[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Χρειάστηκαν πάνω από δέκα χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων καταναλώθηκε
πολύ φαιά ουσία, αλλά τελικά οι τοπικοί άρχοντες που διαφεντεύουν τις τύχες
της Ανατολικής Αττικής το έβγαλαν το συμπέρασμα: Στην περιοχή τους δεν
υπάρχουν κατάλληλα περίπου 150 – 200 στρέμματα για να δημιουργηθεί χώρος
υγειονομικής ταφής των απορριμμάτων τους. Έτσι αποφάσισαν να μην προτείνουν
στο υπουργείο Περιβάλλοντος – Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων κάποιο
συγκεκριμένο χώρο, όπως τους είχε ζητηθεί στο πλαίσιο της αποκέντρωσης και της
ενίσχυσης του ρόλου της Τοπικής και Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Προφανώς
έκριναν ότι ήδη έχουν βρει μόνοι τους πολύ περισσότερα στρέμματα όπου έχουν
δημιουργήσει και λειτουργούν τις αυθαίρετες, παράνομες και επικίνδυνες, τόσο
για την υγεία όσο και για το περιβάλλον, χωματερές.

Όμως η άρνηση ή η αδυναμία της Νομαρχίας Ανατολικής Αττικής να προτείνει μια
λύση του οξύτερου προβλήματος που αντιμετωπίζει, δεν μπορεί να κριθεί μόνο σαν
ένα τεχνικό θέμα. Αν δεν υποκρύπτονται πολιτικές σκοπιμότητες, που ­ πάντως ­
δεν μπορούν και να αποκλειστούν, η στάση της συγκεκριμένης νομαρχίας αποτελεί
μέγιστη υπονόμευση του ρόλου της και ευθεία αμφισβήτηση του θεσμού της
αποκέντρωσης των εξουσιών και των διαδικασιών που με τόση ένταση και πολλούς
αγώνες ζητούσαν επί χρόνια οι τοπικές κοινωνίες. Πολύ περισσότερο γιατί
απεμπολώντας δικά της δικαιώματα και υποχρεώσεις η συγκεκριμένη νομαρχία,
εξωθεί την κεντρική εξουσία να αποφασίσει αντ’ αυτής και βέβαια να αγνοήσει,
αν έτσι κρίνει, τις όποιες δημοκρατικές και συμμετοχικές διαδικασίες
απαιτούνται πριν ληφθούν αποφάσεις για τόσο σοβαρά θέματα.

Εκτός και αν σε αυτό σκοπεύει: να πάρει δηλαδή το ΥΠΕΧΩΔΕ την όποια απόφαση
και να έλθει εκ των υστέρων η νομαρχία να διαμαρτύρεται ότι δήθεν αγνοήθηκε ή
ότι ο χώρος που επέλεξε το υπουργείο δεν είναι κατάλληλος κ.λπ.

Όμως δεν είναι άμοιρο ευθυνών και το ΥΠΕΧΩΔΕ. Όχι μόνο γιατί ανέχθηκε τόσα
χρόνια τη διακωμώδηση των συμμετοχικών διαδικασιών, αλλά και γιατί ­ προφανώς
­ πίσω από τη στάση αυτή της νομαρχίας έκρυβε τη δική του ατολμία να δώσει
λύση στο πρόβλημα. Και αν δεν είχαμε την πρόσφατη καταδίκη από το Ευρωπαϊκό
Δικαστήριο, με αφορμή το άλλο άγος της χώρας, τον Κουρουπητό Χανίων, πολύ
φοβούμαι ότι Φράγκος και Λαλιώτης θα αντάλλασσαν επιστολές επί πολλά ακόμη χρόνια…