ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Για την Ντόρα και τ’ άλλα παιδιά

΄Ηταν ίσως το πιο ευχάριστο ξάφνιασμα των φετινών διακοπών. Στο μικρό χωριό
που περνώ μέρος από αυτές κάτι είχε αλλάξει. Δεν ξέρω κατά πόσο όλοι το είχαν
αντιληφθεί και πολύ περισσότερο δεν ξέρω αν και κατά πόσο αν το είχαν
αντιληφθεί θα ήταν ευχαριστημένοι.

Το μικρό, παραθαλάσσιο χωριό είχε γίνει πριν από κάμποσον καιρό πανελληνίως
γνωστό λόγω των επεισοδίων που είχαν ξεσπάσει μεταξύ των ντόπιων και των
λαθρομεταναστών ­ Αλβανών κατά κύριο λόγο. Σε ρατσιστικό παραλήρημα κάποιοι
από τους ντόπιους είχαν χτυπήσει, απειλήσει και προσπαθήσει να εκδιώξουν τους
λαθρομετανάστες που ένας Θεός ξέρει τι θα γινόταν στα θερμοκήπιά τους αν
έλειπαν.

Με τους μεγάλους δεν συζήτησα το ζήτημα καθόλου.

Όμως, με αφορμή μια εκδήλωση του τοπικού συλλόγου βρέθηκα στο Δημοτικό Σχολείο
του χωριού μαζί με μπόλικους από τους μαθητές του. Ανάμεσα σε μια μεγάλη
κοριτσίστικη παρέα η Ντόρα, ένα κοριτσάκι από τη Βουλγαρία, ενώ παραδίπλα,
αμέριμνα στην παρέα των αγοριών, τα δύο μικρά παιδιά μιας οικογένειας Αλβανών.

Και τα τρία παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο του χωριού και για τα υπόλοιπα ήταν
φανερό πως δεν ήταν παρά οι συμμαθητές τους. Συνειδητοποίησα πως, για μένα
τουλάχιστον, δεν είχε πλέον σημασία τι εξακολουθούν ίσως να σκέφτονται οι
θερμοκέφαλοι που είχαν προκαλέσει τις ντροπές στο χωριό.

Σημασία είχε πως τα παιδιά, τα φρέσκα μυαλά, μπορούν και παίζουν μεταξύ τους
και προσπαθούν για κάτι καλύτερο, έστω και στο μικρό σχολείο που στερείται
ακόμη αρκετά και από εκείνα που έχουμε μάθει πλέον να θεωρούμε απαραίτητα.