Τα τροχαία στον στρατό ξεκληρίζουν 2 διμοιρίες

Θεσσαλονίκη. Γραφείο Βόρειας Ελλάδας

Η εκτέλεση του καθήκοντος προς την πατρίδα δεν αντιμετωπίζεται πάντα και μόνο
ως μία υποχρεωτική ­ άχαρη για τους περισσότερους στρατευμένους ­ μεταβατική
περίοδος. Σε ορισμένες περιπτώσεις η στρατιωτική θητεία σε συνάρτηση με
εξωγενείς παράγοντες «μαυρίζει» τόσο την ψυχή τους, που τους εξωθεί σε ακραίες
ενέργειες, όπως η αυτοκτονία. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι αυτοκτονίες των νέων
οπλιτών αποτελούν μία από τις συχνότερες αιτίες θανάτου σε ειρηνική περίοδο
στη χώρα μας.

Την ίδια ώρα, τροχαία, διαπληκτισμοί, κακοί χειρισμοί όπλων, μέθη, πτώσεις με
αλεξίπτωτα και ατυχήματα σε ασκήσεις αποτελούν ορισμένα από τα αίτια που
«ενοχοποιούνται» για την αύξηση κατά 38,4% μέσα στην τελευταία δεκαετία τών
ανθρωπίνων απωλειών στον στρατό, κι ενώ η μέση δύναμη του στρατεύματος
μειώθηκε κατά 17,2%.

Τα στατιστικά στοιχεία κατεγράφησαν από το ΓΕΣ και παρουσιάστηκαν, χθες, στη
διάρκεια ημερίδας με θέμα «Η πρόληψη των ατυχημάτων στον στρατό» που
διοργάνωσε η Α’ Στρατιά, στη Θεσσαλονίκη.

Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί και φανερώνουν ότι τα θύματα των τροχαίων
ατυχημάτων που σημειώνονται ετησίως στον στρατό ξηράς αντιστοιχούν αριθμητικά
σε δύο διμοιρίες οπλιτών και σε δύο τάγματα. Κάθε χρόνο καταγράφονται περίπου
1.000 τροχαία (εντός και εκτός υπηρεσίας) με 50 νεκρούς και 900 τραυματίες.

Τα αντίστοιχα στατιστικά στοιχεία για τα τροχαία που συμβαίνουν σε όλη τη χώρα
είναι 25.000, με 3.000 νεκρούς (μία ταξιαρχία) και 30.000 τραυματίες (μία πόλη
όπως η Κοζάνη), από τους οποίους οι 10.000 (μία πλήρης μεραρχία) μένουν
ανάπηροι.

Όπως διαπιστώνεται, η πλειονότητα των τροχαίων στα οποία εμπλέκονται
στρατεύσιμοι (34%) συμβαίνει με Ι.Χ. που οδηγούν στρατιωτικοί, ενώ ακολουθούν
τα τροχαία που γίνονται με δίκυκλα (28%) και με υπηρεσιακά οχήματα (23%).

Τέλος, ένα ποσοστό 15% των ατυχημάτων σημειώνονται με Ι.Χ. ιδιωτών. Ως προς τα
αίτια, τα περισσότερα τροχαία αποδίδονται στη σύγκρουση και στην εκτροπή από
τον δρόμο.

Διόλου ευκαταφρόνητος εμφανίζεται ο αριθμός των ατυχημάτων που σημειώνονται
στη διάρκεια των διαφόρων δραστηριοτήτων που αναπτύσσει ο στρατός.

Μέσα σε μία δεκαετία κατεγράφησαν 6.500 ατυχήματα που συνοδεύθηκαν από
σοβαρούς τραυματισμούς ή και ανθρώπινες απώλειες.

Εξ αυτών, τα 3.272 οφείλονται σε αντικανονική άθληση – απρόσεκτη ενέργεια, τα
665 προκλήθηκαν από διαπληκτισμό, τα 516 έγιναν κατά τη μεταφορά βαρέων
αντικειμένων, τα 383 σημειώθηκαν σε πτώση με αλεξίπτωτο, τα 378 αποδόθηκαν σε
κακό χειρισμό όπλων ή μηχανημάτων, άλλα 347 έγιναν στη διάρκεια συντήρησης
υλικών, 345 ακολούθησαν κατάσταση μέθης, ενώ 308 έλαβαν χώρα στον στίβο μάχης.

Επίσης, 101 περιστατικά κατεγράφησαν ως αυτοκτονίες, άλλα 98 ως πτώσεις
(οχήματα – οροφές), 65 συσχετίστηκαν με εργασίες εντός στρατοπέδου, 16
οφείλονταν σε ηλεκτροπληξία, 4 προκλήθηκαν από θυρίδα ερπυστριοφόρου, 3
προκάλεσαν εγκαύματα, 2 οφείλονταν σε έκρηξη χειροβομβίδας, άλλα 2 σε
πυροβολισμούς λαθρομεταναστών και ένα ατύχημα σε έκρηξη φιάλης υγραερίου.

Αυτοκτονίες και ναρκωτικά

Οι αυτοκτονίες και οι απόπειρες αυτοκτονίας θεωρούνταν ανέκαθεν ένα σοβαρό
πρόβλημα για τον στρατό διότι αποτελούσαν μία από τις συχνότερες αιτίες
θανάτου οπλιτών.

Βάσει πάντα των στοιχείων του ΓΕΣ, την τελευταία δεκαετία οι θάνατοι από
αυτοκτονίες παρουσιάζουν αυξομειώσεις και κυμαίνονται ετησίως από 3 έως 12.
Για τον περιορισμό τους το ΓΕΣ με πάγια διάταξη καθιέρωσε τον θεσμό της
ψυχοκοινωνικής μέριμνας που αποβλέπει στον εντοπισμό, τη διερεύνηση και
άμβλυνση των ειδικών προβλημάτων που απασχολούν τους στρατευμένους κατά τη
διάρκεια της θητείας τους.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συλληφθέντες για εμπορία και χρήση
ναρκωτικών στον στρατό σχετίζονται σε ποσοστό 26,7% με οικογενειακές και
συναισθηματικές κρίσεις, σε ποσοστό 24,4% με οικονομικές δυσκολίες, ενώ ένα
μεγάλο ποσοστό 12,2% των εμπόρων-χρηστών διαπιστώνεται πως δεν αντιμετωπίζει
κανένα πρόβλημα.