Οι νέες ταυτότητες

Με αφορμή άρθρο στα «ΝΕΑ» του κ. Η.Π. Νικολούδη, σχετικά με τις νέες
ταυτότητες, η κ. Μαρία Μπονάτσου παρατηρεί:
«Πέρασαν γενεές γενεών από αυτά τα χώματα. Βάρβαροι λαοί μάς πολέμησαν,
δοκιμαστήκαμε σκληρά. Χάσαμε την ελευθερία μας για 400 χρόνια. Βάφτηκαν τα
αγκωνάρια, τα σκίνα και τα θυμάρια της γης μας με το αίμα των παππούδων μας.
Βουλιάξαμε σε τρίσβαθα σκοτάδια, τυραννιστήκαμε. Μα δεν χαθήκαμε!
Νομίζετε πως ο Έλληνας που σήκωσε το λάβαρο της Αγίας Λαύρας και βροντοφώναξε
το “Λευτεριά ή Θάνατος”, γνώριζε Αριστοτέλη κ. Νικολαΐδη; Νομίζετε πως είχε
ακούσει τον ιστορικό Πολύβιο ή είχε διαβάσει τα τραγούδια της Σαπφώς; Τον παπά
του γνώριζε, που τον κοινώναγε κρυφά τη νύχτα και του ‘λέγε πως “πάλι με
χρόνια, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι”. Η Ορθοδοξία μάς κράτησε. Καθολικοί
και μωαμεθανοί είχανε πέσει να μας φάνε. Η Ορθοδοξία μας έσωσε! Είμαστε
ορθόδοξοι. Δεν θα ντραπούμε να το φωνάζουμε και τους επόμενους αιώνες που θα
‘θρουν».
Αναφερόμενος με τη σειρά του στο θέμα των ταυτοτήτων ο κ. Ι.Α. Ψιμάδης, από
την Πάτρα, σημειώνει:
«Αναρωτιέμαι, οι πρόγονοί μας έχυσαν το αίμα τους για τη σημερινή Ελλάδα.
Μερικοί από τους Νεοέλληνες μού δίνουν την εντύπωση σαν να θέλουν να
διαλυθούμε εις τα εξ ων συνετέθημεν.
Οι δυνατοί λαοί – έθνη επιβιώνουν και οι άφρονες αδύνατοι λαοί – έθνη χάνονται
χωρίς τα πιστεύω τους.
Η πίστη, οποιαδήποτε πίστη, δίνει τη δυνατότητα επιβίωσης, όταν χάνεται, οι
λαοί – έθνη μένουν αιωρούμενοι και κινδυνεύουν να χάσουν και την πατρίδα τους.
Η κυβέρνηση έχει πιο σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσει για τη χώρα μας, και
άμεση προτεραιότητα έχουν:
1. Το πρόβλημα της υπογεννητικότητας.
2. Να φροντίσει με σωστούς ελιγμούς να αφομοιώσει τους παραγωγικούς μετανάστες
στον ελλαδικό χώρο (για να μην αντιμετωπίσουμε στο μέλλον καινούργιες Θράκες)
αποβάλλοντας συγχρόνως από τον τόπο, τους μη παραγωγικούς και επιζήμιους.
3. Την αναδιοργάνωση – αναβάθμιση της διαβρωμένης διοίκησης του κράτους από
τον κομματισμό και τη διαφθορά, που μου θυμίζουν: τις δημοκρατίες της μπανάνας
της Λατινικής Αμερικής και τη νεο-αποικιοκρατία».













