Θα μας αφυπνίσει ο κ. Τζεμ;

Είχαμε προειδοποιήσει ότι αυτή θα ήταν η εξέλιξη στα ελληνοτουρκικά. Αλλά
λοιδορηθήκαμε από αυτούς που, αγνοώντας τις πραγματικότητες της ζωής και της
ιστορίας, έστησαν τον γυάλινο κόσμο των φαντασιώσεών τους για να ασκήσουν
εξωτερική πολιτική. Το όλο οικοδόμημα κατέρρευσε παταγωδώς. Βεβαίως, πρόκειται
για το άρθρο του Ισμαήλ Τζεμ στη «La Stampa». Το τραγικό δεν είναι αυτό. Το
τραγικό είναι ότι οι δράστες και οι διαφημιστές τής «αναθεωρημένης πολιτικής»
επιδίδονται τώρα μανιωδώς στις μαντικές τέχνες για να ερμηνεύσουν την κίνησή
του με «εσωτερικούς όρους» Τουρκίας. Η επιχειρηματολογία τους εγγίζει τα όρια
του κωμικοτραγικού. Τι ακριβώς συνέβη; Ο κ. Τζεμ, αφού έπαιξε στο κυνήγι των
ελεφάντων τον λευκοντυμένο «καλό» εναντίον των μαυροντυμένων κακών
στρατοκρατών, απέβαλε κάποια στιγμή το ψεύτικο αγγελικό του σχήμα και
υπενθύμισε κωδικοποιημένη την πάγια και αμετάλλαχτη εθνική στρατηγική της
Τουρκίας.

Επισημαίνουμε:

Πρώτον: Η στρατηγική της Άγκυρας είναι επεκτατική και ηγεμονική κατά
πάντων. Ιδίως δε κατά των Ελλήνων. Η αντίληψη αυτή, όσο τουλάχιστον θα ζουν οι
σημερινοί πρωταγωνιστές ένθεν και ένθεν του Αιγαίου, δεν πρόκειται να
μεταβληθεί. Κάθε άλλη εκδοχή είναι βαθύτατα εξωπραγματική. Τον λύκο (γκρίζο ή
όχι) τον έγδερναν, και αυτός ρωτούσε κατά πού πήγαν τα πρόβατα!

Δεύτερον: Η Τουρκία και οι Αμερικανοευρωπαίοι θαυμαστές της βρέθηκαν σε
μέγιστη ανάγκη στο Ελσίνκι. Χρειάστηκαν την άρση του ελληνικού veto. Είναι
βέβαιο ότι εκείνη τη στιγμή οι επισπεύδοντες θα ήταν διατεθειμένοι να προβούν
σε ανταλλάγματα προς εμάς. Εάν τα ζητούσαμε. Αλλά εμείς, ορκισμένοι εχθροί του
δόγματος «διεκδικούμε» και εραστές τού «δεν διεκδικούμε τίποτε», δεν
διεκδικήσαμε. Τίποτε χειροπιαστό. Μπορούσαμε τότε να αξιώσουμε την άμεση
ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε., γεγονός που θα υπερέβαινε τις όποιες αντιδράσεις
της Άγκυρας και θα περιήγε σε δύσκολη θέση Ευρωπαίους και Αμερικανούς δημόσια
τεταγμένους υπέρ της εντάξεως της Κύπρου. Οι τελευταίοι και θα διευκολύνονταν
ανταλλάσσοντας την προς Τουρκία μέγιστη παροχή με το εξ αντικειμένου γι’
αυτούς ελάχιστο.

Τρίτον: Η Τουρκία δεν πρόκειται να προβεί σε καμίαν ουσιώδη μεταβολή
συμπεριφοράς. Ουδείς από τους υψηλούς συμμάχους της απαιτεί από αυτήν, πέραν
ορισμένων ρητορικών αναφορών σε δημοκρατίες, ανθρώπινα δικαιώματα και τα
τούτοις όμοια, καμιά πραγματική αλλαγή. Το τουρκικό κατεστημένο χρησιμοποιεί
ένα επιχείρημα που φαίνεται να είναι γενικώς αποδεκτό, ότι δηλαδή ενδεχόμενη
ειλικρινής υιοθέτηση των διακηρυσσομένων περί δημοκρατίας θα κόστιζε την
ύπαρξη του καθεστώτος και τη συνοχή της χώρας. Κατά συνέπεια, η Δύση πρέπει να
κάνει «στραβά μάτια», ασχέτως του τι θα λέει δι’ επισήμων χειλέων. Όποιος στην
Ελλάδα αγνοεί ή παραβλέπει αυτή την πραγματικότητα θα κάνει πάντοτε λάθος στις
επιλογές του. Τον τελευταίο καιρό, άνθρωποι της εξουσίας, ή «υποβολείς» της,
υποπίπτουν συστηματικά σε αυτό το ολίσθημα. Και με λάθος αφετηρία στήνουν στη
συνέχεια μια εντελώς έξω από τα πράγματα προοπτική. Τώρα, εξίσου αφελώς και
επιπολαίως, ορισμένοι αποδίδουν σημασία στη διαμόρφωση της αποκαλούμενης
εταιρικής σχέσης Ε.Ε. – Άγκυρας. Αλλά αυτή θα είναι κατ’ εικόνα και ομοίωση
των «προηγηθέντων». Τουλάχιστον οι Νεότουρκοι μπορούν να υπερηφανευθούν ότι
ουδέποτε και ουδαμόθεν τους επεβλήθησαν κυρώσεις. Αυτοί θα κάνουν το δικό
τους, οι άλλοι απλώς θα λένε τα δικά τους. Άρα, οι αφερέγγυες προσδοκίες περί
εμπλοκής της Ευρώπης στο ελληνοτουρκικό πεδίο είναι αποκύημα ημετέρας
φαντασιοπληξίας. Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας δεν σημαίνει εξευρωπαϊσμό της
Τουρκίας, σημαίνει περαιτέρω εκτουρκισμό της Ευρώπης. Υπάρχει βέβαια πάντοτε
μία εμπλοκή των Αμερικανοευρωπαίων στα ελληνοτουρκικά. Αλλά αυτή μονομερώς
πιέζει την Ελλάδα και την Κύπρο για ολοένα και καινούργιες υποχωρήσεις. Υπέρ
της Τουρκίας βεβαίως.

Τέταρτον: Οι Τούρκοι είναι σοβαρό κράτος. Παράγουν πολιτική,
παρακολουθούν την «παραγωγή» τους και την προωθούν με επιμονή και υπομονή,
προκειμένου να την επιβάλουν. Καλοί μεθοδιστές, επιμερίζουν και κλιμακώνουν
τις διεκδικήσεις τους. Ποτέ δεν τις ξεκινούν ολόκληρες από την αρχή, αλλά
κομμάτι – κομμάτι και βήμα – βήμα. Τις λανσάρουν, τις προβάλλουν, τις
αναδεικνύουν. Όταν τις αναδείξουν, προωθούν το επόμενο στάδιο. Αυτό κάνει ο
Ισμαήλ Τζεμ. Αφού τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης την προήγαγαν πρώτα
σε τουρκική, στη συνέχεια σε κοινότητα, τώρα αυτός επιχειρεί νέο άλμα,
προάγοντάς την σε «τουρκικό λαό της Θράκης». Αλλά λαός, υπό τη συνταγματική
θεωρία, είναι το περιεχόμενο του κράτους. Έχουν λοιπόν λαό, άρα ετοιμάζονται
να ζητήσουν και το κράτος! Άλλωστε, τη συνταγή αυτή την δοκίμασαν στην Κύπρο.
Φυσικά, ο κ. Τζεμ εμφανίζεται υψηλός προστάτης ανύπαρκτων μειονοτήτων στην
Ελλάδα, ψευδομακεδόνων, Βλάχων, Αλβανών κ.ά. Εδώ, βέβαια, προηγήθηκε ο
δούρειος ίππος των εσωτερικών υπονομευτών που σχεδίασαν συμπόσιο και μάλιστα
στο αμφιθέατρο του ΥΠΕΞ για τις εν λόγω «μειονότητες». Οι δράστες είναι
κρατικοδίαιοι υπερασπιστές… των εθνικών μας συμφερόντων.

Οι νέες προωθημένες θέσεις του τουρκικού ηγεμονισμού αποκαλύπτονται στο άρθρο
της «La Stampa». Και προβάλλονται συνολικά οι στόχοι της στρατηγικής του για
Αιγαίο και Κύπρο. Φυσικά, δεν έχει λόγο να μας χαρισθεί ούτε για Μαδρίτη ούτε
για Ελσίνκι, τα οποία όλα υπάγει σε τουρκικήν ανάγνωση, που την καθιστά και
κυρίαρχη. Η ελληνική ανάγνωση αυτών των αμφίσημων κειμένων αφιερώνεται στην
ευπιστία των Ελλήνων. Η τουρκική παροιμία λέει ότι «φιλάμε τα πόδια του
κεφαλιού που δεν σκύβει». Εμείς σκύβουμε, εφ’ ω και μας δαγκώνουν!

Υπόδικος για τις κτηνώδεις παραβιάσεις της διεθνούς νομιμότητας εκ μέρους της
χώρας του, ο αρθρογράφος παριστάνει τον «τρελό» και απευθύνει τις κατηγορίες
αυτές κατά της Ελλάδος. Για τον νηφάλιο παρατηρητή, πρόκειται για κωμωδία.
Αλλά στην εποχή της «δημοκρατίας του θεατή», η προπαγάνδα είναι για τη
δημοκρατία, στην έκφραση του Τσόμσκι, ό,τι το ρόπαλο για τα ολοκληρωτικά
καθεστώτα. Τέτοιες είναι οι δημοκρατίες της Δύσεως όπου κυριαρχεί η
προπαγάνδα. Η κάθε, και προ πάντων η φιλοτουρκική.

Πέμπτον: Η στιγμή που εκδηλώθηκε η κίνηση Τζεμ, ασχέτως του τι μπορεί
να σημαίνει για τον ίδιο και τη χώρα του, θα μπορούσε για μας να είναι
αξιοποιήσιμη. Τα σχετικώς ηπιότερα θέματα χαμηλής πολιτικής είχαν εξαντληθεί,
το ειδύλλιο συντηρούνταν με τεχνική υποστήριξη και επέκειτο το μέγα δίλημμα:
πολιτικός διάλογος εφ’ όλης της ύλης ή ταφόπλακα στο ειδύλλιο. Το γεγονός ότι
ο Τζεμ τοποθέτησε την ταφόπλακα απεγκλωβίζει τους Έλληνες από το
κινδυνωδέστατο δίλημμα. Αν έτσι συμβεί, η Άγκυρα εδώ έκανε λάθος κίνηση. Αν
όμως, παρά ταύτα, οι ημέτεροι τίποτα δεν άκουσαν και ο ιδιοπαθής ελληνικός
μαζοχισμός βρεθεί σε έξαρση, τότε κρίμα και σε αυτήν την ευκαιρία. Αν και δεν
είναι η πρώτη φορά που η αδιαλλαξία της Άγκυρας μας προστατεύει από μοιραία
και θανάσιμα λάθη, οι ευκαιρίες που μας δίνουν οι Τούρκοι έχουν αξία ανάλογη
προς τη θέληση και την ικανότητα να τις αξιοποιούμε.

Να επαναπροσδιορίσουμε τη στρατηγική μας. Να προσεγγίσουμε ελληνικά το ζήτημα.
Να αντισταθούμε, να αντεπιτεθούμε και να ανταποδώσουμε.

Η σημερινή Τουρκία ομιλεί και αντιλαμβάνεται μία γλώσσα, αυτήν της δυνάμεως
και της αποτροπής. Ας την μιλήσουμε, επιτέλους, κι εμείς.