ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καρδιά τεσσάρων χιλιοστών

Κοιτάζομαι στον καθρέφτη και τον τελευταίο καιρό διαπιστώνω ότι τα μαλλιά μου
ασπρίζουν ολοένα και περισσότερο. Σχεδόν σε κάθε τούφα κάνουν παρέα λευκές
τρίχες που πληθαίνουν καθημερινά. Στην αρχή με έπιασε πανικός και βρέθηκα να
επαναλαμβάνω στον εαυτό μου πως γερνάω. Έβαζα από κοντά και τη μόνιμη ­ σχεδόν
­ κούραση και το συμπέρασμα περί γήρατος εδραιωνόταν.

Μισό βήμα πριν από τα τριάντα άρχισα να ψάχνω αποχρώσεις στις βαφές και να
νιώθω άγχος για το ασφαλιστικό και τα «ώριμα δικαιώματα».

Μέχρι που όλες αυτές τις ανοησίες τις έδιωξε ένα πλασματάκι με καρδιά που
φτάνει μόλις τα τέσσερα χιλιοστά. Δεν έχει ακόμη πρόσωπο, δεν έχει φύλο, δεν
έχει όνομα, δεν ξέρω αν θα με αγαπήσει, αν θα τα πάει καλά μαζί μου και κυρίως
αν εγώ θα είμαι αντάξιά του. Συνειδητοποίησα, όμως, ότι ο χρόνος είναι τελικά
με το μέρος μου: Ο γιος μου, το πρώτο μου παιδί, θα είναι είκοσι χρονών στα
δικά μου σαράντα πέντε.

Και όσο για τις άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου: Είναι κι αυτές δώρα των χρόνων
που έχουν περάσει και που ο απολογισμός τους, λίγο πριν από τη στροφή των
τριάντα, με κάνει να χαμογελώ ευχαριστημένη. Σκέφτομαι πως στο τέλος της
επόμενης δεκαετίας τα μαλλιά μου θα είναι ­ κατά πάσα πιθανότητα ­ γκρίζα.
Ακόμη λοιπόν, κι αν θα είναι έτσι, εύχομαι να εξακολουθώ να χαμογελώ ευχαριστημένη.