ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Να ακούσω τις στάλες της βροχής

“Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη ποτέ σου δεν θα μπορέσεις
να σταθείς επάνω της”.

Οδ. Ελύτης.

Την περίμενα καιρό και όλο μου φαινόταν ότι έφτανε στα ρουθούνια μου η γνώριμη
μυρωδιά από νοτισμένο χώμα. Βάφτιζα το παραμικρό σημάδι σε υπόσχεση βροχής.

Αλλά, μπα, ήταν η δική μου προσμονή. Η δική μου ανυπομονησία να ακούσω τις
στάλες της βροχής στο τζάμι, να νιώσω το υγρό χάδι της στα μαλλιά μου. Έτσι,
όπως τότε, παιδί, που δεν μου έφταναν τα ποτάμια του ουράνιου νερού, τίναζα
και τα δέντρα στο δρόμο για να κάνω ακόμη μεγαλύτερη την αίσθηση.

Και ήρθε, όπως την περίμενα. Άνοιξα τα παράθυρα, άνοιξα τον φεγγίτη, πέταξα τα
σκουπίδια από την αυλή, άδειασα τους διαδρόμους. Να βρει δρόμο να περάσει
παντού. Να μουσκέψει τα πάντα ως το μεδούλι της ύπαρξής τους. Ξέροντας πως κι
αν είναι μεγάλος ο φόβος της αρχής, είναι μεγαλύτερος ο φόβος του τέλους.

Αφήνομαι στο πέρασμά της με όλες τις αντιστάσεις των φόβων μου, με όλες τις
προσδοκίες των ονείρων μου.

Γίνομαι Μαρία Νεφέλη του ποιητή και λέω μαζί της: “Ω μουσική Ω Κυριακή
συννεφιασμένη στον μέσα κόσμο του καθρέφτη εκεί που βηματίζω ψάχνοντας την
αληθινή μου μέρα”. Στοχάζομαι και περιμένω. Περιμένω τον Αντιφωνητή να μου
πει: “Δε γίνεται μέσα στα λόγια το όνειρο… Όλα μια σταγόνα ομορφιάς
τρεμάμενη στα τσίνορα”. Κι εγώ, Μαρία Νεφέλη πάλι, να ανταπαντήσω: ” Περπατώ
μες στ΄ αγκάθια μες στα σκοτεινά σ΄ αυτά που ΄ναι να γίνουν και στ΄ αλλοτινά κ
έχω για μόνο μου όπλο μόνη μου άμυνα τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα”.