Ολοκαύτωμα!

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Ο Χέσκοου ηρέμησε κάπως βλέποντας ότι υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι εκεί κοντά. Το
δωμάτιο ανακρίσεων ήταν ήσυχο, με έναν καναπέ, ένα γραφείο και τρεις άνετες
καρέκλες. Σε μια γωνιά υπήρχε ένα ψυκτικό με χάρτινα κύπελλα. Οι τοίχοι ήταν
ροζ, διακοσμημένοι με φωτογραφίες και πίνακες ιπτάμενων μηχανών.

Η Ασπινέλα έβαλε τον Χέσκοου να καθήσει σε μια καρέκλα μπροστά στο γραφείο.
Μετά εκείνη κάθησε πάνω στο γραφείο και τον κοίταξε από ψηλά.

«Μπορούμε να βιαστούμε λίγο;», ρώτησε ο Χέσκοου. «Δεν θέλω να χάσω την πτήση».

Η Ασπινέλα δεν απάντησε. Άπλωσε το χέρι και του πήρε τον χαρτοφύλακα που είχε
ακουμπισμένο στα πόδια του. Το πρόσωπο του Χέσκοου συσπάστηκε άθελά του. Η
Ασπινέλα άνοιξε τον χαρτοφύλακα και έψαξε το περιεχόμενο. Κοίταξε τις δεσμίδες
των χαρτονομισμάτων των εκατό δολαρίων, μετά περιεργάστηκε ένα από τα ψεύτικα
διαβατήρια. Τα έβαλε όλα πίσω και του έδωσε τον χαρτοφύλακα.

«Είσαι πολύ έξυπνος άνθρωπος», είπε. «Το ήξερες ότι ήταν ώρα να το βάλεις στα
πόδια. Ποιος σε ειδοποίησε ότι σε κυνηγάω;».

«Γιατί να με κυνηγάς;» ρώτησε ο Χέσκοου. Ένιωθε μεγαλύτερη σιγουριά τώρα που
του είχε δώσει πίσω τον χαρτοφύλακα.

Η Ασπινέλα σήκωσε το κάλυμμα από το μάτι της για να δει ο Χέσκοου την κόγχη.
Αυτός την κοίταξε, χωρίς να δείξει τίποτα. Είχε δει πολύ χειρότερα πράγματα
στη ζωή του.

«Εξαιτίας σου έχασα αυτό το μάτι», είπε η Ασπινέλα. «Μόνο εσύ μπορεί να μας
πρόδωσες, εμένα και τον Πολ».

Ο Χέσκοου μίλησε με τη μεγαλύτερη ειλικρίνεια, κάτι που ήταν ένα από τα
καλύτερα όπλα του στο επάγγελμα. «Κάνεις λάθος, μεγάλο λάθος. Αν το έκανα
αυτό, θα είχα κρατήσει τα λεφτά, έτσι δεν είναι; Το καταλαβαίνεις αυτό. Κοίτα,
πρέπει να προλάβω το αεροπλάνο». Ξεκούμπωσε το πουκάμισό του και ξεκόλλησε ένα
κομμάτι ταινία. Πέταξε δύο δεσμίδες με χαρτονομίσματα πάνω στο τραπέζι. «Αυτά
είναι δικά σου, και τα λεφτά στον χαρτοφύλακα. Είναι τριάντα χιλιάδες
δολάρια».

«Ω, τριάντα χιλιάδες», είπε η Ασπινέλα. «Πολλά λεφτά για ένα μάτι. Εντάξει.
Αλλά πρέπει να μου πεις ποιος ήταν αυτός που σε πλήρωσε για να μας
παγιδεύσεις».

Ο Χέσκοου πήρε την απόφασή του.

«Κοίτα, πίστεψέ με», είπε. «Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι αυτός ο τύπος θα
προσπαθούσε να σκοτώσει δύο ανώτατους αξιωματικούς της αστυνομίας. Εγώ έκανα
απλώς μια συμφωνία με τον Αστόρε Βιόλα για να μπορέσει να κρυφτεί. Ποτέ δεν
φαντάστηκα ότι θα έκανε τέτοιο πράγμα».

«Ωραία», είπε η Ασπινέλα. «Και τώρα, ποιος σε πλήρωσε για την εκτέλεση του
Βιόλα;».

«Ο Πολ το ήξερε», είπε ο Χέσκοου. «Δεν σου είπε; Τη δουλειά μού την ανέθεσε ο
Τιμόνα Πορτέλα».

Η Ασπινέλα αισθάνθηκε να την κυριεύει ασυγκράτητη οργή.

«Σήκω πάνω», είπε στον Χέσκοου. Ένα πιστόλι εμφανίστηκε ξαφνικά στο χέρι της.

«Όχι», φώναξε και ζάρωσε στην καρέκλα του. Η Ασπινέλα τον άρπαξε από τα μαλλιά
με το ελεύθερο χέρι της και τον σήκωσε όρθιο. Κράτησε το πιστόλι μακριά από
τον λαιμό του και πυροβόλησε. Ο Χέσκοου τινάχτηκε μακριά και σωριάστηκε στο
πάτωμα. Εκείνη γονάτισε δίπλα στο πτώμα του. Ο μισός λαιμός του είχε διαλυθεί.
Έβγαλε το πιστόλι που είχε στη θήκη του αστραγάλου της, το έβαλε στο χέρι του
Χέσκοου και σηκώθηκε. Άκουσε να ξεκλειδώνουν την πόρτα· οι δυο άντρες της
ασφάλειάς της όρμησαν μέσα με τα πιστόλια στα χέρια.

«Αναγκάστηκα να του ρίξω», είπε. «Προσπάθησε να με δωροδοκήσει και μετά
τράβηξε πιστόλι. Καλέστε το ασθενοφόρο του αεροδρομίου και θα καλέσω εγώ την
αστυνομία. Μην αγγίξετε τίποτα, και μη με αφήσετε από τα μάτια σας».

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

Το επόμενο βράδυ ο Πορτέλα εξαπέλυσε την επίθεσή του. Η γυναίκα και η κόρη του
Σιλκ είχαν μεταφερθεί σ’ ένα σπίτι του FBI στην Καλιφόρνια με ισχυρή φρουρά. Ο
Σιλκ, υπακούοντας στις διαταγές του διευθυντή, βρισκόταν στο αρχηγείο του FBI
στη Νέα Υόρκη με όλο το προσωπικό του σε υπηρεσία. Ο Μπιλ Μπόξτον είχε τη
γενική διεύθυνση των ειδικών δυνάμεων που θα έστηναν την παγίδα στο σπίτι του
Σιλκ.

Θα γινόταν κάθε προσπάθεια να δοθεί στους επιτιθεμένους η ευκαιρία να
παραδοθούν.

Σαν βοηθός αξιωματικός σχεδιασμού, ο Κουρτ Σιλκ συναντήθηκε με τον Μπόξτον και
τον διοικητή της ομάδας των ειδικών δυνάμεων, ένα σχετικά νέο άντρα, τριάντα
πέντε ετών, με σκληρές ρυτίδες στο πρόσωπο. Το δέρμα του όμως ήταν χλωμό και
είχε ένα λακκάκι στο πηγούνι που του χαλούσε τη σκληροτράχηλη εικόνα του.
Λεγόταν Σέστακ και είχε καθαρή προφορά του Χάρβαρντ. Η συνάντηση έγινε στο
γραφείο του Σιλκ.

«Περιμένω να έχετε συνεχή επικοινωνία μαζί μου κατά την επιχείρηση», είπε ο
Σιλκ. «Οι κανόνες συμπλοκής θα τηρηθούν αυστηρά».

«Μην ανησυχείς», είπε ο Μπόξτον. «Έχουμε εκατό άντρες με δύναμη πυρός
μεγαλύτερη από τη δική τους. Θα παραδοθούν».

«Έχω άλλους εκατό άντρες που θα τοποθετηθούν περιμετρικά», είπε ο Σέστακ. «Θα
τους αφήσουμε να μπουν, αλλά δεν θα τους αφήσουμε να βγουν».

«Ωραία», είπε ο Σιλκ. «Όταν τους πιάσετε, θα τους στείλετε στο κέντρο
ανακρίσεων στη Νέα Υόρκη. Δεν μου επιτρέπεται να πάρω μέρος στην ανάκριση,
αλλά θέλω πληροφορίες όσο το δυνατόν πιο γρήγορα».

«Κι αν κάτι δεν πάει καλά και τους σκοτώσουμε;», ρώτησε ο Σέστακ.

«Τότε θα γίνει εσωτερική έρευνα, και ο διευθυντής θα είναι πολύ
δυσαρεστημένος. να ποια είναι η πραγματικότητα. Θα τους συλλάβουμε για σύσταση
συμμορίας με σκοπό τη διάπραξη φόνου και θα βγουν με εγγύηση. Μετά θα
εξαφανιστούν στη Νότια Αμερική. Επομένως, έχουμε μόνο μερικές μέρες για να
τους ανακρίνουμε».

Ο Μπόξτον κοίταξε τον Σιλκ με ένα αμυδρό χαμόγελο.

«Νομίζω ότι αυτό θα σε δυσαρεστούσε πάρα πολύ», είπε ο Σέστακ στον Σιλκ με την
καλλιεργημένη φωνή του.

«Ναι, με ενοχλεί», ομολόγησε ο Σιλκ. «Αλλά ο διευθυντής πρέπει να λάβει υπόψη
του και τις πολιτικές επιπτώσεις. Είναι πάντα δύσκολο να απαγγελθούν οι
κατηγορίες για σύσταση συμμορίας».

«Κατάλαβα», είπε ο Σέστακ. «Επομένως, τα χέρια σου είναι δεμένα».

«Ακριβώς», είπε ο Σιλκ.

«Είναι κρίμα να αποπειραθούν να σκοτώσουν έναν ομοσπονδιακό αξιωματικό και να
τη γλιτώσουν», είπε σιγανά ο Μπόξτον.

Ο Σέστακ τους κοίταζε και τους δυο χαμογελώντας.

Το χλωμό δέρμα του πήρε μια κοκκινωπή απόχρωση. «Σ’ εμένα το λέτε;», είπε.
«Λοιπόν, σ’ αυτές τις επιχειρήσεις πάντα κάτι πάει στραβά. Όταν κάποιος
κρατάει όπλο, νομίζει ότι δεν μπορούν να τον πυροβολήσουν. Παράξενο, αλλά έτσι
είναι η ανθρώπινη φύση».

Εκείνο το βράδυ ο Μπόξτον πήγε μαζί με τον Σέστακ στον χώρο της επιχείρησης,
γύρω από το σπίτι του Σιλκ στο Νιου Τζέρσεϊ. Είχαν αφήσει κάποια φώτα αναμμένα
μέσα στο σπίτι για να φαίνεται ότι κάποιος είναι μέσα. Επίσης, υπήρχαν τρία
αυτοκίνητα παρκαρισμένα μπροστά, για να δίνουν την εντύπωση ότι οι φρουροί
ήταν μέσα. Τα αυτοκίνητα ήταν παγιδευμένα με εκρηκτικά ­ αν κάποιος τα έβαζε
μπροστά, θα ανατινάζονταν.

Περίμεναν μαζί μέσα στο σκοτάδι. Ο Μπόξτον κοίταξε το ρολόι του. Ήταν δέκα
λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. Ένας από τους άντρες της ομάδας επικοινωνιών
ψιθύρισε στον Σέστακ: «Πέντε αυτοκίνητα γεμάτα άντρες πλησιάζουν το σπίτι. Ο
δρόμος πίσω τους έχει σφραγιστεί. Χρόνος άφιξης πέντε λεπτά».

Ο Σέστακ φορούσε γυαλιά υπερύθρων για να βλέπει στο σκοτάδι. «Εντάξει», είπε.
«Στείλε ειδοποίηση. Να μην πυροβολήσουν, εκτός αν δεχτούν πυρά ή πάρουν εντολή
από μένα».

Περίμεναν. Ξαφνικά, πέντε αυτοκίνητα όρμησαν στον δρόμο που οδηγούσε στο σπίτι
και μερικοί άντρες βγήκαν έξω. Ένας από αυτούς πέταξε αμέσως μια εμπρηστική
βόμβα σ’ ένα παράθυρο. Η βόμβα έσπασε το τζάμι και έπεσε μέσα στο σπίτι, απ’
όπου φάνηκαν αμέσως κόκκινες φλόγες.

Ξαφνικά, όλη η περιοχή πλημμύρισε από το φως δυνατών προβολέων που πάγωσε τους
είκοσι επιτιθεμένους. Ταυτόχρονα, εμφανίστηκε από πάνω ένα ελικόπτερο με
δικούς του προβολείς. «Είστε περικυκλωμένοι από το FBI», είπε κάποιος από ένα
μεγάφωνο. «Πετάξτε τα όπλα σας και ξαπλώστε στο έδαφος».

Ζαλισμένοι από τα φώτα και το ελικόπτερο, οι παγιδευμένοι άντρες παρέλυσαν. Ο
Μπόξτον είδε με ανακούφιση ότι είχαν χάσει κάθε διάθεση για αντίσταση.

Έτσι, ξαφνιάστηκε όταν είδε τον Σέστακ να σηκώνει το τουφέκι του και να
πυροβολεί μέσα στους επιτιθεμένους. Αμέσως εκείνοι ανταπέδωσαν τα πυρά. Και
τότε ο Μπόξτον κουφάθηκε από τους πυροβολισμούς· οι σφαίρες σάρωσαν τον δρόμο
και γάζωσαν τους επιτιθεμένους. Ένα από τα παγιδευμένα αυτοκίνητα εξερράγη.
Ήταν σαν να διέλυσε την περιοχή ένας ανεμοστρόβιλος από μολύβι. Τζάμια έσπασαν
και τα κομμάτια τινάχτηκαν ολόγυρα σαν ασημένια βροχή. Τα άλλα αυτοκίνητα
χαμήλωσαν καθώς έσκαζαν τα λάστιχά τους. Είχαν δεχτεί τόσες σφαίρες, που δεν
φαινόταν το χρώμα τους. Μια λίμνη αίματος είχε αρχίσει να απλώνεται γύρω από
τον δρόμο. Οι είκοσι επιτιθέμενοι είχαν γίνει ένας ματωμένος όγκος στη μέση
του δρόμου, σαν σάκοι με άπλυτα που περιμένουν να τους μαζέψει κάποιος.

Ο Μπόξτον είχε σοκαριστεί. «Πυροβόλησες πριν προλάβουν να παραδοθούν», είπε
επικριτικά στον Σέστακ. «Θα το γράψω στην αναφορά μου».

«Εγώ το βλέπω αλλιώς», είπε ο Σέστακ με ένα πλατύ χαμόγελο. «Από τη στιγμή που
έριξαν την εμπρηστική βόμβα μέσα στο σπίτι, αυτό για μένα είναι απόπειρα
φόνου. Δεν μπορούσα να θέσω σε κίνδυνο τη ζωή των αντρών μου. Αυτό θα γράψω
στη δική μου αναφορά. Επίσης, θα γράψω ότι εκείνοι έριξαν πρώτοι».

«Δεν θα το επιβεβαιώσω στην αναφορά μου», δήλωσε ο Μπόξτον.

«Σοβαρά;», είπε ο Σέστακ. «Και νομίζεις ότι ο διευθυντής θέλει μια αναφορά σαν
τη δική σου; Θα σε βάλει στη μαύρη λίστα του. Για πάντα».

«Θα σου κόψει τον κώλο γιατί παράκουσες τις διαταγές», είπε ο Μπόξτον. «Θα
καταστραφούμε μαζί».

«Ωραία», είπε ο Σέστακ. «Εγώ όμως είμαι διοικητής της ομάδας κρούσης. Οι
διαταγές μου δεν αμφισβητούνται ούτε από τον διευθυντή. Από τη στιγμή που θα
με καλέσουν σε μια επιχείρηση, αυτό είναι. Δεν θέλω να νομίζουν οι εγκληματίες
ότι μπορούν να επιτεθούν σ’ έναν ομοσπονδιακό αξιωματικό. Αυτή είναι η
πραγματικότητα, και εσύ κι ο διευθυντής μπορείτε να πάτε να γαμηθείτε».

«Είκοσι νεκροί», είπε ο Μπόξτον.

«Και καλά να πάθουν. Εσύ και ο Σιλκ θέλατε να τους καθαρίσω, αλλά δεν είχατε
το θάρρος να το πείτε καθαρά».

Τότε ο Μπόξτον συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι αυτή ήταν η αλήθεια.

Την επομένη το FBI άρχισε ­ χωρίς πολύ ζήλο ­ να ερευνά την επίθεση στο σπίτι
του Σιλκ ενώ οι ομοσπονδιακοί λογιστές άρχισαν να ερευνούν την τράπεζα Απρίλε.
Ο Σιλκ πήγε να δει προσωπικά τον κύριο Πράιορ στο γραφείο του.

Του έσφιξε το χέρι και μετά είπε φιλικά: «Πάντα θέλω να γνωρίζω προσωπικά τους
ανθρώπους που μπορεί να στείλω φυλακή. Και τώρα, μήπως μπορείς να μας
βοηθήσεις με κάποιον τρόπο και να κατεβείς από το τρένο πριν να είναι πολύ
αργά;».

Ο κύριος Πράιορ τον κοίταξε με μια καλοκάγαθη ανησυχία. «Αλήθεια;», είπε. «Σε
διαβεβαιώ ότι βρίσκεσαι σε τελείως λάθος δρόμο. Διευθύνω τις τράπεζες άψογα,
σύμφωνα με τους εθνικούς και διεθνείς νόμους».

«Καλά. Απλώς ήθελα να σε ενημερώσω ότι θα κάνω έλεγχο στο παρελθόν σου, και
στο παρελθόν όλων των άλλων», απάντησε ο Σιλκ. «Και ελπίζω να βγείτε όλοι
καθαροί. Ιδιαίτερα σε σχέση με τους αδερφούς Στούρζο».

Ο κύριος Πράιορ χαμογέλασε. «Είμαστε πεντακάθαροι».

Αφού έφυγε ο Σιλκ, ο κύριος Πράιορ έγειρε πίσω στο κάθισμά του. Η κατάσταση
είχε αρχίσει να γίνεται ανησυχητική. Τι θα γινόταν αν έβρισκαν τη Ρόζι;
Αναστέναξε. Ήταν κρίμα. Έπρεπε να κάνει κάτι μ’ αυτήν την κοπέλα.