Κρουαζιέρα θα σε πάω

Καημό την είχα την κρουαζιέρα. Σύνδρομο από παρελθούσες εποχές. Από το «Πλοίο
της Αγάπης». Πολύ μου άρεσε που καπετάνιος, το πλήρωμα όλα τα έσφαζαν, όλα τα
μαχαιρώνανε. Που αποτελούσαν πανάκεια στα πάσης φύσεως προβλήματα των γκεστ
σταρ.

Και πήγαμε. Δυτική Μεσόγειο. Η μαμά μου, ο γιος μου κι εγώ.

Με το που μπαίνουμε στο πλοίο, τα μεγάφωνα μάς ανακοινώνουν πως θα γίνει
άσκηση διάσωσης, λέει. (Με απλά λόγια ­ έτσι και βουλιάξουμε, τι κάνουμε για
να μη σκυλοπνιγούμε).

Τι σημαίνει «άσκηση διάσωσης». Σημαίνει ότι, με το εκκωφαντικό σήμα του
συναγερμού, πρέπει να ξεφτιλιστούμε άπαντες. Σοβαροί επαγγελματίες,
οικογενειάρχες άνθρωποι, νοικοκυραίοι να στουμπωθούμε μέσα σε κάτι πορτοκαλιά
σωσίβια. Με ασύλληπτες ταρζανιές, να τα δέσουμε γύρω μας και να αποτελέσουμε
γενικώς, ένα θέαμα αξιοθρήνητο.

Μετά, να ανέβουμε, λέει, στο σαλόνι. Μετά να πάμε στην ομάδα μας και να
συναντήσουμε τον υπεύθυνο. Μετά να ανέβουμε στο κατάστρωμα. Μετά να σταθούμε
έκαστος μπροστά στη λέμβο όπου θα μπαίναμε ΑΝ ­ κούφια η ώρα ­ φουντάραμε
άπαντες.

Κι όσο γίνονταν όλα αυτά τα χαρωπά, έτσι για να μας εκτινάξουνε την ψυχολογία
στα ύψη, έκριναν σκόπιμο να μας βάλουν το μουσικό θέμα από τον «Τιτανικό». Το
τέλειο. Το τάιμινγκ της δεκαετίας.

Μας συστήσανε να είμαστε απολύτως ψύχραιμοι. Να μη στριμωχνόμαστε στις σκάλες,
να μη χρησιμοποιούμε το ασανσέρ. Να ανέβουμε έτσι, χαλαρά, άνετα, σιγά – σιγά.
Με το ραχάτι μας, σαν να κάνουμε σουλάτσο. Να έχουμε κάτι το αμέριμνο οι
ναυαγοί.

Κι αναρωτιέσαι. Αν όντως κάτι προκύψει, έτσι θα φτάναμε μέχρι το σαλόνι; Μες
στην καλή χαρά, το χαβαλέ και το καλαμπούρι; Δεν θα γινόταν το πατείς με και
πατώ σε, αλλού χέρι, αλλού πόδι, κλωτσιές, μπουνιές, κραυγές, ουρλιαχτά, ο
θρήνος κι ο ορυμαγδός; Γιατί εγώ κάπως αλλιώς την έχω δει τη φάση στο σινεμά.

Η μητέρα μου βρήκε την άσκηση αναξιοπρεπή. Ο γιος μου επίφοβη. Ήταν απολύτως
πεπεισμένος ότι η κρουαζιέρα αποτελούσε ένα ακόμα τραγικό σφάλμα της μητέρας
του. Αδίκως τού ορκιζόμουνα στα ύδατα της Στυγός ότι όλα θα πάνε καλά.

­ Θα βουλιάξουμε, μαμά.

­ Δεν θα βουλιάξουμε, αγόρι μου.

­ Θα βουλιάξουμε.

­ Θα σε έφερνα εγώ εδώ, αν ήξερα πως θα βουλιάξουμε;

­ Γιατί στον «Τιτανικό» οι άνθρωποι ξέρανε από πριν ότι θα βουλιάξουνε;

­ Πού έμαθες εσύ για τον «Τιτανικό»;

­ Μου το είπε ο Ρωμανός στο σχολείο. Στον «Τιτανικό» μπήκανε οι άνθρωποι και
βουλιάξανε και πνιγήκανε κι από πάνω.

­ Άλλο ο «Τιτανικός».

­ Ο «Τιτανικός» τρακάρισε με παγόβουνο;

­ Ναι.

­ Κι αν τρακάρουμε με παγόβουνο;

­ Δεν θα τρακάρουμε με παγόβουνο.

­ Γιατί δεν θα τρακάρουμε με παγόβουνο;

­ Γιατί στη Μεσόγειο δεν υπάρχουν παγόβουνα.

­ Κι αν ήρθε κανένα παγόβουνο στο μεταξύ;

­ Δεν ήρθε κανένα παγόβουνο στο μεταξύ.

­ Αν, ήρθε θα το δει ο καπετανιός;

­ Αν ήρθε, ­ που δεν ήρθε ­ ναι, θα το δει ο καπετάνιος.

­ Κι αν ο καπετάνιος εκείνη την ώρα μιλάει στο τηλέφωνο;

­ Δεν θα μιλάει στο τηλέφωνο.

­ Κι αν ο καπετάνιος πάει για τσίσα του;

­ Δεν θα πάει για τσίσα του.

­ Οι καπετάνιοι δεν κάνουν τσίσα τους;

­ Κάνουν, αλλά…

­ Τι αλλά; Αν ο καπετάνιος πάει για τσίσα του θα βουλιάξουμε.

­ Συγγνώμη, εγώ τι να κάνω;

­ Να πεις στον καπετάνιο να κρατηθεί για μία εβδομάδα.

Σκέφτηκα την προοπτική. Η τρελή πηγαίνει και λέει «κύριε πλοίαρχε, τις
επόμενες οκτώ μέρες, θα με υποχρεώσετε να συγκρατήσετε τις φυσικές σας
ανάγκες».

­ Αν ο καπετάνιος πάει τουαλέτα, εν πάση περιπτώσει, υπάρχει και ο δεύτερος
καπετάνιοις που κάθεται στο τιμόνι.

­ Κι αν θέλουν και οι δύο τσίσα τους, την ίδια ώρα;

­ Θα πάει πρώτα ο ένας και μετά ο άλλος.

­ Έχουν μόνο μία τουαλέτα;

Δεν είχα ιδέα.

­ Ναι, είπα με πεποίθηση.

­ Το καράβι κουνάει.

­ Πώς κουνάει, βρε αγόρι μου, αφού είναι σταματημένο.

­ Αν κουνάει σταματημένο, σκέψου να ξεκινήσει κιόλας.

­ Δεν θα τα πάμε καλά, σήμερα.

­ Μαμά, θα βουλιάξουμε.

­ ΔΕΝ ΘΑ ΒΟΥΛΙΑΞΟΥΜΕ.

­ Αν βουλιάξουμε, τα κρεβάτια επιπλέουν;

­ ΔΕΝ ΘΑ ΒΟΥΛΙΑΞΟΥΜΕ.

­ Αν βουλιάξουμε, τα μαχαιροπίρουνα πάνε στον πάτο;

Δεν άντεχα άλλο. Αποφάσισα να βάλω μπρος τα μεγάλα μέσα. Πήρα το πιο αυστηρό
μου ύφος και εκτόξευσα την ύψιστη απειλή:

­ Λοιπόν. Αν ξανακούσω το ρήμα «βουλιάξουμε», να το ξέρεις. Δεν έχει παγωτό το
βράδυ.

Ο γιος μου έκανε μια μεγάλη παύση. Έπειτα, πολύ ήρεμα:

­ Εντάξει, μαμά. Αλλά να το ξέρεις κι εσύ. Αν βουλιάξουμε, δεν θα φταίω εγώ.