ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Υπάρχει ο άλλος δρόμος

«Αυτό που κάνω δεν το καταλαβαίνουν.

Μονάχα ή το επαινούν ή το κατηγορούν»

Νίτσε

Στέκομαι με δέος μπροστά στη στάση ζωής κάποιων ανθρώπων. Αναρωτιέμαι: Από
ποιο κύτταρο ξεπήδησαν αυτοί οι άνθρωποι; Που δεν τους νοιάζει ακόμη κι αν
καταλύσουν τη ίδια τη ζωή τους αγαπώντας τη ζωή με πάθος. Που δεν τους νοιάζει
αν χάσουν τη θεσούλα τους σ’ αυτή τη γη όπως κι αν αυτό μεταφράζεται ­ με
χρήματα, φήμη, κοινωνικές σχέσεις, προνομιακή εργασία ή ότι άλλο ­ αν είναι να
απαρνηθούν τις ιδέες τους ή αν η στιγμή τούς καλέσει να προσφέρουν τον εαυτό
τους. Που δεν σκέπτονται το αύριο παρά μόνο σαν να είναι σταγόνες στο ποτάμι
της πανανθρώπινης μοίρας. Και πέφτουν γενναιόδωρα μέσα σ’ αυτό το ποτάμι για
μια ιδέα, για το δίκιο, για μια τιμή που έλεγε κι ο πατέρας μου ­ τέτοιος
άνθρωπος και αυτός.

Αισθάνομαι την ανάγκη να υποκλιθώ με σεβασμό και ταπεινοφροσύνη μπροστά στον
Λέοντα Αυδή. Γι’ αυτό που ήταν όσο ζούσε, αλλά και για τον τρόπο που διάλεξε
να ταξιδέψει στον Αχέροντα. Απόλυτα συνεπές με όσα πίστευε και έλεγε αλλά και
τόσο ήσυχα ανατρεπτικό, που τρόμαξε πολλούς και τους ανάγκασε σε αμήχανη
σιωπή.

Αισθάνομαι την ανάγκη να πω ένα ευχαριστώ σ’ αυτόν τον ευγενικό, τρυφερό και
γενναίο άνθρωπο, που ακούμπησε τις ιδέες του πάνω στην ίδια τη ζωή του
δίνοντας μας ένα πρότυπο ζωής. Ένα πρότυπο μακριά από την τρέχουσα ηθική, τη
διάσταση λόγων και πράξης, τα λόγια χωρίς αντίκρυσμα, τις φανφάρες, τις
σημαίες από νάιλον, την εξαργύρωση των ιδεών σε είδος. Έτσι, σαν απάντηση σ’
αυτούς που κάνουν ό,τι μπορούν να μας πείσουν πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος ζωής.