ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Παιδεία απαίδευτη

Με ξάφνιασε με τη φράση «αυτό είναι το τελευταίο πρώτο δεκαπενθήμερό μου στο
σχολείο»! Λίγες μέρες πριν της είχα αγοράσει, όπως κάθε χρόνο, τα σχολικά ­
τετράδια, μολύβια, μαρκαδόρους, ντοσιέ, ξύστρες και σβηστήρια ­ και σκεφτόμουν
πως είναι η τελευταία χρονιά της στο σχολείο, με τις πρωινές εγερτήριες φωνές,
το μπάνιο πνιγμένο στα νερά, τις δύο γουλιές καφέ με γάλα και το τρέξιμο για
το σχολικό που ­ το άτιμο ­ «όλο νωρίτερα περνάει». Κι όμως, ξαφνιάστηκα με το
«τελευταίο πρώτο δεκαπενθήμερο στο σχολείο» ­ ο τόνος της φωνής της ήταν
άχρωμος, ούτε κρύο ούτε ζέστη. Το Βασιαννάκι τελειόφοιτο, έξι χρόνια μετά τη
Ζωή, θα περάσει κι αυτήν τη χρονιά σαν «δουλοπάροικος» σκυμμένο στο μικρό
γραφείο, θα ξαπλώνει στις 2 και στις 3 το πρωί, θα τρέχει τρεις φορές την
εβδομάδα στο φροντιστήριο, θα τσιρίζει κάθε φορά που θα λέω «φάε» και θ’
απαντά «δεν καταλαβαίνεις τίποτα», όταν θα γκρινιάζω γιατί κοιμάται τόσο λίγο.
Όχι, δεν καταλαβαίνω και όποιος καταλαβαίνει είναι, μα την αλήθεια, άρρωστος.
Δεν καταλαβαίνω γιατί τα παιδιά ­ και μαζί το δικό μου ­ πρέπει να αλέθονται
στις μυλόπετρες ενός συστήματος ανεγκέφαλου, για ν’ αριστεύσουν και στο τέλος
να μένουν ­ όπως έγινε ήδη ­ εκτός Πανεπιστημίου. Έγινε, λέει, μεταρρύθμιση.
Έγινε μπάχαλο ­ γι’ άλλη μια φορά ­ εις βάρος των παιδιών. Από το ένα μπάχαλο
στο άλλο. Θυμάμαι τη Ζωή που αποστήθιζε ­ και τις τελείες και τα κόμματα! ­
βρίζοντας και φτύνοντας. Τώρα η σειρά της μικρής να ψάχνει για λίγη λογική στο
απόλυτο παράλογο. Θυμάμαι και τα δικά μου χρόνια, ήταν πολύ καλύτερα και
φροντιστήριο το πολύ δύο μήνες το καλοκαίρι, Σεπτέμβριο ήταν οι εισαγωγικές.
Και ­ το σημαντικότερο ­ καλύτερα γράμματα μαθαίναμε. Και δεν είχαμε ξεχάσει
να γελάμε.