Η δημόσια εκπαίδευση

Θέματα της δημόσιας εκπαίδευσης απασχολούν τον κ. Πέτρο Χριστοφιλίδη, από
τον Άγιο Αρτέμιο:

«Όπως ο εκπαιδευτικός οφείλει να ανοίγει μέσα στην τάξη την αγκαλιά του για
όλους τους μαθητές του, χωρίς καμία διάκριση, έτσι και η Πολιτεία όφειλε να
σεβαστεί τα όνειρα όλων εκείνων των “γερασμένων” τροφίμων της, τους οποίους
αναγκάζει τώρα να προδώσουν τις αξίες που διδάχτηκαν στη νεότητά τους, σε
σύστημα που πάλι η ίδια είχε επιλέξει ­ και πιθανόν να διδάξουν κιόλας ως
“επιτυχημένοι”.

Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που ονειρεύονται έναν κόσμο όπου η ευτυχία θα
είναι κοινό κτήμα και όχι αντικείμενο συναλλαγής.

Το ίδιο το ΑΣΕΠ, σε περσινό απολογισμό του, διαπίστωσε παραβάσεις και
ατασθαλίες μέσα στις ίδιες τις δομές και τις λειτουργίες του, σε πολλές
περιπτώσεις “αξιόπιστων” διαγωνισμών. Κι έτσι δεν δικαιούται να ασχολείται
ούτε κι αυτό με την παιδεία, γιατί παιδεία σημαίνει επίσης συνέπεια και
δικαιοσύνη. Ως “κακός μαθητής”, λοιπόν, θα έπρεπε να εισπράξει μια στοιχειώδη
τιμωρία για τα ανομήματά του, και όχι να αναλαμβάνει εκ νέου την ευθύνη για
ένα ιερό έργο κρίσης. Αναρωτιέμαι όμως: Ποιος θα επιδώσει αυτή την τιμωρία; Το
“χοντρόπετσο” κράτος;

Όλοι όσοι εμπλέκονται στη διαδικασία βαθμολόγησης και κρίσης είναι άφαντοι.

Κι έτσι δεν δικαιούνται να ασχολούνται ούτε κι αυτοί με τα παιδευτικά
ζητήματα, γιατί η παιδεία προϋποθέτει πρόσωπο φανερό και καθαρό, διαφάνεια,
θαρραλέα και αξιοπρεπή παρουσία.

Την ταυτότητά τους όμως εμείς δεν τη γνωρίζουμε, ούτε τις “περγαμηνές” τους
ούτε το “ταλέντο” τους στην κρίση και στην αξιολόγηση.

Αν μπορούσε να λάμψει, έστω για μια στιγμή, η θεία δικαιοσύνη, αν ήταν
δυνατόν, έστω για λίγο, να γίνει μια “επανάσταση των υπνωτισμένων
συνειδήσεων”, αν γινόταν να λυτρωθούμε, ως θαύμα, από τα δεσμά του τυφλού
ατομισμού μας, τότε ίσως θα αγγίζαμε αυτό που αξίζει να ονομάζεται Κοινωνία».