Τα καθημερινά του καθημερινού

Εξήμισι στο πόδι. Όλη νύχτα, στον ύπνο του, έβλεπε αηδίες. Πάνω στο καλύτερο,
βαράει το ξυπνητήρι. Τον πιάνει επ’ αυτοφώρω με το ηλιοβασίλεμα της
Σαντορίνης. Με τη γυναίκα του όπως όταν τη γνώρισε, χωρίς υστερίες και
κυτταρίτιδα. Με τα παιδιά του να αποκαλούν το ένα το άλλο με τα κανονικά τους
ονόματα, τα βαφτιστικά, τα χριστιανικά, τα ελληνορθόδοξα, τα νορμάλ. Όχι «ρε
μ…» και «ρε μ…».

Σηκώνεται. Σέρνει το πόδι στην παντόφλα. Σέρνει την παντόφλα στο μωσαϊκό.
Σέρνει το μπρίκι στο γκαζάκι. Καφές φτηνιάρικος, φρυγανιά με γεύση τάπερ.
Τσιγάρο οπωσδήποτε. Οπωσδήποτε το κόβει από Δευτέρα.

Ρίχνει νερό στο πρόσωπο. Φευγαλέα, το βλέμμα του συναντιέται με τον καθρέφτη.
Ποιος είναι αυτός; Ποιος τον κοιτάει; Πού πήγε εκείνο το παιδί; Εκείνο το
αγόρι τι το είχατε; Απλή συνωνυμία;

Ένα-ένα τα υπόλοιπα μέλη (αυτού που, προ αμνημονεύτων, οραματίστηκε ως
«ευτυχισμένη οικογένεια») σηκώνονται. Τέσσερα ζόμπι στο διαμπερές. Άκρα του
τάφου. Στον κόσμο τους. Βρίζει ένα «γεια». Του απαντάει η ηλεκτρική σκούπα από
τον τέταρτο.

Μπαίνει στο αμάξι ­ ο Θεός να το κάνει. Πετάει στη θέση του συνοδηγού τα
περιοδικά για κομπιούτερ του γιου του. Ένα σκασμό λεφτά, εδώ μέσα τα παράτησε.
Βάζει τη ζώνη κι αυτοσαρκάζεται. Τι του λείπει του ψωριάρη, φούντα με
μαργαριτάρι. Δεν θα τα πάμε καλά, σήμερα.

Βαθιά ανάσα. Να ηρεμήσει. Έτσι μπράβο. Χαλαρά. Χωρίς νεύρα. Ραδιόφωνο. Πάλι
πείραξε η μικρή τα κουμπιά. Πιάνει το παράσιτο με μια ιδέα από Κατερίνα
Στανίση.

Του κορνάρει ο από πίσω. Επίμονο, σπαστικό, παρατεταμένο κορνάρισμα. Πάει να
ανοίξει την πόρτα. Να βγει με τη γροθιά σηκωμένη. Να βρίσει, να πιαστεί στα
χέρια. Βλέπει τον πίσω του στο καθρεφτάκι. Εικοσιπεντάρης με λαιμό βουβαλιού
και βλέμμα ανάλογο. Κλείνει την πόρτα. Παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι. Οι
διαδηλώσεις, τα πλακάτ, οι κατακόκκινες φωνές, το σώμα με σώμα ­ παρήλθον.
Ανεπιστρεπτί. Ανάβει δεύτερο τσιγάρο.

Βγαίνει στην κεντρική λεωφόρο. Δεν κινείται τίποτα. Ωραία. Έξοχα. Μέχρι να
φτάσει κέντρο, θα πιάσουμε Ολυμπιακούς του 2004. Το αρχαίο πνεύμα, αθάνατο ­
καρότσι θα τον πάει μέχρι Σύνταγμα. Έξω από τα ανθοπωλεία, θα πετύχει τη
Γιάννα με τον πυρσό και το σορτσάκι.

Παίρνει από το κινητό το γραφείο. Θα αργήσει λίγο. Πάλι. Ναι, πάλι. Τι να
κάνει, να πηδήξει πάνω από την νταλίκα; Ναι, πάλι, που να πάρει ο διάολος.

Στον Νομό Αττικής το γραφείο του. Στον Νομό Αττικοβοιωτίας βρίσκει να
παρκάρει. Αρχίζει να τρέχει. Ποιος Κεντέρης και τι Κεντέρης! Μόνον αυτός ο
ρόγχος να έλειπε. Το επιθανάτιο αυτό το πράγμα να μην έβγαινε από τα σωθικά
του, ανάθεμα το κωλοτσίγαρο. Τουλάχιστον, έγιναν οι καύσεις. Δεν έφτασε η
φρυγανιά στην μπάκα, δόξα σοι ο Θεός.

Τέρμα, δεν ξαναπαίρνει το αμάξι στο κέντρο. Την επομένη, το παρατάει στην
πιλοτή. Αστική συγκοινωνία. Ο αστός. Ο αστός κι ο μετανάστης. Ο Έλλην και ο
Αλβανός. Η αρχόντισσα και ο αλήτης. Η νεράιδα και το παλικάρι. Τόσο που αργεί
το λεωφορείο, θα περάσουνε και βέρες.

Έρχεται το λεωφορείο. Μπαίνει στην πήχτρα. Στριμώχνεται. Από υπάλληλος,
κεφτεδάκι σκυλοτροφής. Το Φρίσκις σε κονσέρβα. Πιάνεται από τις χειρολαβές.
Αρχίζει να αιωρείται. Μπρος πίσω. Πέρα δώθε. Δεξιά αριστερά. Ρυθμική
γυμναστική. Χάλκινο μετάλλιο. Θέλει μαγκιά να κρατήσεις ισορροπία στη στροφή,
όταν ο οδηγός το έχει δει Φιντιμπάλντι σε Φόρμουλα. Ακροβατικά στην Κατεχάκη.
Ο άνθρωπος – λάστιχο. Οι κοιλιακοί του θεϊκοί. Αν τον απολύσουν από το
Δημόσιο, στο τσεπάκι του το έχει το τσίρκο Μεντράνο.

Βρέχει κιόλας. Όχι βροχή της προκοπής. Όχι η βροχή των παιδικών του χρόνων που
άστραφτε και βρόνταγε και μύριζε το χώμα. Ένα τσουρόνερο μπεζ, μια λασπουριά
άτολμη, μια γλίτσα στην άσφαλτο, ένα νιαρ νιαρ στο θολό τζάμι του παλιού
λεωφορείου. Φτάνει στο γραφείο, παρακάμπτει το στραβό μάτι του προϊσταμένου,
πετάει την τσάντα και κάθεται. Γράφει. Σημειώνει. Συμπληρώνει. Καπνίζει.
Σφραγίζει. Υπογράφει. Παραπέμπει. Καπνίζει. Κολλάει χαρτόσημα. Απαντάει.
Τσακώνεται. Καπνίζει. Τελειώνει. Σχολάει. Γυρίζει. Καπνίζει.

Σπίτι. Με ένα τοστ ανάμικτο, όλη μέρα. (Ανάμικτο. Αναμιγνύεις το τίποτα με το
τίποτα και το βάζεις στο πιατάκι με τη χαρτοπετσέτα).

Στο σπίτι, όλοι έχουν επιστρέψει. Η γυναίκα του στοιβάζει σεντόνια στο
πλυντήριο. Ο γιός του, ακούει τα βήματά του, κάτι σαν να κρύβει. Κάνει ό,τι
διαβάζει. Κανονικά θα ‘πρεπε να το ψάξει το πράγμα. Δεν έχει αντοχές.
Καβγάδες, φωνές, όχι δεν έχει αντοχές. Η κόρη μιλάει στο τηλέφωνο.
Διεκπεραιώνει ένα «κλείστο πια, έγινε και ψηφιακό, πανάθεμά το». Σιγά μην του
δώσει σημασία. Σιγά μην του δώσουν σημασία, γενικώς…

­ Να σου ζεστάνω;

Να του ζεστάνει. Στην κουζίνα τρώει ό,τι του σερβίρουν. Στην τηλεόραση βλέπει
ό,τι του σερβίρουν. Ξαναβάζει την παντόφλα. Τα βλέφαρά του γέρνουν. Τα
παντζούρια κλείνουν. Οι γρίλιες νυχτώνουν. Οι χαραμάδες δεν υπόσχονται πια
τίποτα. Αύριο Σάββατο.

Αυτόν τον κόμπο στο στομάχι ­ τον είχε και χθες;