Φωτιά στο μπουκαλάκι

Η κόκα κόλα και το ταμπάσκο είναι δύο προϊόντα με τόσο χαρακτηριστική
συσκευασία που μπορείς να αναγνωρίσεις το μπουκάλι τους ακόμα και αν το βρεις
σπασμένο. Το Tabasco έχει γίνει συνώνυμο της έννοιας «καυτερό» και αν και
υπάρχουν εκατοντάδες ανταγωνιστικά προϊόντα, λιγότερο ή περισσότερο καυτερά,
ακόμα και σε παρόμοια συσκευασία με αυτό, κανένα όμως δεν έχει επικρατήσει
διεθνώς.

Η αλήθεια είναι ότι μέσα σε αυτό το μικρό, μακρόστενο, πολύ χαρακτηριστικό
μπουκαλάκι κρύβεται ένα υγρό καρύκευμα το οποίο πραγματικά μπορεί να
χρησιμοποιηθεί σε πάρα πολλά και διάφορα φαγητά. Αντίθετα με πολλές άλλες
παρόμοιες παρασκευές, η κάψα του δεν είναι ανυπόφορη και η ξιδάτη γεύση του
είναι αισθητή. Φυσικά, η υπερβολική χρήση του, όπως το καθετί καυτερό,
προκαλεί δάκρυα και λαχάνιασμα.

Ίσως ένα από τα μυστικά της μεγάλης εμπορικής επιτυχίας της σάλτσας αυτής
είναι η απλότητά της. Δεν περιέχει τίποτε άλλο εκτός από καυτερές πιπεριές,
αλάτι και ξίδι.

Μέσα στο μπουκαλάκι αυτό, όμως, εμπεριέχεται και η πρόσφατη ιστορία των
Ηνωμένων Πολιτειών, που ξεκινάει από την ανοικοδόμηση της ανατολικής πλευράς
της χώρας μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και φθάνει έως τις ημέρες μας με τις σούπερ
αμερικανικές πολυεθνικές που σχεδόν κυβερνούν τον κόσμο.

Η καυτερή αυτή σαλτσούλα πρωτοδημιουργήθηκε το 1868 στη Λουιζιάνα, στο νησί
Avery που βρίσκεται στο Δέλτα του Μισισιπή, περίπου 90 χιλιόμετρα δυτικά της
Νέας Ορλεάνης. Ο δημιουργός της ήταν ο Edmund McIlhenny. Ο κύριος αυτός ήταν
ένας αυτοδημιούργητος τραπεζίτης από τη Νέα Ορλεάνη, ο οποίος παντρεύτηκε την
κληρονόμο του νησιού αυτού.

Εκείνο τον καιρό, το 1862, τα στρατεύματα των Γιάνκηδων, των Βορείων, δηλαδή,
κατέβαιναν λεηλατώντας τον πλούσιο Νότο από την Ατλάντα προς τη Νέα Ορλεάνη.
Το ζεύγος McIlhenny, πριν η Νέα Ορλεάνη παραδοθεί στους Βορείους, κατέφυγε στο
νησί τους για να γλιτώσουν. Έμειναν, όμως, για λίγο, διότι οι συνθήκες του
πολέμου τούς υποχρέωσαν να τα ξαναμαζέψουν και να πάνε αλλού, με αποτέλεσμα να
καταλήξουν στο Τέξας για μερικά χρόνια.

Η σύντομη παραμονή τους εκεί ήταν μοιραία για τη δημιουργία του περίφημου Tabasco.

Κλειδί και στην οικογενειακή οδύσσεια των McIlhenny αλλά και στην ιστορία της
σάλτσας τους είναι η ίδια η φύση του νησιού τους.

Το νησί αυτό, εκτός από ένας ημιτροπικός παράδεισος μέσα στα μπαγιού, τους
βάλτους δηλαδή της Λουιζιάνας, συμβαίνει να έχει από κάτω από την επιφάνεια
του εδάφους του τεράστια αποθέματα ορυκτού άλατος, και απ’ ό,τι ανακάλυψαν και
αργότερα κάτω από το αλάτι υπάρχουν και μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου.

Στην ιστορία μας είναι το αλάτι που μας ενδιαφέρει όμως.

Μάλιστα, ήταν εκεί που έγινε το πρώτο ορυχείο ορυκτού άλατος στις ΗΠΑ. Κατά τη
διάρκεια του Εμφυλίου ο στρατός των Νοτίων χρησιμοποιούσε το αλάτι των
McIlhenny για να παστώνει τα κρέατα και γενικότερα τις προμήθειες τους
στρατού, και μάλιστα προς στο τέλος είχαν επιτάξει ολόκληρο το νησί και αυτό
το γεγονός εξώθησε τους McIlhenny στην αυτοεξορία τους στο Τέξας.

Φαίνεται, όμως, ότι αυτή τους η «εξορία» τους βγήκε τελικά σε καλό, μια που ο
κ. McIlhenny πρωτοσυνάντησε στο Τέξας τις συγκεκριμένες πιπεριές με τις οποίες
θα οικοδομούσε τη δυναστεία του. Του άρεσαν, τις κράτησε, και όταν επιτέλους
επέστρεψαν στο νησί τους, όπου βρήκαν τα πάντα κατεστραμμένα, ο σοφός κύριος
McIlhenny είχε τη φαεινή ιδέα, αφού τις καλλιέργησε, να τις ανακατέψει με το
πολύτιμο αλάτι του νησιού του, και έτσι τις έλιωσε και τις τοποθέτησε σε
βαρέλια μαζί με το τοπικό αυτό αλάτι για να τις διατηρήσει. Πέρασαν τρία
χρόνια μέχρι να του έρθει σαν κεραυνός η ιδέα για το επόμενο στάδιο του
πειράματός του. Στις λιωμένες, αλατισμένες βαρελίσιες αυτές πιπεριές έριξε
ξίδι και με αυτή την αυθόρμητη πράξη γεννήθηκε η περίφημη σαλτσούλα. Το 1868
κατέθεσε το όνομά της και το σήμα κατατεθέν της, έβαλε μια ποσότητα μέσα σε
κάτι μικρά μπουκαλάκια για κολόνια και ονόμασε τη σάλτσα του Tabasco, ένα
τοπωνύμιο μιας περιοχής στο Νότιο Μεξικό το οποίο απλώς του άρεσε. Είδε τη
γευστική του φλογίτσα να γίνεται μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα ένας
πραγματικός εμπορικός πύραυλος. Σήμερα, οι απόγονοί του παράγουν περίπου 75
εκατομμύρια μπουκάλια Tabasco τον χρόνο, η επιχείρηση παραμένει οικογενειακή
και η σάλτσα ακόμα παρασκευάζεται στο νησί τους.

Παρ’ όλο που η σάλτσα αυτή δεν περιέχει παρά τρία απλά συστατικά, το όλο
μυστικό είναι στο πρώτο στάδιο, στη ζύμωση δηλαδή των πιπεριών με το αλάτι.

Ζυμώνονται μέσα σε δρύινα βαρέλια για τρία χρόνια, μία διαδικασία που, με το
πέρασμα του χρόνου, «μαλακώνει» την κάψα των πιπεριών κάνοντάς τες πιο
εύγευστες. Αφού τελειώσει η ζύμωση και αποκτά το μείγμα το σωστό του χρώμα,
άρωμα και υφή, ανακατεύεται με ξίδι από λευκό κρασί.

Κατόπιν στραγγίζεται, πακετάρεται και είναι έτοιμο για πώληση.

Σημαντικότατο, φυσικά, για την όλη διαδικασία είναι η ίδιες οι πιπεριές και η
καλλιέργειά τους. Η ποικιλία που χρησιμοποιείται είναι η Capsicum frutescens,
μία μικρή, μακρόστενη πιπεριά, με μήκος περίπου 1½ εκ. Η ποικιλία αυτή είναι
πολύ πιο καυτερή απ’ ό,τι είναι οι πιπεριές καγιέν, και είναι αρκετά
ευαίσθητες, τόσο που η συγκομιδή τους πρέπει να γίνει με το χέρι, στην αιχμή
της ωριμότητας, τέτοια εποχή, γύρω στο τέλος Σεπτεμβρίου με μέσα Οκτωβρίου.

Φυσικά, πια, η παραγωγή έχει ξεπεράσει τα όρια του νησιού και έτσι οι
συγκεκριμένες πιπεριές καλλιεργούνται και εισάγονται από το Μεξικό, την
Κολομβία, την Ονδούρα και τη Βενεζουέλα.

Ψαρονέφρι με τσάτνεϊ από πορτοκάλια, κρεμμύδια και καυτερή σάλτσα

Για 2 άτομα

Για το τσάτνεϊ

1 πορτοκάλι, καθαρισμένο και κομμένο σε μικρούς κύβους

1 μέτριο κρεμμύδι, ψιλοκομμένο

2 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκομμένες

5 κτσ χυμό λεμονιού

1 κτγ ψιλοκομμένη φρέσκια καυτερή πιπεριά

3-6 σταγόνες Tabasco (κατά την προτίμησή σας)

1 κτγ κύμινο (σκόνη)

2 κτσ ψιλοκομμένο φρέσκο κόλιανδρο

Αλάτι και μαύρο πιπέρι

2 κομμάτια χοιρινού κρέατος από ψαρονέφρι (περίπου 300 γρ. το καθένα)

3-4 κτσ ελαιόλαδο

1. Φτιάχνουμε το τσάτνεϊ: ανακατεύουμε όλα τα υλικά για το τσάτνεϊ
(πορτοκάλι, κρεμμύδι, σκόρδο, χυμό λεμονιού, καυτερή πιπεριά, Tabasco, κύμινο,
κόλιανδρο και αλατοπίπερο) σε ένα μπολ, το σκεπάζουμε και το κρατάμε στο
ψυγείο για τουλάχιστον 2-3 ώρες.

2. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200 βαθμούς. Αλατοπιπερώνουμε το κρέας.
Ζεσταίνουμε 2 κτσ λάδι σε ένα μεγάλο, βαρύ, αντικολλητικό τηγάνι μέχρι να
κάψει και τοποθετούμε το κρέας μέσα. Τσιγαρίζουμε για 2-3 λεπτά την κάθε
πλευρά.

3. Κατόπιν τοποθετούμε το κρέας σε ένα λαδωμένο ταψί και ψήνουμε σε ζεστό
φούρνο για άλλα 10-14 λεπτά.

4. Βγάζουμε το κρέας από τον φούρνο, το αφήνουμε να «κάτσει» για 5 λεπτά
και το σερβίρουμε μαζί με το τσάτνεϊ, σαν συνοδευτικό.

Πικάντικη σάλτσα πέστο με μαϊντανό, κόλιανδρο, καρύδια και Tabasco

Η σάλτσα αυτή ταιριάζει πολύ με κοτόπουλο στη σχάρα.

Αρκετή σάλτσα για να συνοδεύσει 4 στήθη κοτόπουλου στη σχάρα.

½ κούπα μαϊντανό ψιλοκομμένο

½ κούπα φρέσκο κόλιανδρο ψιλοκομμένο

1/4 της κούπας καρυδόψιχα

1-2 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκομμένες

6 κτσ ελαιόλαδο

1/4 της κούπας χυμό λεμονιού

6 σταγόνες Tabasco

Αλάτι και πιπέρι

Ανακατεύουμε όλα τα υλικά στο μπλέντερ και τα πολτοποιούμε.

Λαχανοσαλάτα με πικάντικο ντρέσινγκ

Για 2-4 άτομα

1 μικρό κεφάλι κόκκινο λάχανο

1 κόκκινη πιπεριά (γλυκιά), κομμένη σε λεπτές λωρίδες

1 σκελίδα σκόρδο, ψιλοκομμένη

1/4 της κούπας ελαιόλαδο

1/3 της κούπας μαγιονέζα ή γιαούρτι στραγγισμένο

2-4 κτσ χυμό λεμονιού

3 σταγόνες Tabasco

Αλάτι και πιπέρι

1. Ψιλοκόβουμε το λάχανο. Κατόπιν το ανακατεύουμε με την πιπεριά και
το σκόρδο.

2. Χτυπάμε το λάδι, τη μαγιονέζα ή το γιαούρτι, τον χυμό λεμονιού και
το Tabasco όλα μαζί με το σύρμα σε ένα μικρό μπολ. Αλατοπιπερώνουμε. Ρίχνουμε
το ντρέσιγκ στη σαλάτα λίγο πριν σερβίρουμε.