ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο μεγάλος

Σκέψου ­ μου λέει ­ να είχαμε τον Big Brother στο σπίτι. Εγώ μεγάλο αδελφό δεν
έχω ­ του λέω ­, μοναχοπαίδι είμαι, το πολύ πολύ να έρθει κανένας φίλος να τον
κεράσουμε κάτι και να βγούμε. Όχι αυτόν (απαντάει, ενώ καταλαβαίνει ότι
καταλαβαίνω) τον κανονικό big brother που παίζουν τα κανάλια για να ανεβάσουν
τηλεθέαση. Και γιατί δεν βάζουν ποδόσφαιρο; Ο μεγάλος είναι πιο μεγάλος απ’ το
ποδόσφαιρο. Όλοι παρακολουθούν τους άλλους που τους παρακολουθεί η κάμερα.
Αυτό το «παρακολουθεί» δεν μου κάθεται καλά. Μένουν έξι άνθρωποι σε ένα σπίτι
­ εξηγεί ­ και μια κάμερα τους δείχνει παντού. Κι εμείς βλέπουμε.

Βλέπω ότι δεν πάμε καλά, του λέω. Μπα, τους αρέσει! Κι εμένα μ’ αρέσουν τα
τσιπς με τη ρίγανη, αλλά δεν βάζω την κάμερα την ώρα που τα τρώω. Εσύ χάνεις,
μου λέει.

Και δεν μου λες, αυτός ο μεγάλος μάς ακολουθεί παντού; Την ώρα που ανοίγεις το
ψυγείο για να βγάλεις το γιαούρτι, την ώρα που ξεσκονίζεις τα cd, την ώρα που
χτυπάει το τηλέφωνο και δεν το ακούς; Την ώρα που δοκιμάζεις το αφρόλουτρο με
άρωμα φρεσκάδας; Ε, ας τραβήξεις την κουρτίνα. Εγώ φταίω τώρα! Κανείς δεν
φταίει. Απλώς έχει, λέει, τηλεθέαση. Αναστέναξα! «Γιατί;». Θυμήθηκα όλα αυτά
με τις τηλεθεάσεις. Και έχω κιόλας αυτή την εντύπωση πως κάποιο μάτι με
κοιτάει. Πώς είναι μεσ’ τη νύχτα να σου κολλήσει η ιδέα ότι κάποιος είναι
απέξω ­ ή χειρότερα μέσα στο σπίτι; Έτσι. Και θα είναι που είναι μέσα, δεν θα
ανοίγει και την πόρτα σε περίπτωση που έχουμε ξεχάσει τα κλειδιά. Άχρηστος
εντελώς. Ναι, αλλά με τηλεθέαση ­ επιμένει. Αλλά, βλέπεις, είναι εκείνο που
έλεγε ο Γουόρχολ, πως όλοι θα γίνουμε διάσημοι για λίγα λεπτά. Και δεν είχε
υπολογίσει και τον μεγάλο.