Οι κατασκευαστές ψάχνουν για νέους συνεταίρους

Πολλοί είναι οι υποψήφιοι γαμπροί στον κλάδο των κατασκευών, αλλά λίγες οι
καλές νύφες, ενώ οι εταιρείες που δεν θα ενταχθούν σε κάποιον από τους ήδη
σχηματισμένους ομίλους θα οδηγηθούν σε αναγκαστικούς γάμους με αβέβαιο
μέλλον». Έτσι περιέγραφε εργολήπτης το τοπίο στην κατασκευαστική αγορά, την
επομένη της παρουσίασης του νομοσχεδίου που περιλαμβάνει τα κίνητρα των
συγχωνεύσεων και τα νέα κριτήρια κατάταξης στα μητρώα. Ωστόσο, δύο εβδομάδες
μετά, καμία από τις «ανένταχτες» ακόμη εταιρείες δεν έχει πάρει τελικές
αποφάσεις για το επιχειρηματικό σχήμα στο οποίο θα συμμετάσχει. Το νομοσχέδιο
είναι πλέον γνωστό, αλλά πολλοί κατασκευαστές ελπίζουν ότι όλο και κάποιες
αλλαγές θα υπάρξουν γύρω από τα όρια επανάκρισης των εταιρειών, είτε στη
διάρκεια του διαλόγου με τις εργοληπτικές οργανώσεις είτε μέσω τροπολογιών που
θα καταθέσουν βουλευτές. Έτσι, επειδή ευελπιστούν ότι πολλές από τις
απαιτήσεις που θέτει το νέο πλαίσιο θα γίνουν πιο χαλαρές, οι ευρισκόμενες
εκτός των σχηματισμένων ομίλων μικρότερες εργοληπτικές επιχειρήσεις δεν
οριστικοποιούν ακόμη τις προοπτικές συμφωνίας που υπάρχουν με τα ήδη
διαμορφωμένα ή υπό διαμόρφωση κατασκευαστικά σχήματα.

Αρκετές από αυτές τις μικρότερες επιχειρήσεις διαθέτουν πολύ καλά οικονομικά
μεγέθη, γι’ αυτό και θεωρούνται εταιρείες-κλειδιά για τη διαμόρφωση του νέου
τοπίου στον κλάδο. Οι τελευταίες, ως άλλες… πολύφερνες νύφες, βρίσκονται στο
επίκεντρο του ενδιαφέροντος αρκετών ομίλων και ως εκ τούτου έχουν τον
τελευταίο λόγο στις διεργασίες που έχουν ήδη ξεκινήσει. Πρόκειται, κυρίως, για
τις Αθηνά, ΒΙΟΤΕΡ, ΔΙΕΚΑΤ και Προοδευτική από την Η’ τάξη, ενώ από τους
Βενιαμίν της Ζ’ τάξης ξεχωρίζουν οι Έντεχνος, Έδραση -Ψαλλίδας, Αρχιρόδον
Ελλάς, Αρχιμήδης, Νέστος, Τέρνα Ενεργειακή, Ομάς, Τρίτων, Αναστηλωτική και από
την ΣΤ’ τάξη η Ήφαιστος.

Οι περισσότερες ήδη έχουν ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με κάποιον από τους
πέντε διαμορφωθέντες ομίλους, ενώ άλλες αποτελούν περιοχές ενδιαφέροντος κατά
τις διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη για τη συγκρότηση ομίλων.

Η ΑΕΓΕΚ

Η εταιρεία, Ομάς, πτυχίου Ζ’ τάξης, είναι η μία από τις δύο μικρότερες
εταιρείες που χρειάζεται η ΑΕΓΕΚ για να προχωρήσει στη δημιουργία δύο ομίλων
με σκοπό να αποκτηθούν δύο ανώτατα πτυχία, το ένα με leader την ΑΕΓΕΚ και το
άλλο με leader τον Ευκλείδη. Στον όμιλο ανήκουν επίσης οι ΕΚΤΕΡ, Μέτων και
ΕΤΕΠ. Η άλλη μικρή εταιρεία θα είναι, σύμφωνα με πληροφορίες, μία από τις
Τρίτων, πτυχίου Ζ’ τάξης, που έχει κοινή ιδιοκτησία με την ΑΕΓΕΚ, Στάθμη,
επίσης με πτυχίο Ζ’ τάξης και ιδιοκτησίας ενός από τους βασικούς μετόχους του
Ευκλείδη, και Ήφαιστος, ΣΤ’ τάξης, συμφερόντων της εταιρείας Μέτων.

Η ΑΤΤΙΚΑΤ

Έντονη κινητικότητα υπάρχει και στον Όμιλο της ΑΤΤΙΚΑΤ. Σύμφωνα με
πληροφορίες, ο Όμιλος Πανούση, μετά την πώληση του Ευκλείδη, προσανατολίζεται
να πουλήσει μία ή και τις δύο εκ των Κοροντζή και ΑΤΕΜΚΕ. Για να αποκτήσει,
όμως, το πτυχίο ανώτερης τάξης, θα πρέπει να εντάξει στο σχήμα, εκτός από τους
Σιγάλα και Τεχνοδομή, και μία εταιρεία του μεγέθους της Προοδευτικής. Ωστόσο,
πληροφορίες που αρχικά ήθελαν την τελευταία στον Όμιλο Πανούση, τώρα την
φέρνουν να μην οδηγείται στο παραπάνω σχήμα, αλλά να αναζητεί αλλού την τύχη
της.

Η ΑΛΤΕ

Σε περίπτωση, πάντως, που ο κ. Πανούσης πουλήσει τον Κοροντζή, οι πληροφορίες
φέρνουν τον Όμιλο Αλαμανή να ενδιαφέρεται, ενώ, σύμφωνα με άλλες πηγές,
υπάρχουν συζητήσεις μεταξύ της ΑΛΤΕ, που έχει και την εταιρεία Ζ’ τάξης Ίρις,
και της Αθηνάς. Η τελευταία θεωρείται μία από τις «πολύφερνες νύφες» της Η’
τάξης στον κλάδο των κατασκευών. Αν και δεν έχει τις δυνατότητες να σχηματίσει
δικό της όμιλο, έχει πολύ καλά οικονομικά μεγέθη και γι’ αυτό θεωρείται
σίγουρο ότι θα προσκολληθεί σε κάποιον από τους ήδη διαμορφωμένους ομίλους. Η
Αθηνά, εκτός από την ΑΛΤΕ, βρίσκεται σε συζητήσεις με την Θεμελιοδομή και την
ΓΕΚ, ενώ στο παρελθόν συνομιλούσε και με την Ελληνική Τεχνοδομική.

Η ΓΕΚ

Στον Όμιλο ΓΕΚ – ΤΕΡΝΑ το τοπίο θα έχει ξεκαθαρίσει μέσα στις επόμενες 15
ημέρες. Η διοίκηση επιβεβαιώνει ότι βρίσκεται σε συζητήσεις με τη ΔΙΕΚΑΤ,
ωστόσο τίποτα δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμη. Αν η συμφωνία κλείσει, στο σχήμα
ίσως να συμμετάσχει και η Ιντρακόμ Κατασκευές. Διαφορετικά, το σχήμα ΓΕΚ
-ΤΕΡΝΑ θα επιδιώξει να σχηματίσει όμιλο μαζί με την ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή και την
εταιρεία Ψυκτική (Ζ’ τάξης). Σημειωτέον ότι στον Όμιλο ανήκουν επίσης ο Κέκροψ
και η Ερμής. Όμως, με την ΓΕΚ συζητά και άλλη μία από τις «πολύφερνες νύφες»
του κλάδου, η ΒΙΟΤΕΡ. Η τελευταία, που στο παρελθόν συνομιλούσε και με την
Κ.Ι. Σαραντόπουλος, συζητά και με άλλους σχηματισμένους ομίλους, ενώ
πληροφορίες θέλουν τη ΒΙΟΤΕΡ να σχηματίζει όμιλο με μικρότερες εταιρείες Η ‘
τάξης, όπως την ΤΕΓΚ και τη νεόκοπη Γατζούλας.

ΟΙ ΑΛΛΕΣ

Από εκεί και πέρα, η Σαραντόπουλος συζητά με τη Μηχανική, με εναλλακτικές
λύσεις για τη συγκρότηση ομίλου τις ΒΙΟΤΕΡ, Τεχνική Ένωση και Θέμελη. Η
Θεμελιοδομή θα είναι ο leader σε δικό της όμιλο, μαζί με τις εταιρείες Νέστος,
Περιβάλλον, Αναστηλωτική, Θεσσαλική και ίσως την Έντεχνο.

Οι εταιρείες ΓΝΩΜΩΝ και ΓΕΚΑΤ προχώρησαν ήδη στην ίδρυση ομίλου, ενώ στο ίδιο
σχήμα θα συμμετάσχουν και οι θυγατρικές τους Κορωνίς και Άλφα. Η Τεχνική
Ολυμπιακή μαζί με τον Μοχλό χρειάζονται την εξαγορά μιας εταιρείας Η’ τάξης
μεσαίου μεγέθους ή δύο εξαγορές εταιρειών Ζ’, ενώ όπως και όλες οι άλλες
εταιρείες συζητούν με όλους. Τέλος, οι Όμιλοι Ελληνική Τεχνοδομική ΑΚΤΩΡ – ΤΕΒ
και ΑΒΑΞ – J&Ρ Ελλάς – ΕΤΕΘ έχουν ήδη εξασφαλίσει το ανώτερο πτυχίο και
δεν προτίθενται, προς το παρόν τουλάχιστον, να κάνουν κάποια κίνηση εξαγοράς
μικρότερης εταιρείας.

Τέσσερις αντιρρήσεις

Πολλοί κατασκευαστές, πάντως, αν και θεωρούν ότι ο νόμος του ΥΠΕΧΩΔΕ κινείται
προς τη σωστή κατεύθυνση, θεωρούν ότι χρήζει βελτιώσεων σε τέσσερα, κυρίως,
σημεία: Υποστηρίζουν ότι θα έπρεπε να ανέβει ακόμη περισσότερο ο «πήχυς», αφού
τα μεγάλα έργα που θα εκτελεστούν στην Ελλάδα απαιτούν πραγματικά μεγάλα
σχήματα με αυξημένα ίδια κεφάλαια και ικανό εξοπλισμό. Αποτελεί «κοινό
μυστικό» ότι εφόσον ο νόμος δίνει τη δυνατότητα να συγχωνευτούν σε έναν όμιλο
μέχρι και 7 εταιρείες, ανοίγει το παράθυρο σε αμφιβόλου δυναμικότητας
επιχειρήσεις, μέσα από τους κατάλληλους συνδυασμούς, να αποκτήσουν το πτυχίο
της ανώτερης τάξης. Το δεύτερο σημείο κριτικής αφορά το ανεκτέλεστο υπόλοιπο
έργων που πρέπει να έχει μια εταιρεία της ανώτερης τάξης πτυχίου και το οποίο
ορίζεται από τον νόμο στο τριπλάσιο του κύκλου εργασιών (60 δισ.) που είχε η
εταιρεία αυτή κατά την τελευταία τριετία πριν από την επανάκριση, (1998,1999,
2000). Αυτό, πρακτικά σημαίνει ότι το σύνολο των έργων που δεν έχει ακόμη
εκτελέσει μία εταιρεία μαζί με τα έργα που θα πάρει από διαγωνισμούς, δεν
μπορεί να ξεπερνά τα 180 δισ. Δηλαδή, αν μία εταιρεία έχει ανεκτέλεστο
υπόλοιπο έργων 100 δισ. και προκηρυχθεί ένας διαγωνισμός ύψους 100 δισ., η
εταιρεία δεν μπορεί να «χτυπήσει» το έργο, διότι θα φτάσει αυτόματα στα 200
δισ., και θα έχει υπερβεί το όριο. Θεωρητικά, ο φραγμός αυτός είναι καλός για
τις μικρότερες εταιρείες, αλλά δεν ευνοεί τις μεγάλες, διότι καλούνται να
ανταγωνιστούν από μειονεκτική θέση τις ξένες.

Κι αυτό διότι για τις τελευταίες δεν υπάρχει όριο στο ανεκτέλεστο υπόλοιπο που
μπορεί να έχουν, άρα μπορούν να διεκδικήσουν πολλαπλάσιο αριθμό έργων απ’ ό,τι
ένα μεγάλο ελληνικό σχήμα. Η ανανέωση του μηχανολογικού εξοπλισμού είναι ένα
άλλο σημείο που συγκεντρώνει την κριτική αρκετών εργοληπτών. Η συνεχής
ανανέωση του μηχανολογικού εξοπλισμού είναι απαραίτητη προϋπόθεση ώστε οι
ελληνικές εταιρείες να μπορούν να ανταγωνισθούν τις ξένες εταιρείες.

Οι εργολήπτες ζητούν την πλήρη απαλλαγή του φόρου από τα ποσά που επενδύονται
στον εξοπλισμό της εταιρείας, εφόσον υπάρξει ρύθμιση τέτοια με συγκεκριμένο
χρονοδιάγραμμα ώστε να δεσμεύει τον εργολήπτη να τα πουλήσει. Τέλος, κάποιοι
κατασκευαστές ζητούν να προστεθεί στα υπάρχοντα φορολογικά κίνητρα ένα ακόμη,
που θα αφορά τις δαπάνες εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό. Οι
εταιρείες ζητούν να μπορούν να χειρίζονται ένα σημαντικό ποσοστό επί του
τζίρου τους χωρίς παραστατικά δαπανών, όταν βρίσκονται εκτός Ελλάδας.