Quo vadis Εuropa?

Αν η Ευρώπη επιθυμεί να συνεχίσει να διασφαλίζει την ειρήνη, την κοινωνική
δικαιοσύνη, την ελευθερία, τα δικαιώματα του πολίτη, την οικολογική ισορροπία
και τη σταθερότητα, οφείλει όχι μόνον να αποδεχθεί την έλευση νέων ευρωπαϊκών
χωρών στους κόλπους της, αλλά και να εργασθεί για την όλο και μεγαλύτερη
ολοκλήρωση των μελών της, ούτως ώστε οποιαδήποτε οπισθοδρόμηση να είναι
αδιανόητη.

Η Ευρώπη θα πρέπει να επιλέξει ένα Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, το οποίο θα συνιστά μια
συμφωνία των Ευρωπαίων για τον προσανατολισμό που θέλουν να δώσουν στην
κοινοτική ζωή τους. Η συμφωνία αυτή θα ήταν κατά κάποιον τρόπο μια μεγάλη
Χάρτα, ένα ευρωπαϊκό τετράδιο θεμελιωδών αξιών και δικαιωμάτων. Η Ευρώπη έχει,
επίσης, ανάγκη από μια κατευθυντήρια ιδέα, ένα σχέδιο που θα προσδιορίζει τη
λειτουργία της. Σκέφτηκα το ακόλουθο μοντέλο: η ευρωπαϊκή νομοθετική εξουσία
θα εξασφαλίζεται από δύο σώματα. Το πρώτο θα είναι το Ευρωκοινοβούλιο που θα
εκλέγεται απευθείας από τον ευρωπαϊκό λαό. Όλα τα θέματα που θα θίγουν τα
συμφέροντα της Ευρώπης θα συζητούνται και θα λύνονται εκεί. Η αρχή της
επικουρικότητας θα παραμείνει σεβαστή. Ένα δεύτερο σώμα θα εξασφαλίζει τον
έλεγχο του πρώτου και θα εγγυάται την αρχή της επικουρικότητας. Τα μέλη του θα
επιλέγονται μεταξύ των αντιπροσώπων των εθνικών και περιφερειακών
κοινοβουλίων. Η αντιπροσώπευση θα είναι ανάλογη με εκείνη της αμερικανικής
Γερουσίας, με ίσο αριθμό αντιπροσώπων για κάθε χώρα και όχι ανάλογο με τον
πληθυσμό καθεμιάς.

Η ευρωπαϊκή κυβέρνηση θα απαλλαγεί από την κηδεμονία των εθνικών συμφερόντων
των διαφόρων κρατών-μελών και θα αφιερωθεί στα καθαρά ευρωπαϊκά συμφέροντα. Το
Συμβούλιο πρέπει να αντικατασταθεί από μια Επιτροπή με ενισχυμένη εξουσία, η
οποία θα λειτουργήσει ως ευρωπαϊκή κυβέρνηση. Η Επιτροπή αυτή θα πρέπει να
σκέφτεται πραγματικά ευρωπαϊκά, να πάψει να είναι στην υπηρεσία κάθε κράτους,
για να γίνει ένα ισχυρό όργανο στην υπηρεσία της Ευρώπης.

Η εξέλιξη αυτή απαιτεί την εισαγωγή αποφασιστικών μεταρρυθμίσεων: οι επίτροποι
δεν πρέπει, πλέον, να επιλέγονται από τις κυβερνήσεις, η ευρωπαϊκή κυβέρνηση
πρέπει να αντλεί τη νομιμότητά της από τους πολίτες. Για να επιτευχθεί αυτό,
πρέπει ο πρόεδρος της Επιτροπής να εκλέγεται με άμεση ψηφοφορία και οι εκλογές
να διεξάγονται με το αναλογικό σύστημα βάσει ενιαίων, δηλαδή δι-εθνικών,
ευρωπαϊκών ψηφοδελτίων.

Η Ευρώπη είναι για μένα ένα όραμα, ένα όνειρο, θα μπορούσα, μάλιστα, να πω μία
από τις τελευταίες ουτοπίες για τις οποίες αξίζει τον κόπο να αγωνιστεί κανείς.

Ο Daniel Cohn-Bendit είναι ευρωβουλευτής των Πρασίνων. Το κείμενο είναι
απόσπασμα από διάλεξη που έδωσε στις 3 Νοεμβρίου στο Γκρόνιγκεν της Ολλανδίας.