Μάχη για τις τράπεζες

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Η Νικόλ έτρωγε με τον Ρούμπιο σ’ ένα λαμπρό εστιατόριο και αντάλλασσαν
φιλοφρονήσεις. Ξαφνικά του είπε: «Α, παρεμπιπτόντως, ο Αστόρε πιστεύει ότι
θέλεις να τον σκοτώσεις».

Ο Ρούμπιο προσπάθησε να χαμογελάσει, σαν να έβρισκε αστεία αυτή την ιδέα.
«Σοβαρά; Και πώς θα το κάνω αυτό;»

«Α, δεν ξέρω», απάντησε ενοχλημένη η Νικόλ. «Μην ξεχνάς ότι μιλάμε για έναν
άνθρωπο που βγάζει το ψωμί του πουλώντας μακαρόνια. Έχει αλεύρι στο μυαλό του.
Λέει ότι θέλεις να χρησιμοποιήσεις την τράπεζα για να ξεπλένεις χρήματα και
ποιος ξέρει τι άλλο. Έφτασε στο σημείο να προσπαθήσει να με πείσει ότι έχεις
σκοπό να με απαγάγεις». Η Νικόλ ήξερε ότι έπρεπε να φανεί πολύ προσεκτική εδώ.
«Αλλά δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό. Νομίζω ότι ο Αστόρε κρύβεται πίσω από όλα
αυτά που συμβαίνουν. Ξέρει ότι τα αδέρφια μου κι εγώ θέλουμε τον έλεγχο της
τράπεζας και προσπαθεί να μας κάνει παρανοϊκούς. Αλλά βαρεθήκαμε πια να τον
ακούμε».

Ο Ρούμπιο κοίταξε εξεταστικά το πρόσωπο της Νικόλ. Ήταν περήφανος για την
ικανότητά του να ξεχωρίζει την αλήθεια από το ψέμα. Όλα αυτά τα χρόνια που
ήταν διπλωμάτης τού είχαν πει ψέματα οι πιο σεβαστοί πολιτικοί του κόσμου. Και
τώρα, καθώς κοίταζε τη Νικόλ βαθιά στα μάτια, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όσα
του έλεγε ήταν η απόλυτη αλήθεια.

«Δηλαδή, πόσο βαρεθήκατε;» ρώτησε.

«Έχουμε εξαντληθεί όλοι», απάντησε η Νικόλ.

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

Κάμποσοι σερβιτόροι πλησίασαν κι άρχισαν τις ετοιμασίες για να σερβίρουν το
κύριο πιάτο. Όταν έφυγαν τελικά, η Νικόλ έσκυψε προς τον Ρούμπιο και ψιθύρισε:
«Τα περισσότερα βράδια ο ξάδερφός μου δουλεύει μέχρι αργά στην αποθήκη της
επιχείρησής του».

«Τι υπονοείς;» ρώτησε ο Ρούμπιο.

Η Νικόλ σήκωσε το μαχαίρι της κι άρχισε να κόβει το φαγητό της, σκούρα
κομμάτια πάπιας που κολυμπούσαν μέσα σε μια ανοιχτόχρωμη πορτοκαλί σάλτσα.
«Δεν υπονοώ τίποτα», είπε. «Αλλά τι δουλειά έχει ένας άνθρωπος που είναι ο
κύριος μέτοχος μιας διεθνούς τράπεζας να περνά όλες τις ώρες του σε μια
αποθήκη ζυμαρικών; Αν είχα εγώ τον έλεγχο, θα ήμουν στις τράπεζες συνεχώς και
θα φρόντιζα να παίρνουν οι συνεταίροι μου την καλύτερη δυνατή απόδοση από την
επένδυσή τους». Και, μ’ αυτά τα λόγια, η Νικόλ δοκίμασε την πάπια. Χαμογέλασε
στον Ρούμπιο. «Υπέροχη», είπε.

Η Ασπινέλα Ουάσιγκτον δεν μισούσε όλους τους άντρες, αλλά συχνά ένιωθε έκπληξη
βλέποντας πόσο πολλοί ήταν εκείνοι που την απωθούσαν. Ήταν όλοι τους τόσο…
άχρηστοι.

Αφού κανόνισε τον Χέσκοου, την ανέκριναν για λίγο οι δυο αστυνομικοί της
ασφάλειας του αεροδρομίου που ήταν ή πολύ βλάκες ή πολύ τρομαγμένοι για να
αμφισβητήσουν την ιστορία που τους είπε. Όταν οι αστυνομικοί βρήκαν εκατό
χιλιάδες δολάρια κολλημένα στο σώμα του Χέσκοου, συμπέραναν ότι το κίνητρό του
ήταν φανερό. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, κάτω από αυτές τις συνθήκες, ήταν
δίκαιο να ανταμειφθούν κι αυτοί με ένα ποσό, επειδή καθάρισαν το δωμάτιο
ανακρίσεων πριν έρθει το ασθενοφόρο. Έδωσαν επίσης στην Ασπινέλα μια δεσμίδα
ματωμένα χαρτονομίσματα κι εκείνη τα πρόσθεσε στα τριάντα χιλιάδες δολάρια που
της είχε δώσει ήδη ο Χέσκοου.

Τα χρήματα που συγκέντρωσε τα χώρισε σε δύο άνισα μέρη. Κράτησε τρεις χιλιάδες
δολάρια και τα υπόλοιπα τα κλείδωσε στην τραπεζική θυρίδα της.

Πήρε ένα ταξί και κατέβηκε στη γωνία Πέμπτης Λεωφόρου και Πεντηκοστής Τρίτης
Οδού, όπου μπήκε στο πολυτελέστερο κατάστημα δερμάτινων ειδών της πόλης και
πήρε το ασανσέρ που την ανέβασε σε μια ιδιωτική σουίτα στον τρίτο όροφο.

Μια γυναίκα με σινιέ γυαλιά και μπλε ριγέ ταγέρ πήρε τα χρήματα και την
οδήγησε στο βάθος του διαδρόμου, όπου η Ασπινέλα έκανε ένα μπάνιο για να
χαλαρώσει. Η μπανιέρα ήταν αρωματισμένη με ειδικά έλαια που τα έφερναν από την
Κίνα. Μούλιασε για είκοσι λεπτά περίπου, ακούγοντας ένα CD με γρηγοριανούς
ύμνους ενώ περίμενε τον Ρουντόλφο, έναν πτυχιούχο θεραπευτή που έκανε
αισθησιακό μασάζ.

Ο Ρουντόλφο έπαιρνε τρεις χιλιάδες δολάρια για μια συνεδρία δύο ωρών, ένα ποσό
που, όπως του άρεσε να επισημαίνει στις πολύ ικανοποιημένες πελάτισσές του,
ήταν μεγαλύτερο και από αυτό που έπαιρναν οι πιο φημισμένοι δικηγόροι. «Η
διαφορά», έλεγε με τη βαυαρική προφορά του κι ένα πονηρό χαμόγελο, «είναι ότι
οι δικηγόροι απλώς σε πηδάνε. Το δικό μου πήδημα, όμως σε ανεβάζει στα
ουράνια».

Ο Ρουντόλφο μπήκε μέσα και την κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω. «Εκπληκτικό το
κάλυμμα στο μάτι σου», είπε.

Την πρώτη φορά, η Ασπινέλα ξαφνιάστηκε όταν ο Ρουντόλφο μπήκε στο δωμάτιο
γυμνός. Αυτός όμως της εξήγησε: «Γιατί να κάθομαι να ντύνομαι, μόνο και μόνο
για να γδυθώ πάλι;». Ήταν εκπληκτικό δείγμα αρσενικού, ψηλός, με σφιχτό σώμα,
ένα τατουάζ με μια τίγρη στο δεξί του χέρι, από τον αγκώνα μέχρι τον καρπό,
και με στήθος σκεπασμένο από πυκνές ξανθές τρίχες. Της άρεσαν πολύ αυτές οι
τρίχες, που τον έκαναν να ξεχωρίζει από όλα εκείνα τα μοντέλα στα περιοδικά,
που με το ξύρισμα, τη χαλάουα και το λάδωμα δεν ήξερες αν ήταν άντρες ή
γυναίκες.

«Πώς τα πας;» τη ρώτησε αυτός.

«Άσ’ τα, να μη σου πω καλύτερα», απάντησε η Ασπινέλα. «Το μόνο που πρέπει να
ξέρεις είναι ότι χρειάζομαι λίγη σεξουαλική θεραπεία».

Ο Ρουντόλφο άρχισε με την πλάτη της, πιέζοντας βαθιά, λύνοντας όλους τους
μυϊκούς κόμπους. Μετά της έτριψε μαλακά τον αυχένα και ύστερα τη γύρισε
ανάσκελα και άρχισε να της κάνει ελαφρό μασάζ στα στήθη και το στομάχι. Όταν
πια άρχισε να τη χαϊδεύει ανάμεσα στα πόδια, η Ασπινέλα ήταν ήδη υγρή και
ανάσαινε βαριά.

«Γιατί δεν μπορούν να μου το κάνουν αυτό και οι άλλοι άντρες;» είπε η Ασπινέλα
με ένα στεναγμό έκστασης.

Ο Ρουντόλφο ήταν έτοιμος να προχωρήσει στο κύριο μέρος των υπηρεσιών του, το
μασάζ με τη γλώσσα, το οποίο έκανε με δεινότητα και μεγάλη αντοχή. Η ερώτηση
όμως του έκανε εντύπωση, καθώς την είχε ακούσει πολλές φορές. Και πάντα τον
εξέπληττε. Είχε την αίσθηση ότι η πόλη ήταν γεμάτη από σεξουαλικά
υποσιτισμένες γυναίκες.

«Είναι πραγματικό μυστήριο για μένα γιατί δεν μπορούν να το κάνουν άλλοι
άντρες», είπε. «Εσύ τι νομίζεις;»

Η Ασπινέλα δεν ήθελε να διακόψει τη σεξουαλική της νιρβάνα, όμως κατάλαβε ότι
ο Ρουντόλφο χρειαζόταν λίγη συζήτηση πριν από το μεγάλο φινάλε. «Οι άντρες
είναι αδύνατοι», είπε. «Εμείς οι γυναίκες παίρνουμε όλες τις σημαντικές
αποφάσεις. Πότε να παντρευτούμε. Πότε να κάνουμε παιδιά. Τους ελέγχουμε και
τους καθιστούμε υπόλογους για ό,τι κάνουν».

Ο Ρουντόλφο χαμογέλασε ευγενικά. «Τι σχέση έχει όμως αυτό με το σεξ;»

Η Ασπινέλα ανυπομονούσε να ξαναπιάσει δουλειά ο Ρουντόφλο. «Δεν ξέρω», είπε.
«Είναι απλώς μια θεωρία».

Ο Ρουντόλφο άρχισε πάλι το μασάζ ­ αργά, σταθερά, ρυθμικά. Έμοιαζε να μην
κουράζεται ποτέ. Και κάθε φορά που την ανέβαζε σε νέα ύψη ηδονής, η Ασπινέλα
φανταζόταν τα τρομερά βάθη του πόνου στα οποία θα έριχνε το Αστόρε Βιόλα και
τη συμμορία του το επόμενο βράδυ.

Το γραφείο του Αστόρε ήταν στον κεντρικό όροφο, ο οποίος είχε περίπου το
μέγεθος γηπέδου, και είχε μια σειρά αστραφτερά χαλύβδινα μηχανήματα στις δυο
πλευρές του, δεξιά και αριστερά. Το πίσω μέρος της αποθήκης έβλεπε σ’ έναν
χώρο φορτοεκφόρτωσης. Ο Αστόρε είχε τοποθετήσει βιντεοκάμερες στις εισόδους
και μέσα στο εργοστάσιο, για να παρακολουθεί τους επισκέπτες και την παραγωγή
από το γραφείο του. Κανονικά η αποθήκη έκλεινε στις έξι το απόγευμα, όμως
σήμερα ο Αστόρε είχε κρατήσει πέντε από τους ικανότερους άντρες του και τον
Άλντο Μόντσα. Περίμενε.

Το προηγούμενο βράδυ, όταν ο Αστόρε εξήγησε στη Νικόλ το σχέδιό του, εκείνη
διαφώνησε κατηγορηματικά. «Πρώτα απ’ όλα», είπε κουνώντας το κεφάλι της, «δε
θα πιάσει. Και, δεύτερον, δε θέλω να γίνω συνεργός σε φόνο».

«Σκότωσαν τη βοηθό σου και προσπάθησαν να σε απαγάγουν», είπε ήρεμα ο Αστόρε.
«Κινδυνεύουμε όλοι, εκτός αν αναλάβω δράση». Η Νικόλ σκέφτηκε την Έλεν και
μετά θυμήθηκε τις πολλές διαφωνίες που είχε με τον πατέρα της, ο οποίος
σίγουρα θα επεδίωκε να πάρει εκδίκηση. Ο πατέρας της θα έλεγε ότι το χρωστούσε
αυτό στη μνήμη της φίλης της και θα της υπενθύμιζε ότι είναι λογικό και
απαραίτητο να λάβει τα μέτρα της για να προστατεύσει την οικογένεια.

«Γιατί δεν πηγαίνουμε στις Αρχές;» ρώτησε.

Η απάντηση του Αστόρε ήταν κοφτή: «Είναι πολύ αργά τώρα για κάτι τέτοιο».

Τώρα ο Αστόρε καθόταν στο γραφείο του σαν δόλωμα. Χάρη στον Γκρατσιέλα, ήξερε
ότι ο Πορτέλα και ο Τουλίπα ήταν στην πόλη για μια συνάντηση του συνδικάτου.
Δεν ήταν σίγουρος αν η πληροφορία που είχε δώσει η Νικόλ στον Ρούμπιο θα τους
οδηγούσε να τον επισκεφτούν, είχε όμως την ελπίδα ότι ίσως προσπαθούσαν για
μια τελευταία φορά να τον πείσουν να τους πουλήσει τις τράπεζες πριν
καταφύγουν στη βία. Ήξερε ότι θα τον έψαχναν κι έτσι δεν είχε πάνω του όπλα,
εκτός από ένα στιλέτο που ήταν κρυμμένο σε μια ειδική θήκη ραμμένη στο μανίκι
του.

Ο Αστόρε παρακολουθούσε τις οθόνες όταν είδε έξι άντρες να μπαίνουν από το
πίσω μέρος του κτιρίου. Είχε δώσει οδηγίες στους δικούς του να κρυφτούν και να
μην επιτεθούν παρά μόνο όταν θα τους έδινε αυτός το σύνθημα.

Στην οθόνη αναγνώρισε τον Πορτέλα και τον Τουλίπα ανάμεσά τους. Μετά οι
εικόνες τους χάθηκαν από την οθόνη και άκουσε βήματα να πλησιάζουν στο
γραφείο. Αν είχαν αποφασίσει ήδη να τον σκοτώσουν, ο Μόντσα και οι άντρες του
ήταν έτοιμοι και θα προλάβαιναν να τον σώσουν.

Άκουσε ξαφνικά τον Πορτέλα να τον φωνάζει.

Δεν απάντησε.

Ύστερα από μερικά δευτερόλεπτα, ο Πορτέλα και ο Τουλίπα σταμάτησαν μπροστά
στην πόρτα του γραφείου του.

«Περάστε, περάστε», είπε ο Αστόρε με ένα εγκάρδιο χαμόγελο. Σηκώθηκε και τους
έσφιξε τα χέρια. «Τι έκπληξη. Σπάνια έχω επισκέψεις τέτοια ώρα. Σε τι μπορώ να
σας εξυπηρετήσω;»

«Κάνουμε ένα μεγάλο τραπέζι και μείναμε από μακαρόνια», αστειεύτηκε ο Πορτέλα.

Ο Αστόρε έδειξε γύρω του με μια γενναιόδωρη χειρονομία. «Τα μακαρόνια μου
είναι και δικά σας».

«Και οι τράπεζες;» ρώτησε με δυσοίωνο τόνο ο Τουλίπα.

Ο Αστόρε ήταν έτοιμος. «Ναι, είναι ώρα να μιλήσουμε σοβαρά», είπε. «Είναι ώρα
να συνεργαστούμε. Αλλά πρώτα θέλω να σας ξεναγήσω στο εργοστάσιο. Είμαι πολύ
περήφανος για την επιχείρησή μου».

Ο Τουλίπα και ο Πορτέλα αντάλλαξαν απορημένα βλέμματα. Ήταν επιφυλακτικοί.
«Εντάξει, αλλά να κάνουμε γρήγορα», είπε ο Τουλίπα. Αναρωτιόταν πώς ένας
τέτοιος γελοίος τύπος είχε καταφέρει να επιζήσει τόσο καιρό.

Ο Αστόρε τους οδήγησε στο χώρο του εργοστασίου. Οι τέσσερις σωματοφύλακες του
Πορτέλα ακολουθούσαν από κοντά και ο Αστόρε τους χαιρέτησε εγκάρδια, τους
έσφιξε τα χέρια και τους έδωσε συγχαρητήρια για το ντύσιμό τους.

Οι άντρες του Αστόρε παρακολουθούσαν προσεκτικά, περιμένοντας την εντολή του
να χτυπήσουν. Ο Μόντσα είχε τοποθετήσει τρία άτομα σ’ έναν ημιώροφο απ’ όπου
φαινόταν όλη η αίθουσα. Οι άλλοι ήταν κρυμμένοι στις άκρες της αποθήκης.

Πέρασαν αρκετά λεπτά καθώς ο Αστόρε έδειχνε στους επισκέπτες του την
επιχείρηση. Τελικά ο Πορτέλα είπε: «Είναι φανερό ότι την αγαπάς αυτή τη
δουλειά. Γιατί δεν μας αφήνεις να κουμαντάρουμε εμείς τις τράπεζες; Θα σου
κάνουμε άλλη μια προσφορά και θα σου δώσουμε και ποσοστό».

Ο Αστόρε ήταν έτοιμος να δώσει στους άντρες του το σήμα να ρίξουν. Ξαφνικά
όμως άκουσε πυροβολισμούς και είδε τρεις από τους άντρες του να πέφτουν από
τον ημιώροφο, από ύψος έξι μέτρων, και να σκάνε με τα μούτρα στο τσιμέντο
μπροστά του. Κοίταξε στην αποθήκη αναζητώντας τον Μόντσα, ενώ ταυτόχρονα
κρυβόταν πίσω από ένα τεράστιο μηχάνημα συσκευασίας.