Ζουν με την ελπίδα να πάνε στο σπίτι τους…

Πάντα ελπίζουν. Πλαστικές καρέκλες, λίγα λουλούδια και πολλά όνειρα για νέο ξεκίνημα. Όλοι ελπίζουν, όποια ηλικία και αν έχουν

Απόγευμα στον καταυλισμό σεισμοπλήκτων, στα Άνω Λιόσια. Δυο-τρία παιδιά
τρέχουν με τα ποδήλατα ανάμεσα στα μικρά σπιτάκια. Κάποια άλλα φωνάζουν στους
γονείς τους ότι θα πάνε να παίξουν στον άλλο καταυλισμό και χάνονται στους
μικρούς, αλλά ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Οι μεγαλύτεροι βγάζουν την τηλεόραση
στην «αυλή» και κάθονται στις πλαστικές καρέκλες. Τώρα πια έναν χρόνο μετά τον
καταστρεπτικό σεισμό μπορούν και κάθονται. Έχουν βάλει τη ζωή τους σε κάποια
τάξη, έστω και αν είναι υποχρεωμένοι να ζουν σε 25 τετραγωνικά, ένα δωμάτιο
και μια κουζίνα. Έστω και αν δεν έχουν παρά ελάχιστα.

Η κυρία Μαρία Αποστόλου από τις επτά το πρωί που ξυπνάει και μέχρι αργά το
βράδυ το διαπιστώνει καθημερινά. «Η μέρα ξεκινάει δύσκολα για όλους. Εγώ δεν
έχω ούτε καν τα απαραίτητα που χρειάζομαι στην κουζίνα. Δεν χωράνε. Όπως δεν
χωράνε τα ρούχα, τα παιχνίδια των παιδιών. Αλλά…». Η κυρία Μαρία Αποστόλου
δεν το βάζει κάτω αν και από τον περασμένο Φεβρουάριο ζει στον καταυλισμό, αν
και όλα έχουν αλλάξει στη ζωή της μετά τον σεισμό. Μπροστά στο λυόμενο με τον
αριθμό 18 έχει τις γλάστρες της με τα λουλούδια, έχει μόνιμα ένα ανοικτό
τραπέζι για τους συγγενείς και φίλους που περνούν από εκεί για έναν καφέ.

Ο σύζυγός της ο Αποστόλης, πυροσβέστης, όπως και ο αδελφός του, από την πρώτη
στιγμή που εγκαταστάθηκε η οικογένειά του στον καταυλισμό φρόντισε να κρατήσει
πολλά από τον παλιό τρόπο ζωής: «Μας έτυχε μια ατυχία, αυτό δεν σημαίνει ότι
θα καταθέσω τα όπλα και θα κλειστώ στο σπίτι για να κλαίω τη μοίρα μου. Έχω
παιδιά. Δεν γίνεται. Θα πάω στη δουλειά, θα πάω στην προπόνηση (ως παλιός
ποδοσφαιριστής είναι προπονητής στην ακαδημία ποδοσφαίρου με παιδιά και από
τον καταυλισμό) και μετά εδώ, με τα παιδιά, με λίγους φίλους, λόγω της
κατάστασης δεν μπορούμε να καλέσουμε πολλούς προσπαθούμε να κρατηθούμε.
Απέναντι ακριβώς κάθε πρωί βλέπω το σπίτι μου που έχει χαρακτηριστεί
ακατοίκητο. Μου λένε πως μπορώ να το ξανακτίσω με 3,5 εκατομμύρια. Δεν λέω,
υπάρχουν πολλά προβλήματα, αλλά πιστεύω πως πρέπει οι αποζημιώσεις και τα
δάνεια να δοθούν με βάση την πραγματικότητα. Τέλος πάντων, αφού είμαστε καλά
όλα θα γίνουν».

Τα δυο τους παιδιά, ο Χρήστος και ο Κώστας, δείχνουν να απολαμβάνουν τη βόλτα
με το ποδήλατο στον οικισμό. Έχουν φίλους, βλέπουν μαζί τους τηλεόραση,
παίζουν. Έχουν φωτογραφηθεί στο Ολυμπιακό Στάδιο με τον Τζόρτζεβιτς και τον
«Αλέκο» (Αλεξανδρή) και έχουν κολλήσει τις φωτογραφίες στην είσοδο του
οικίσκου για να τις βλέπουν οι επισκέπτες. Τα δυο παιδιά, όπως λέει η μητέρα
τους, στην αρχή υπέφεραν στη σκηνή και όταν πια (από τους τελευταίους)
εγκαταστάθηκαν στο λυόμενο ένιωθαν ευτυχισμένα μόνο και μόνο γιατί δεν
έβγαιναν πρωί πρωί με το κρύο να πλυθούν. Τώρα τα δύο παιδιά βολεύονται σε ένα
δωματιάκι που χωράει μόνο ένα μικρό κρεβάτι και τίποτε περισσότερο.

«Ε με πειράζει λίγο, αλλά τι να κάνω. Μέχρι να γίνει το σπίτι μας πρέπει να
μείνουμε εδώ». Τώρα, εκτός από το να αρχίσουν τα σχολεία περιμένει να αρχίσει
και το πρωτάθλημα. «Λες τώρα που θα περάσουν όλοι από εδώ, να περάσει και ο
Τζιοβάνι…». Ο πατέρας του γελάει. Τον πειράζουν, μα ο Χρήστος δεν
απελπίζεται. Παίρνει το ποδήλατο και χάνεται στους οικίσκους. Τον γνωρίζουν
όλοι. Άλλωστε εκεί που μένει αυτός, μένει και όλη η παλιά του γειτονιά. Πιο
δίπλα η γιαγιά του, ο θείος του, τα εξαδέλφια του. Όλοι εκεί έχουν
δημιουργήσει τον δικό τους «μικρό κόσμο».

Στους περισσότερους από τους 150 οικίσκους όλα λειτουργούν με απόλυτη τάξη.
Όσοι ζουν εκεί τον φροντίζουν, μόνο που τα 25 τετραγωνικά δεν μπορούν να
καλύψουν τις ανάγκες τους.

Έναν χρόνο μετά τον σεισμό, λίγο πιο πάνω στο Μενίδι, στον καταυλισμό του
Στρατοπέδου Καποτά η κατάσταση είναι ίδια. Δύσκολα βολεύονται στους οικίσκους.
Περισσότερα από 800 λυόμενα έχουν τοποθετηθεί. Οι περισσότεροι έχουν
δημιουργήσει τις αυλές τους, τους χώρους όπου μπορούν και κάθονται τα
απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα. Για την κυρία Παρασκευή Καραμπά η ζωή στα
λυόμενα δεν είναι ό,τι το χειρότερο. «Το θέμα είναι τι θα κάνουμε μετά, σε
έναν χρόνο που λήγει το συμβόλαιο. Πού θα πάμε, με τι λεφτά θα ξαναχτίσουμε τα
σπίτια μας».

Τους προβληματισμούς των ηλικιωμένων δεν φαίνεται να συμμερίζονται τα παιδιά
που, στους περισσότερους οικισμούς, όπως και σε αυτόν του «Πλάτωνα» στα Λιόσια
εδώ και αρκετούς μήνες παίζουν με τη βοήθεια ειδικών. Σε ένα λυόμενο που έχει
διαμορφωθεί κατάλληλα, η Χρύσα, η Ευγενία, η Σιμέλα, η Κική, η Μαρία (δεν
θέλει να φωτογραφηθεί γιατί δεν είναι χτενισμένη) παίζουν, τρέχουν, φωνάζουν.
Όπως λέει η υπεύθυνη του προγράμματος κυρία Παναγιώτα Παναγιωτοπούλου, περίπου
πενήντα παιδιά παίρνουν μέρος στα προγράμματα ψυχαγωγίας. «Τουλάχιστον έτσι
ξεφεύγουν και μπορούν να δουλεύουν και οι γονείς».