Μια ζωή ντιλίτ

Φίλος από παλιά. Από την Πρώτη Δημοτικού. Δίπλα δίπλα τα σπίτια μας. Μια χαρά
παιδί τότε. Χαλαρός, με το χαμόγελο στην κωλότσεπη. Όποτε μας έπιανε η μαυρίλα
στην παρέα, στον Νικόλα καταφεύγαμε. Χαθήκαμε. Είπαμε να βρεθούμε. Βρεθήκαμε.

Τον πέτυχα αγκαλιά με ένα τασάκι αποτσίγαρα, μια νεύρωση στομάχου και έναν
ανοιχτό υπολογιστή.

­ Κάτσε, μου είπε. Κάτσε να σε δω! Ντιλίτ, γαμώτο! Ντιλίτ!

­ Με ποιον τα ‘χεις;

­ Με το κομπιούτερ. Με το κομπιούτερ που θα μου μάθει γράμματα τώρα στα
γεράματα. Με διορθώνει αυτός τώρα, κατάλαβες; Με διορθώνει. Ντιλίτ. Ντιλίτ.
Ωχ, Παναγία μου! Δεν μπορώ! «Τρελός» με ένα λάμδα, δεν μπορώ. Δεν μπορώ. Δεν
μπορώ, μου βγάζει μάτι, δεν μπορώ. Σωστό ξεσωστό, τρελαίνομαι, «τρελός» με ένα
λάμδα, δεν επικοινωνώ. Θέλω τα δύο λάμδα. Θέλω ΚΑΙ τα δύο λάμδα. Έτσι το
‘μαθα, έτσι με μάθανε, έτσι το θέλω, έτσι μ’ αρέσει. «ΤρεΛΛός»! Ταυ, ρο,
έψιλον, ΛΑΜΔΑ, ΛΑΜΔΑ, δύο ΛΑΜΔΑ, όμικρον, σίγμα τελικό. Κι έρχεται ο
κομπιούτορας και μου το υπογραμμίζει ­ κρακ, κόκκινο. Κρακ αυτή η κόκκινη
κουράδα, μια κουράδα απύθμενη κάτω από τη λέξη ­ κρακ, δεν μπορώ, Έλενα. Δεν
μπορώ, σχολείο έβγαλα, Πανεπιστήμιο έκανα, διατριβή έκανα κι έρχεται ο αλήτης
να με καταργήσει. Να καταργήσει τα χρόνια που έφτυσα αίμα πάνω σε θρανία κι
αμφιθέατρα. Να με ξεφτιλίσει ο ξεφτίλας. Να με βγάλει αγράμματο. Αναλφάβητο.
Στο φινάλε, θα αρχίσω να υπογράφω με σταυρό, κατάλαβες; Με σταυρό, ούτε το
ονοματεπώνυμό μου… Γιατί κι αυτό δεν του αρέσει. Κι αυτό μου το υπογραμμίζει
ως λάθος. Και σε αυτό από κάτω ­ κρακ η κόκκινη κουράδα. Τρελός με ένα λάμδα,
όχι αγάπη μου, δεν θα με βγάλει τρελό το μηχάνημα, ακούς;

Τράβηξε μια γροθιά στο πλαίσιο της οθόνης:

­ Δεν θα με βγάλεις εσύ τρελό, μ’ ακούς;

­ Μόνο ο τρελός; Γιατί το «ψέμα»; Άμα το γράφεις με δύο «μι», δεν στο
υπογραμμίζει κόκκινο;

­ Ψέμα! Ψέμα! Ένα τεράστιο ψέμα! Με ένα «μι», με δύο «μι», ψέμα του κερατά.

Σηκώθηκε και άναψε κι άλλο τσιγάρο:

­ Το ‘κοψα την περασμένη εβδομάδα το κάπνισμα! Σήμερα ­ κρακ, η κόκκινη
κουράδα, να το, το ξανάρχισα. Τα νεύρα μου! Δεν ξέρω, τον τελευταίο καιρό τα
νεύρα μου είναι… Κάτι ταχυπαλμίες, τάκα-τούκα, τάκα-τούκα, εισπνέω, εκπνέω ­
τίποτα. Τάκα-τούκα, σε ξεκουφαίνει, σαν ρολόι, ο ελβετικός ο κούκος, μιλάμε…

­ Κοιτάχτηκες, Νικόλα μου; Δεν λέω ότι είναι σοβαρό, αλλά…

­ Κοιτάχτηκα! Κοιτάχτηκα, κοιτάχτηκα, ΚΟΙΤΑΧΤΗΚΑ! Λέω «καρδιά έχω», αυτά μας
έλειπαν τώρα. Πάω στον Κολιοπάνο ­ καθηγητής. Μια γραφειάρα Πατριάρχου
Ιωακείμ, δεν το διανοείσαι. Ουρές ο κόσμος, ουρές! Όλοι οι αγχωτικοί, οι
αγχωμένοι, όλοι οι δυσλειτουργικοί ­ τσαμπιά στην αίθουσα αναμονής. Μου βάζει
εκεί βύσματα, καλώδια, πρίζες, σταυροκατσάβιδα, Χόλντερ, ιστορίες μιλάμε.
«Άγχος», μου λέει. «Έχετε άγχος». Λες και δεν το ‘ξερα. Μου το ανακοίνωσε. Με
πληροφόρησε. Με ενημέρωσε αρμοδίως ότι έκανα τη ζωή μου σκατά. «Άγχος». Κι
εκείνο το ύφος τού επαΐοντος. Εκείνο το βλέμμα… σαν σεμινάριο, ένα πράγμα.
«Άγχος έχετε, κύριε Θεοδοσιάδη». Άγχος! Γέμισε το στόμα του «ΑΓΧΟΣ». Η
διάγνωση, το πόρισμα, το αλάθητο τού Πάπα. Πίσω κορνίζες με τα διπλώματα, κι
αυτός εκεί. Άσπρη σιδερωμένη μπλούζα, άσπρο σιδερωμένο μάτι ­ πώς κάνουν έρωτα
αυτοί οι άνθρωποι, απορώ. Θα μου πεις, θα βγάζουν την μπλούζα. Θα βγάζουν όμως
και το μάτι;

­ Να πηγαίνω;

­ Να φταίω; Φταίω; Εγώ φταίω! Έχει δίκιο η πεθερά μου. Η πρώην. Έχει δίκιο η
γυναίκα μου. Η πρώην. Τα παίρνω όλα πολύ προσωπικά. Πώς έγινα έτσι; Πότε έγινα
έτσι; Δεν με διαλύουν τα μεγάλα. Αρρώστιες, θάνατοι, όχι. Τα μικρά ­ αυτά με
διαλύουν. Τα μικρά, τα μίζερα, τα τίποτα. Πέφτει νύχτα, είσαι πτώμα! Πτώμα από
το τίποτα! Οι χιλιάδες δουλειές, τρέχεις, τρέχεις ­ απολογισμός το τίποτα.
Ράκος τώρα εσύ, ένα ράκος. Βλέπεις το πουκάμισο πεταμένο στο ένα μέτρο. Και
λες, εγώ τώρα θα το σηκώσω αυτό το πουκάμισο; Εγώ τώρα καλούμαι να διασχίσω
αυτό το ένα μέτρο, να σκύψω να σηκώσω το πουκάμισο; Αδύνατον! Κοιτάς το
πουκάμισο, σε κοιτάει το πουκάμισο, μια αναμέτρηση θανάτου. Και ύστερα, πάει
στον διάολο, το σηκώνεις. Επιστρατεύεις τις έσχατες δυνάμεις, τις ύστατες,
ό,τι έχεις και δεν έχεις, διασχίζεις το ένα μέτρο, το φτάνεις το πουκάμισο, το
σηκώνεις το πουκάμισο, το κρεμάς το πουκάμισο ­ και τι έγινε; Είναι τώρα
κρεμασμένο στην ντουλάπα ­ και τι έγινε; Τίποτα! Τίποτα, τίποτα ­ αλλά τίποτα.
Δεν τρέχει τίποτα. Ο ίδιος είσαι, ο ίδιος μένεις.

Άναψε κι άλλο τσιγάρο:

­ Τι έγινε, ρε Έλενα; Πότε από «νυν», έγινα «πρώην»; Πώς βρέθηκα με ένα
«πρώην» στον σβέρκο; Μια πρώην εφηβεία; Κάθησα στα νιάτα μου. Και τώρα που
σηκώνομαι, το κάθισμα τριμμένο βελούδο. Τι έγινε, ρε μανούλα μου; Εσύ το
είδες; Το πρόσεξες; Πρόσεξες πότε πάτησα ντιλίτ; Πότε πάτησα ντιλίτ και η ζωή
μου έσβησε για πάντα; Πότε;

Άναψε τσιγάρο. Έσβησα τσιγάρο. Έφυγα και τον άφησα. Με το ντιλίτ στο χέρι. Με
τη ζωή στο χέρι…