Αδιαφορούν για το Κυπριακό Γκορ και Μπους

Αλ Γκορ. Δεν έχει στενές σχέσεις με το ελληνοαμερικανικό λόμπι, ώστε να επηρεαστεί η πολιτική του στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό

Σε πρόσφατο συνέδριο ομογενών στην Ουάσιγκτον μεταξύ των άλλων προσωπικοτήτων
που είχαν κληθεί να μιλήσουν για το Κυπριακό ήταν και ο Λίαν Φερθ ­ σύμβουλος
του Αλ Γκορ για θέματα εξωτερικής πολιτικής από το 1984 και ο άνθρωπος που
προαλείφεται για σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του, εφόσον o σημερινός
αντιπρόεδρος εκλεγεί στο ύπατο αξίωμα των ΗΠΑ, στις 7 Νοεμβρίου.

Ο κ. Φερθ ανέβηκε στο βήμα και μίλησε περίπου 20 λεπτά, αναπτύσσοντας τις
προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής του Γκορ. Μίλησε για τη νέα ανερχόμενη
υπερδύναμη (την Κίνα), για τη μοναδική χώρα με πληθώρα πυρηνικών πυραύλων που
μπορεί να φτάσουν ως τις ΗΠΑ (τη Ρωσία), για τον κίνδυνο που διατρέχει η
Αμερική από τη διασπορά όπλων μαζικής καταστροφής σε χώρες που υποθάλπουν την
τρομοκρατία, και για την ανησυχία των ΗΠΑ από την εξάπλωση του AIDS στην
Αφρική. Στη συνέχεια ­ αφήνοντας άναυδο το ακροατήριο των ομογενών ­ έκλεισε
τις σημειώσεις του, κατέβηκε από το βήμα και βγήκε γοργά από την αίθουσα.

Όταν επανήλθε στο βήμα, λίγα λεπτά αργότερα και αφού ένας εκ των διοργανωτών
τον είχε προλάβει, κυνηγώντας τον στους διαδρόμους, είπε και μια φράση ­ σαν
από κασέτα ­ για το Κυπριακό. Ο πρόεδρος Γκορ τάσσεται υπέρ μιας βιώσιμης και
δίκαιης λύσης και μπλα, μπλα μπλα…

Αν το Κυπριακό αναφέρεται τόσο χαμηλά ­ και μάλλον με το ζόρι ­ στις
προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής του υποψηφίου κ. Γκορ από τον άνθρωπο
που θεωρείται το δεξί χέρι του, είναι πολύ λογικό να μην περιμένει κανείς
κάποια δραματική αλλαγή σ’ αυτόν τον τομέα από τον πρόεδρο Αλ Γκορ, ο οποίος,
αξίζει να σημειωθεί, έχει σαφή άποψη για τα εξωτερικά θέματα.

Τυπικές σχέσεις

Εξάλλου, αντίθετα με τον πρόεδρο Κλίντον, ο κ. Γκορ δεν έχει στενές σχέσεις με
το ελληνοαμερικανικό λόμπι, ώστε να επηρεαστεί η πολιτική του στα
ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό. Μπορεί κάποιοι ομογενείς που έδωσαν πολλά
χρήματα για την εκλογή Κλίντον (π.χ. οι κ.κ. Τσακόπουλος και Κατσιματίδης) να
συνεχίζουν να χρηματοδοτούν το Δημοκρατικό Κόμμα αλλά οι σχέσεις τους με τον
Αλ Γκορ δεν έχουν καθόλου προσωπικό χαρακτήρα, όπως είχαν με τον κ. Κλίντον.

Ακόμη, αντίθετα με τον πρόεδρο Κλίντον που είχε αρκετούς Ελληνοαμερικανούς
συνεργάτες ­ με κορυφαίο τον προσωπικό του σύμβουλο Τζορτζ Στεφανόπουλο ­, δεν
έχει ομογενείς στην κλειστή ομάδα των ανθρώπων του.

Οι θετικοί οιωνοί

Είναι λογικό, λοιπόν, το ενδιαφέρον του προέδρου Γκορ για το Κυπριακό να είναι
πολύ μικρότερο από αυτό του κ. Κλίντον. Εν τούτοις, δεν είναι όλοι οι οιωνοί
αρνητικοί.

Λόγου χάρη ο Τζόζεφ Λίμπερμαν ­ ο νέος συνοδοιπόρος του κ. Γκορ στο προεδρικό
ψηφοδέλτιο, που θα είναι αντιπρόεδρος των ΗΠΑ σε περίπτωση νίκης των
Δημοκρατικών ­ έχει πάρει πολύ φιλελληνικές θέσεις. Είναι πολύ πιθανόν, δε, σε
μια κυβέρνηση Δημοκρατικών, υπουργός Εξωτερικών να αναλάβει ο πολύς Ρίτσαρντ
Χόλμπρουκ. Ένας εξαιρετικά φιλόδοξος και ικανός πολιτικός που γνωρίζει το
κυπριακό πρόβλημα, που έχει κάνει ο ίδιος διαπραγματεύσεις με τον Ραούφ
Ντενκτάς και που θεωρεί, εκ πεποιθήσεως, πως όλα τα προβλήματα μεταξύ χωρών
μπορεί να λυθούν, ακόμη και αν βασίζονται σε ανταγωνισμούς και αντιθέσεις
αιώνων.

Μια κυβέρνηση Γκορ, λοιπόν, με υπουργό Εξωτερικών τον κ. Χόλμπρουκ και με
υψηλή προτεραιότητα την επίλυση του Κυπριακού, θα μπορούσε, ενδεχομένως, να
κάνει το… θαύμα στην Κύπρο.

Τζορτζ Μπους Τζούνιορ. Έχοντας λίγες γνώσεις για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, θα είναι ιδιαίτερα προσεκτικός στις πρωτοβουλίες των ΗΠΑ στο εξωτερικό

Ο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ

Ο έτερος υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ, από την πλευρά του Ρεπουμπλικανικού
Κόμματος, ο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, επιδεικνύει και αυτός ­ σύμφωνα με όλες τις
ενδείξεις ­ περιορισμένο ενδιαφέρον για την επίλυση του Κυπριακού και πάντως
μικρότερο από τον πρόεδρο Κλίντον. Όχι μόνο διότι οι Ρεπουμπλικανοί
παραδοσιακά ενδιαφέρονται περισσότερο για θέματα εσωτερικής πολιτικής απ’ ό,τι
οι Δημοκρατικοί αλλά κι επειδή ο ίδιος ο κ. Μπους έχει εκφράσει έντονη κριτική
στην προσπάθεια των ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια της προεδρίας Κλίντον, να είναι ο
αστυνόμος του πλανήτη.

Ο κ. Μπους έχει, μάλιστα, πάρει σαφείς αποστάσεις από την «περιπέτεια» των ΗΠΑ
στο Κοσσυφοπέδιο και τη Βοσνία, αμφισβητώντας έντονα την άποψη της κυβέρνησης
Κλίντον πως η Αμερική έχει ζωτικά συμφέροντα στα Βαλκάνια. Έχει δε ταχθεί και
υπέρ της σταδιακής αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων από την πρώην
Γιουγκοσλαβία.

Επιπλέον, ο κυβερνήτης του Τέξας, σε αντίθεση με τους κ.κ. Κλίντον και Γκορ,
έχοντας λίγες γνώσεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, θα είναι ιδιαίτερα
προσεκτικός στις πρωτοβουλίες των ΗΠΑ στο εξωτερικό, αφού θα βασίζεται κυρίως
στις συμβουλές της ομάδας του. Κάτι, εξάλλου, που δεν προσπάθησε να κρύψει
κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του. «Μπορεί να μην μπορώ να σας
πω ακριβώς τις λεπτομέρειες σχετικά με την κατάσταση στο Ανατολικό Τιμόρ, θα
ρωτήσω όμως ανθρώπους που έχουν εμπειρία, όπως την Κοντολίζα Ράις, τον Πολ
Γούλφοβιτζ ή τον Ντικ Τσένι» δήλωσε πριν από λίγες εβδομάδες στους «Τάιμς» της
Νέας Υόρκης.

Η Κοντολίζα Ράις

Η επικεφαλής της ομάδας του κ. Μπους, καθηγήτρια του Στάνφορντ, Κοντολίζα Ράις
θα είναι κατά πάσα πιθανότητα η σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του. Ήταν δεξί
χέρι του Μπρεντ Σκόουκροφτ (συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου Μπους),
με ειδίκευση στις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία, έχει δουλέψει στο Πεντάγωνο σε
θέματα πυρηνικού σχεδιασμού και θεωρείται από τα «γεράκια» της εξωτερικής
πολιτικής. Η συνταγή της για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ είναι η ισχύς και
ο ρεαλισμός. Από τη μια ζητεί την υπέρμετρη ενίσχυση των αμερικανικών ενόπλων
δυνάμεων και τη δυναμική στάση απέναντι σε όσους αρνούνται να συμμορφωθούν με
τα συμφέροντα της Αμερικής και από την άλλη μιλάει για τον σεβασμό των
συμφερόντων των άλλων υπερδυνάμεων, όπως λόγου χάρη της Κίνας.

Θέσεις που «πάνε γάντι» με τον αυτοκρατορικό τρόπο συμπεριφοράς της Τουρκίας,
η οποία εξακολουθεί για το μεγαλύτερο μέρος τού (ως επί το πλείστον
Ρεπουμπλικανικού) κατεστημένου της Ουάσιγκτον να θεωρείται στρατηγικός εταίρος
των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή της Μικράς Ασίας.

Αν σ’ αυτές τις απόψεις προστεθεί το γεγονός ότι κάποιοι συνεργάτες του κ.
Μπους έχουν ταχθεί ανοιχτά υπέρ τής όπως όπως επίλυσης του Κυπριακού (ο
αντιπρόεδρος Ντικ Τσένι) ή υπέρ μιας λύσης που θα ταίριαζε στα τουρκικά
συμφέροντα (ο γνωστός μας Ρ. Περλ), είναι πολύ δύσκολο να περιμένει κανείς
θετικές εκπλήξεις στο θέμα της Κύπρου στη διάρκεια της προεδρίας Μπους.

Εξ ου και η απαισιοδοξία που διακατέχει εδώ και καιρό τόσο τους Έλληνες
ομογενείς όσο και τους Κυπρίους. «Αφού το Κυπριακό δεν κατάφερε να το λύσει η
κυβέρνηση Κλίντον, στην οποία όλοι μας παίζαμε πρωτεύοντα ρόλο, τότε καμία
άλλη αμερικανική κυβέρνηση δεν μπορεί να το λύσει» έλεγε γνωστός Έλληνας
ομογενής λίγο πριν από τον τρίτο γύρο των συνομιλιών Κληρίδη – Ντενκτάς, στη
Γενεύη. Άδικο έχει;