Με τα μάτια της ψυχής

Η Μάρλα Ρουνιάν περπατάει στην καφετέρια του Ολυμπιακού Χωριού στο Σίδνεϊ,
κρατώντας στο χέρι έναν πλαστικό δίσκο σερβιρίσματος. Προσπαθεί φτάνοντας στον
μπουφέ να βρει το αγαπημένο της λαχανικό, συμπλήρωμα για το γεύμα.

Αυτή η προσπάθεια, που γίνεται καθημερινά, φαντάζει δύσκολη για τη Μάρλα
Ρουνιάν, η οποία έχει πολύ περιορισμένη όραση.

Αντίθετα, η συμμετοχή της στην προκριματική φάση των 1.500 μ., αποδείχτηκε
ευκολότερη υπόθεση για την Αμερικανίδα αθλήτρια. Μία ανίατη πάθηση στον
αμφιβληστροειδή περιόρισε περισσότερο από το μισό την όρασή της. Παρ’ όλα
αυτά, μπορεί να χρησιμοποιεί την «περιφερειακή όραση», για τις δραστηριότητες
της, όπως το τρέξιμο.

Η Μάρλα Ρουνιάν όχι μόνο έλαβε μέρος στα προκριματικά των 1.500 μ., αλλά με
επίδοση 4.10.83, κατάφερε να προκριθεί στους ημιτελικούς! Οι υπόλοιπες
αθλήτριες, κατά τη διάρκεια της κούρσας, εμφανίζονται μπροστά της σαν «γραμμές
από χρώματα».

ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΟΛΥΜΠΙΑΔΑ

Η Ρουνιάν νίκησε σε τέσσερα αγωνίσματα στην Παραολυμπιάδα του ’92 και τώρα
είναι η πρώτη Αμερικανίδα αθλήτρια Παραολυμπιάδας που λαμβάνει μέρος στους
Ολυμπιακούς Αγώνες.

Η περιορισμένη όρασή της δεν αποτελεί εμπόδιο, έστω και αν δεν μπορεί να δει ­
κατά τη διάρκεια της κούρσας ­ πόσοι «γύροι» απομένουν έως τον τερματισμό.

Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ

Η Μάρλα Ρουνιάν συναγωνίζεται επί ίσοις όροις τις συναθλήτριές της στα 1.500 μέτρα

«Το τρέξιμο στον στίβο είναι ένα από τα πράγματα που μπορώ να κάνω καλά»,
είπε, «έχω την αίσθηση της δύναμης στον στίβο, κάτι που δεν συμβαίνει σε άλλες
πτυχές της ζωής μου. Έχω πολύ καλή αίσθηση της μετακίνησης μέσα στην ομάδα των
δρομέων».

Κάποιες δραστηριότητες, εκτός από τον στίβο, φαντάζουν πιο δύσκολες για την
Μάρλα Ρουνιάν. Όπως να επιλέξει τα λαχανικά της ή να μάθει πως να χρησιμοποιεί
το κινητό της τηλέφωνο ή ακόμα να «διαβάζει» το ρολόι της.

Τα πρώτα προβλήματα με τα μάτια της εμφανίστηκαν στην τέταρτη τάξη του
σχολείου, όταν κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να διαβάσει στον πίνακα. Η κατάστασή
της χειροτέρεψε και πλέον, η όρασή της είναι πολύ περιορισμένη. Όμως, αυτό δεν
την εμπόδισε να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Γυμναστική, ποδόσφαιρο, μέχρι τη
στιγμή που δεν ήταν σε θέση να δει την μπάλα από μακριά. Έτσι στράφηκε στον
στίβο ως αθλήτρια του ύψους στο Γυμνάσιο και στη συνέχεια, στο έπταθλο όταν
φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο. Πέτυχε τέσσερις νίκες (100 μ.-200
μ.-400 μ. και μήκος) στην Παραολυμπιάδα του ’92, ενώ ήταν νικήτρια και στο
πένταθλο το ’96. Την ίδια χρονιά ήταν 10η στα προκριματικά του επτάθλου για
τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα. Από τότε, αποφάσισε να ασχοληθεί
αποκλειστικά με τις μεσαίες αποστάσεις. Έτσι, μετακόμισε στο Όρεγκον όπου
προετοιμάζονται μερικοί από τους καλύτερους αθλητές του κόσμου.

ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΙ

Όμως, αντιμετώπισε προβλήματα τραυματισμού και ταλαιπωρήθηκε για τα επόμενα
δύο χρόνια. Το ίδιο συνέβη και τον περασμένο Ιούνιο, όταν βρέθηκε μπροστά σε
ένα ποδήλατο που οδηγούσε ένα παιδάκι.

Παρά τον τραυματισμό της, πάντως, κατάφερε να λάβει μέρος στα προκριματικά και
να εξασφαλίσει με την τρίτη θέση, τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες
του Σίδνεϊ. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ήταν νικήτρια των Παναμερικανικών
Αγώνων, πέρυσι, στο Γουίνεπεκ, ενώ ήταν 10η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της
Σεβίλης. Δέχεται εκατοντάδες μηνύματα απ’ όλο τον κόσμο.

Όπως ένα γράμμα από ένα παιδί από την Τουρκία, ένα e-mail από το Ισραήλ, αλλά
και τηλεφωνήματα από τη Βραζιλία, την Αργεντινή, τη Νότια Αφρική. «Η κούρσα
μου θα κρατήσει κάτι περισσότερο από τέσσερα λεπτά. Όμως, νομίζω ότι η
επίδραση που θα έχει στη ζωή άλλων ανθρώπων θα είναι πολύ περισσότερη», είπε.