ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα πρωτάκια

Τα παραμονεύω κάθε πρωί ­ από την περασμένη Δευτέρα που άρχισαν τα σχολεία.
Έτσι όπως περνάνε μπροστά από το σπίτι μου, με τα μαλλάκια τους πιασμένα με
«κοκαλάκι», φορτωμένα εκείνες τις τεράστιες, για το μπόι τους, τσάντες με τα
παρδαλά χρώματα. Χαζεύω τις φατσούλες τους. Σοβαρές, όλο έγνοια, σαν να έχουν
αναλάβει βαριές ευθύνες.

Ιδίως τα πρωτάκια ­ αυτά είναι τα πιο σοβαρά. Κρατάνε σφιχτά τη μαμά από το
χέρι και νιώθεις την αγωνία τους, που φθάνει ώς εσένα έτσι καθώς περνάνε
βιαστικά. Από τη στιγμή που έκλεισε πίσω τους η πόρτα του σπιτιού, ήξεραν ότι
όλα αλλάζουν στη ζωή τους. Είναι αναστατωμένα. Βλέπεις στα μάτια τους τις
μεγάλες προσδοκίες αλλά και τους ­ μεγαλύτερους ­ φόβους.

Ξέρω την ώρα που περνάνε τα μικρά του Δημοτικού και τα περιμένω. Δεν είμαι η
μάνα τους ούτε η δασκάλα τους. Αλλά ­ κατά κάποιον τρόπο ­ είναι και δικά μου
παιδιά. Ανησυχώ γι’ αυτά. Φοβάμαι ότι μπορεί να κακοπέσουν, να βρουν μπροστά
τους έναν δάσκαλο αδιάφορο και ρουτινιασμένο ή ακόμη έναν που ξεσπάει πάνω
στην τρυφερή ψυχούλα τους τον κακό του χαρακτήρα ή την κακή ζωή που πέρασε.
Σκέφτομαι ότι μπορεί να συνθλιβούν στα γρανάζια απρόσωπων υπηρεσιών που κάνουν
τα προγράμματά τους στα χαρτιά, χωρίς να βλέπουν αυτές τις φατσούλες, χωρίς να
νιώθουν τις αγωνίες τους.

Να, σαν κι εκείνη την υπηρεσία που αποφάσισε να αναστατώσει τα παιδιά του 4ου
Δημοτικού στο Χαλάνδρι, χωρίζοντάς τα από τους φίλους που μόλις απέκτησαν και
νιώθουν ασφάλεια κοντά τους, για να κάνει… οικονομία σε δασκάλους.

Ανησυχώ γι’ αυτά Είναι τόσοι πολλοί αυτοί που ξέχασαν το παιδί μέσα τους…