Σχολικόν έτος 2000 – 2001

Μεθαύριο ανοίγουν τα σχολεία… Δυο μέρες πριν, τα παιδικά δωμάτια έχουν
μετατραπεί σε χαρτοπωλεία. Κάνω κατάδυση στις τεράστιες σακούλες για να ελέγξω
αν έχω αγοράσει ό,τι μας ζητήθηκε. Δέκα τετράδια. Άλλα με μονές ρίγες, άλλα με
διπλές, άλλα με τετραγωνάκια (σε πτι καρό, ένα πράγμα) άλλα μουσικής. Φάκελοι
πλαστικοί διαφανείς. Φάκελοι χάρτινοι αδιαφανείς. Ντοσιέ «επισκέψεων» λέει ­
αγνοώ τι εννοεί ­ διαφανές. Ντοσιέ με λάστιχα. Ντοσιέ χωρίς λάστιχα. Ντοσιέ με
έλασμα. Ντοσιέ χωρίς έλασμα. Κόλλες λευκές. Κόλλες πολύχρωμες. Κόλλες μπρίστολ
22Χ30. Στιλό τεσσάρων χρωμάτων. Σετ με όργανα Γεωμετρίας. Ξυλομπογιές.
Κηρομπογιές. Μαρκαδόροι. Βιβλία. Κι άλλα βιβλία. Κι άλλα βιβλία. Τα βλέπω κι
απορώ. Αυτή δεν είναι ύλη για το Δημοτικό. Αυτή είναι ύλη για διδακτορικό στο
Κέμπριτζ. Κι ύστερα σού λένε πως σήμερα οι μαθητές δεν μαθαίνουν γράμματα.
Είναι δυνατόν να μη μαθαίνουν γράμματα; Με τόσα ντοσιέ; Και διαφανή και με
λάστιχα και με έλασμα;

Τα βλέπω και θαυμάζω. Με τόση γραφική ύλη ­ το παιδί μου, μέχρι να φτάσει στην
Δ’ Δημοτικού ­ θα γίνει το λιγότερο ακαδημαϊκός. Αθάνατος σε Size small.

Τα βλέπω και θυμάμαι. Απλά που ήταν τα πράγματα «τότε». Πέντε πράγματα μας
αγόραζαν. Πέντε νορμάλ πραγματάκια. Τα βιβλία του Οργανισμού, τετράδια, ένα
πρόχειρο, μια κασετίνα, άντε και καινούργια σάκα αν η προηγούμενη τα ‘χε
φτύσει. Αυτά κι όξω απ’ την πόρτα. (Ίσως γι’ αυτό δεν πήραμε επαρκή εφόδια.
Χωρίς κόλλες μπρίστολ 22Χ30 πώς να προκόψεις στη ζωή;).

Μεθαύριο, ανοίγουν τα σχολεία…

Ο γιος μου ­ όπως όλα τα φυσιολογικά παιδιά ­ έχει κάτι μούτρα μέχρι το
πάτωμα. Μόνο που δεν χαράζει στον τοίχο τις λίγες ώρες ελευθερίας που του
απομένουν. Δεν θέλει να πάει σχολείο. Δεν θέλει να ξαναπάει ποτέ σχολείο. Αλλά
ποτέ. Ποτέ των ποτών.

Κάνω το καθήκον μου. Του εξηγώ τα αγαθά της μέσης εκπαίδευσης. Τη χαρά και τον
πλούτο της μάθησης, μην ξεράσω. Του αραδιάζω τα δέοντα κλισέ, ένα προς ένα.

Κάνω το καθήκον μου με βαριά καρδιά. Που σημαίνει ­ του λέω ψέματα. Πολύ απλά.
Αυτό κάνω. Αυτό που με μάθανε και στο δικό μου σχολείο. Αφού μας φλομώνανε
στις διαλέξεις ­ να είμαστε ειλικρινείς, να λέμε πάντα την αλήθεια ­ μας
βάζανε να τους δουλεύουμε μες στη μούρη τους. Κανονικότατα. Να τους γράφουμε
τα χίλια μύρια ψέματα ­ υπό μορφήν έκθεσης ιδεών:

«Ξανάνοιξαν πάλι τα σχολεία. Πόσο χαρούμενοι είμαστε που θα ξαναδούμε πάλι
τους αγαπημένους μας συμμαθητές, τους αγαπημένους μας δασκάλους, τον αγαπημένο
μας επιστάτη και θα ξαναρχίσουμε τα αγαπημένα μας μαθήματα».

Πόσο χαρούμενοι είμαστε που τέλειωσε το καλοκαίρι. Οι διακοπές, η θάλασσα, οι
παρέες, τα παιχνίδια, οι εκδρομές, οι επιδρομές στο παγωτό χωνάκι, οι
διαδρομές σε ένα ξέφωτο με γδαρμένα γόνατα. Πόσο χαρούμενοι είμαστε που θα
μπούμε πάλι στο μαντρί. Που θα κοιμόμαστε με τις κότες. Που θα ξυπνάμε μαύρα
χαράματα, οι λαθρομετανάστες, μες στον ψόφο και την αντάρα. Που η ζωή μας, ένα
ΚΤΕΛ. Σπίτι-σχολείο, σχολείο-σπίτι. Κι έτσι για να ξεδώσουμε, να το ρίξουμε
έξω, βρε αδελφέ, θα χτυπάμε κι έναν πελοποννησιακό, τίποτα συνημίτονο, εκείνο
το τετράγωνο που με κάτι ισούται αυτό τώρα, αλλά με τι ακριβώς, λυπάμαι. (Α
προπό με τι συνορεύει η Ρουάντα; Αδύνατον να θυμηθώ. Λες γι’ αυτό να μην πήγα
μπροστά στη ζωή μου;). Κι έπειτα η αγωνία, μη σε σηκώσουνε αδιάβαστο στο
μάθημα. Έμπαινε ο δάσκαλος. Καθόταν στην έδρα. Σιωπή. Μια φρικαλέα, ατέλειωτη
σιωπή. Άνοιγε τον κατάλογο. Κοίταζε τον κατάλογο. Κοίταζε εμάς. Ξανακοίταζε
τον κατάλογο. Ξανακοίταζε εμάς.

Από μέσα μας κάναμε τις πιο σύνθετες μαθηματικές εξισώσεις: Αλφαβητικά θα το
πάει, ή όπως του κατέβει στην γκλάβα;

Χθες σήκωσε από Άλφα μέχρι τον Ζαϊφίδη – Ζήτα. Λογικά σήμερα θα σηκώσει από
Κάππα και κάτω. Θα σηκώσει όμως από Κάππα και κάτω; Ή θα μας την κάνει γυριστή
­ γιατί είναι και σαδιστής αυτός ­ και ξανά μανά πάλι από το Άλφα;

Μην το κάνει. Μην το κάνει, Θεούλη μου, μην το κάνει, Παναγίτσα μου, Χριστούλη
μου, μη με σηκώσει για μάθημα κι εγώ δεν θα κρύβω τις παντόφλες της μαμάς, θα
το τρώω το σπανακόρυζο, θα περνάω γριές απέναντι, έστω και με το ζόρι, θα
συγυρίζω το δωμάτιό μου, δεν θα τα στοιβάζω όλα κάτω από το κρεβάτι, θα…
θα… θα… μόνο μη με σηκώσει σήμερα, ειδικά σήμερα. Μέσα σε μια σιωπή που
γλίστραγε σαν πάγος, πιάναμε τις προσευχές. Τέτοια ευλάβεια, τέτοια κατάνυξη
ούτε ο Χριστόδουλος. Κι όταν τη γλιτώναμε τελικά, όταν μας προσπερνούσε και
πλήρωνε τη νύφη το Σίγμα ή το Ταυ, την ίδια στιγμή ξεχνούσαμε τους όρκους
αίματος. Και δεν τρώγαμε το σπανακόρυζο.

Όλες αυτές οι εικόνες, όλες οι μνήμες αναδύθηκαν μέσα από τις σακούλες με τη
γραφική ύλη της Γ’ Δημοτικού. Η απόγνωση του γιου μου τώρα. Η απόγνωση η δική
μου τότε. Τα νεύρα και η μελαγχολία της παραμονής. Και το χαμόγελο του θείου
Γιώργου που με διαβεβαίωνε:

­ Όταν μεγαλώσεις, τα χρόνια του σχολείου θα τα θυμάσαι με νοσταλγία.

Μεγάλωσα. Τα χρόνια του σχολείου με καμία νοσταλγία δεν τα θυμάμαι. Αλλά με
απολύτως καμία. Τέλειωσα και δεν γύρισα ποτέ να κοιτάξω πίσω μου. Γιατί
λοιπόν, να κοιτάξει το παιδί μου; Τα παιδιά μας ­ γιατί, λοιπόν;

ΥΓ: Τι καλά που ο γιος μου δεν διαβάζει «ΤΑ ΝΕΑ».