ασθενών η θεραπεία ήταν ανεπαρκής και το υπόλοιπο ένα τρίτο δεν θεραπευόταν
καθόλου. Απογοητευτικά είναι τα στοιχεία και για τη χώρα μας. Όπως αναφέρθηκε
μόνο το 20% των ασθενών είχε επαρκή ρύθμιση της χοληστερόλης του, ενώ στατίνες
έπαιρνε μόνο το 31% των ασθενών όταν ο μέσος όρος λήψεως στις υπόλοιπες
ευρωπαϊκές χώρες είναι 55%. Διαπιστώθηκε, επίσης, ότι έξι μήνες μετά το
έμφραγμα το 90% των ασθενών παρουσίαζαν υπερλιπιδαιμία. Από την άλλη,
προσεκτικά και με αυστηρή εξέταση των ιδιαίτερων συνθηκών της κάθε περίπτωσης
πρέπει να επιλέγεται ο τρόπος θεραπείας των ασθενών με στεφανιαία νόσο, από
γιατρούς με γνώσεις αλλά και εμπειρία. Κι αυτό γιατί η επιλογή της λύσης του
χειρουργείου δεν έχει το αναμενόμενο αποτέλεσμα, της παράτασης ζωής, παρά μόνο
σε λιγότερο από τον ένα τρίτο των ασθενών.

Σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στρογγυλής τράπεζας που έγινε στο πλαίσιο
του 21ου Πανελλήνιου Καρδιολογικού Συνεδρίου συζητήθηκαν οι διιστάμενες
απόψεις στην επαναγγείωση των αγγείων. Συνοψίζοντας τις ενδείξεις για επέμβαση
μπαϊπάς, ο καθηγητής Καρδιολογίας Δ. Κρεμαστινός που προήδρευε ανέφερε ότι
αυτή η επέμβαση πρέπει να γίνεται στις εξής περιπτώσεις:

1. Σε οξεία ισχαιμία του μυοκαρδίου, όταν δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί
πλήρως φαρμακευτικά. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν η ασταθής στηθάγχη, ορισμένες
μορφές εμφράγματος μυοκαρδίου, η μετεμφραγματική στηθάγχη, το οξύ έμφραγμα του
μυοκαρδίου μεγάλης εκτάσεως που προκαλεί καρδιογενές σοκ ή πνευμονικό οίδημα ή
εξελισσόμενο τις πρώτες ώρες της εγκατάστασής του απότομο κλείσιμο στεφανιαίας
αρτηρίας ύστερα από ανεπιτυχή αγγειοπλαστική.

2. Σε ειδικές καταστάσεις που συνοδεύονται από αιμοδυναμική αστάθεια
λόγω εμφράγματος, όπως π.χ. ρήξη μεσοκοιλιακού διαφράγματος ή μεγάλο ανεύρυσμα
αριστερής κοιλίας κ.λπ.

3. Σε χρόνια ισχαιμία.

Όπως τόνισε ο κ. Κρεμαστινός, άλλοι ασθενείς ζουν περισσότερο όταν υποβληθούν
σε χειρουργική επέμβαση, άλλοι όταν υποβληθούν σε φαρμακευτική θεραπεία και
άλλοι χρειάζονται και τα δύο, κι αυτό πρέπει να το εκτιμήσει ο γιατρός ώστε να
κάνει την επιλογή που θα έχει θετικό αποτέλεσμα για τον ασθενή.