Η μονόφθαλμη τίγρη

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Όταν ο Αστόρε Βιόλα έλαβε το επείγον συνθηματικό μήνυμα του Χέσκοου που του
ζητούσε συνάντηση, πήρε τις προφυλάξεις του. Υπήρχε πάντα ο κίνδυνος να έχει
στραφεί ο Χέσκοου εναντίον του. Έτσι, αντί να απαντήσει στο μήνυμα,
εμφανίστηκε ξαφνικά στο σπίτι του Χέσκοου στο Μπραϊτγουότερς τα μεσάνυχτα. Τον
συνόδευε ο Άλντο Μόντσα και άλλο ένα αυτοκίνητο με τέσσερις άντρες. Επίσης
είχε φορέσει αλεξίσφαιρο γιλέκο. Τηλεφώνησε στον Χέσκοου όταν έφτασε μπροστά
στο σπίτι για να του ανοίξει την πόρτα.

Ο Χέσκοου δεν φάνηκε να εκπλήσσεται. Έφτιαξε καφέ και γέμισε δυο φλιτζάνια,
για τον Αστόρε και τον εαυτό του. Μετά χαμογέλασε και είπε: «Έχω καλά νέα και
κακά νέα. Ποια θέλεις να ακούσεις πρώτα;».

«Πες τα όπως να ‘ναι», είπε ο Αστόρε.

«Τα κακά νέα είναι ότι πρέπει να φύγω από τη χώρα, κι αυτό εξαιτίας των καλών
νέων. Και θέλω να σου ζητήσω να κρατήσεις την υπόσχεσή σου. Ότι δεν θα συμβεί
τίποτα στον γιο μου, ακόμη κι αν δεν δουλεύω πια για σένα».

«Την έχεις την υπόσχεσή μου», είπε ο Αστόρε. «Γιατί πρέπει να φύγεις από τη
χώρα;».

Ο Χέσκοου κούνησε το κεφάλι του με μια προσποιητή έκφραση θλίψης. «Γιατί αυτός
ο μαλάκας ο Πορτέλα το παράκανε. Θα σκοτώσει τον Σιλκ, τον τύπο του FBI. Και
θέλει να είμαι εγώ επικεφαλής της ομάδας κρούσης».

«Απλώς πες του ότι δεν θα το κάνεις».

«Δεν μπορώ. Η εκτέλεση είναι απόφαση ολόκληρου του συνδικάτου και αν αρνηθώ θα
με καθαρίσουν, και μπορεί να καθαρίσουν και τον γιο μου. Έτσι, θα οργανώσω το
χτύπημα, αλλά δεν θα είμαι μέσα στην ομάδα. Θα έχω εξαφανισθεί. Και όταν
σκοτώσουν τον Σιλκ, το FBI θα στείλει εκατό άντρες για να βρουν ποιος το
έκανε. Τους το είπα αυτό, αλλά δεν δίνουν δεκάρα. Ο Σιλκ τους πρόδωσε, ή κάτι
τέτοιο».

«Σ’ ευχαριστώ που με ειδοποίησες», είπε ο Αστόρε, «αλλά ποιος πήρε πραγματικά
αυτή την απόφαση;».

«Ο Τιμόνα Πορτέλα. Αλλά συμφώνησαν και ο Ίνζιο και ο πρόξενος. Εκείνος, ο
τύπος των Κορλεονέζι, ο Γκρατσιέλα, νίπτει τα χείρας του. Έχει
αποστασιοποιηθεί από την επιχείρηση. Νομίζω ότι θα φύγει για τη Σικελία. Αυτό
είναι αστείο, γιατί έχει σκοτώσει σχεδόν τους πάντες εκεί».

«Πολύ επαγγελματικό», είπε ο Αστόρε. «Πότε θα γίνουν όλα αυτά;».

«Μεθαύριο τη νύχτα. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να περιμένεις και αυτοί
οι τύποι θα λύσουν όλα σου τα προβλήματα. Αυτά είναι τα καλά νέα».

«Πολύ καλά», είπε ο Αστόρε. Προσπαθούσε να διατηρήσει το πρόσωπό του
ανέκφραστο, αλλά στον νου του έφερνε συνεχώς τη Ζορζέτ Σιλκ, την ομορφιά και
την καλοσύνη της.

«Σκέφτηκα ότι έπρεπε να σε ενημερώσω για να έχεις καλό άλλοθι», είπε ο
Χέσκοου. «Για να μου χρωστάς αυτή την εξυπηρέτηση και να φροντίσεις το παιδί
μου».

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

Την επόμενη μέρα, στις έντεκα το πρωί, ο Αστόρε έφτασε στο αρχηγείο του FBI
μαζί με τη Νικόλ Απρίλε, η οποία είχε κανονίσει το ραντεβού.

Όλη τη νύχτα σκεφτόταν τι έπρεπε να κάνει. Τα είχε σχεδιάσει όλα αυτά για να
κάνει τον Πορτέλα να σκοτώσει τον Σιλκ. Ήξερε όμως ότι δεν μπορούσε να αφήσει
τη Ζορζέτ ή την κόρη της να σκοτωθούν.

Εκείνο το ατέλειωτο βράδυ ο Αστόρε πήρε την απόφασή του. Το πρωί τηλεφώνησε
στη Νικόλ.

«Θα περάσω να σε πάρω να πάμε για πρωινό», της είπε. «Μετά εσύ κι εγώ θα
κάνουμε μια επίσκεψη στον Σιλκ, στο αρχηγείο του FBI».

«Πρόκειται για κάτι σοβαρό, έτσι δεν είναι;»

«Ναι. Θα σου πω καθώς θα τρώμε».

«Έχεις ραντεβού μαζί του;» ρώτησε η Νικόλ.

«Όχι· το ραντεβού θα το κλείσεις εσύ».

Ύστερα από μια ώρα, τα ξαδέρφια έτρωγαν πρωινό σ’ ένα πολυτελές ξενοδοχείο.

«Θα κάνω το καθήκον μου ως πολίτης», είπε ο Αστόρε. «Έχω πληροφορίες από
αδιαμφισβήτητη πηγή ότι ο Κουρτ Σιλκ και η οικογένειά του θα δολοφονηθούν
αύριο το βράδυ. Θέλω να τον προειδοποιήσω. Και θέλω να μου αναγνωρίσει το
γεγονός ότι τον προειδοποίησα. Αυτός, βέβαια, θα θέλει να μάθει την πηγή μου,
αλλά δεν μπορώ να του την αποκαλύψω».

Η Νικόλ έσπρωξε από μπροστά της το πιάτο κι έγειρε πίσω στο κάθισμα. «Ποιος
μπορεί να είναι τόσο βλάκας και να επιτεθεί σ’ έναν πράκτορα του FBI;» είπε.
«Χριστέ μου, ελπίζω να μην είσαι ανακατεμένος κι εσύ».

«Γιατί το λες αυτό;» ρώτησε ο Αστόρε.

«Δεν ξέρω. Έτσι… μου ήρθε η σκέψη. Γιατί δεν τον ειδοποιείς ανώνυμα;».

«Γιατί θέλω να μου αναγνωρίσουν την καλή μου πράξη. Έχω την αίσθηση ότι κανείς
δεν με αγαπά αυτές τις μέρες». Χαμογέλασε.

Η Νικόλ έβγαλε το κινητό από την τσάντα της. «Κύριε Σιλκ», είπε, «είμαι η
Νικόλ Απρίλε. Είμαι με τον ξάδερφό μου, τον Αστόρε Βιόλα, ο οποίος έχει να σου
δώσει κάποιες σημαντικές πληροφορίες».

Ο Σιλκ τους περίμενε όρθιος πίσω από το τεράστιο γραφείο του. Απέναντι από το
γραφείο υπήρχαν τρεις μαύρες δερμάτινες πολυθρόνες. Πίσω του, περιέργως,
υπήρχε ένας σχολικός μαυροπίνακας. Σε μια από τις πολυθρόνες καθόταν ο Μπιλ
Μπόξτον, που δεν έκανε καμία κίνηση να τους σφίξει το χέρι. «Θα
μαγνητοφωνήσεις τη συζήτηση;» ρώτησε η Νικόλ.

«Φυσικά», απάντησε ο Σιλκ.

«Εδώ μαγνητοφωνούμε τα πάντα», είπε καθησυχαστικά ο Μπόξτον, «ακόμη και τις
παραγγελίες μας για καφέ και ντόνατς. Μαγνητοφωνούμε επίσης όποιον νομίζουμε
ότι μπορεί να χρειαστεί να τον στείλουμε στη φυλακή».

«Πολύ ωραίο χιούμορ», είπε η Νικόλ ανέκφραστη. «Δεν θα μπορούσες να με
στείλεις στη φυλακή ούτε την καλύτερη μέρα της ζωής σου. Πρέπει να το δεις
αλλιώς το πράγμα. Ο πελάτης μου, ο Αστόρε Βιόλα, έρχεται εδώ με τη θέλησή του
για να σου δώσει μια σημαντική πληροφορία. Κι εγώ είμαι εδώ για να τον
προστατεύσω από τυχόν κακοποίηση αφού σου την δώσει».

Ο Κουρτ Σιλκ δεν ήταν τόσο ευγενικός όσο στις προηγούμενες συναντήσεις τους.
Τους έκανε νόημα να καθίσουν και κάθισε κι αυτός. «Εντάξει», είπε. «Ακούω».

Ο Αστόρε αισθανόταν καθαρά την εχθρότητά του. Κοίταξε τον Σιλκ στα μάτια και
είπε: «Έχω πληροφορίες ότι θα γίνει επίθεση από βαριά οπλισμένη ομάδα στο
σπίτι σου αύριο αργά το βράδυ. Ο σκοπός είναι να σε σκοτώσουν για κάποιο
λόγο».

Ο Σιλκ σηκώθηκε όρθιος. Όλο του το σώμα έμοιαζε έτοιμο να εκραγεί από τον
θυμό. «Αυτό είναι παλιό κόλπο της Μαφίας», είπε. «Κάποιος οργανώνει μια
επιχείρηση και μετά τη σαμποτάρει ο ίδιος. Και νομίζει ότι θα του χρωστάω
ευγνωμοσύνη. Πώς στον διάβολο βρήκες αυτή την πληροφορία;».

Ο Αστόρε του είπε ότι όλα αυτά τα έμαθε από έναν άγνωστο.

Ο Σιλκ κοίταξε τον Αστόρε. «Είσαι υπό κράτηση αυτή τη στιγμή».

«Για τι πράγμα;» είπε η Νικόλ.

«Για απειλή κατά ομοσπονδιακού αξιωματικού», απάντησε ο Σιλκ.

«Νομίζω ότι καλά θα κάνεις να τηλεφωνήσεις στον διευθυντή σου», είπε η Νικόλ.

«Αυτή η απόφαση είναι δική μου», δήλωσε ο Σιλκ.

«Αν κάνεις αυτό το βήμα, το FBI θα είναι στα δικαστήρια για τα επόμενα δέκα
χρόνια κι εσύ θα καταστραφείς», είπε η Νικόλ στον Σιλκ. «Έχεις χρόνο να
απομακρύνεις την οικογένειά σου και να στήσεις ενέδρα στους δολοφόνους».

Ο Αστόρε χαμογέλασε. Αναρωτήθηκε τι θα έλεγε ο Σιλκ αν του εξηγούσε τον
πραγματικό λόγο. Αν του έλεγε ότι τον έσωσε επειδή είχε περάσει μια βραδιά
παρακολουθώντας σε μια δεξίωση τη γυναίκα του και είχε ερωτευτεί τη ρομαντική
εικόνα που σχημάτισε γι’ αυτή.

«Δεν πιστεύω τις βλακείες σου, αλλά θα φτάσουμε κι εκεί αν γίνει πραγματικά
επίθεση αύριο το βράδυ. Αν συμβεί τίποτα, θα σε κλείσω φυλακή. Ίσως κι εσένα,
κυρία δικηγόρε. Γιατί μου το είπες όμως;».

Ο Αστόρε χαμογέλασε. «Επειδή σε συμπαθώ».

«Πάρτε δρόμο από δω μέσα», είπε ο Σιλκ. Γύρισε στον Μπόξτον. «Στείλε μου τον
διοικητή των ειδικών δυνάμεων και πες στη γραμματέα μου να κανονίσει ένα
τηλεφώνημα με τον διευθυντή».

Τους κράτησαν άλλες δύο ώρες για να τους ανακρίνει το προσωπικό του Σιλκ. Στο
μεταξύ, ο Σιλκ στο γραφείο του μιλούσε με τον διευθυντή του FBI στην
Ουάσιγκτον από ασφαλή γραμμή.

«Μην τους συλλάβεις σε καμία περίπτωση», είπε ο διευθυντής. «Θα βγουν όλα στις
τηλεοράσεις και θα γίνουμε ρεζίλι. Και μην κολλάς στη Νικόλ Απρίλε, εκτός αν
έχεις στα χέρια σου κάτι σοβαρό σε βάρος της. Θα μείνουν όλα άκρως απόρρητα
και θα δούμε τι θα γίνει αύριο το βράδυ. Οι φύλακες στο σπίτι σου έχουν
ειδοποιηθεί και η οικογένειά σου απομακρύνεται αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Τώρα
δώσε μου τον Μπιλ. Αυτός θα διευθύνει την επιχείρηση της ενέδρας».

«Κύριε διευθυντά, αυτή η δουλειά θα ‘πρεπε να είναι δική μου», διαμαρτυρήθηκε
ο Σιλκ.

«Θα βοηθήσεις στον σχεδιασμό», είπε ο διευθυντής, «αλλά σε καμία περίπτωση δεν
θα πάρεις μέρος στην επιχείρηση. Το FBI λειτουργεί με πολύ αυστηρούς κανόνες,
για να αποφεύγει την περιττή βία. Αν συμβεί κάτι, θα είσαι ο πρώτος ύποπτος.
Με κατάλαβες;».

«Μάλιστα, κύριε διευθυντά». Είχε καταλάβει πολύ καλά.

Η Ασπινέλα Ουάσιγκτον βγήκε από το νοσοκομείο ένα μήνα μετά την έκρηξη, αλλά
και πάλι έπρεπε να προχωρήσει περισσότερο η ανάρρωσή της πριν της τοποθετήσουν
το τεχνητό μάτι. Ήταν δυνατός οργανισμός και οι βλάβες που είχε πάθει σιγά
σιγά αποκαταστάθηκαν. Βέβαια, το αριστερό της πόδι σερνόταν λίγο και η κόγχη
του ματιού της ήταν απαίσια. Φορούσε, όμως, ένα τετράγωνο πράσινο μπάλωμα αντί
για μαύρο και το σκούρο πράσινο χρώμα τόνιζε την ομορφιά του δέρματός της, που
είχε μια απόχρωση μόκας. Την πρώτη μέρα που ξαναπήγε για δουλειά φορούσε μαύρο
παντελόνι, πράσινο πουκάμισο και πράσινο δερμάτινο σακάκι. Όταν κοιτάχτηκε
στον καθρέφτη, βρήκε την εμφάνισή της εντυπωσιακή.

Διέσχισε το Μπράιτγουότερς και πέρασε μπροστά από το σπίτι του Τζον Χέσκοου.
Είδε το αυτοκίνητό του στο δρομάκι μπροστά στο γκαράζ και έναν άντρα που
κουβαλούσε μια τεράστια αζαλέα από το θερμοκήπιο στο σπίτι. Ύστερα από λίγο
βγήκε άλλος ένας άντρας από το θερμοκήπιο, κρατώντας μια ζαρντινιέρα με
κίτρινα λουλούδια. Ενδιαφέρον, σκέφτηκε η Ασπινέλα. Αδειάζουν το θερμοκήπιο.

Όσο ήταν στο νοσοκομείο είχε κάνει κάποιες έρευνες για τον Χέσκοου. Από τα
αρχεία με τις πινακίδες των αυτοκινήτων της Νέας Υόρκης είχε βρει τη διεύθυνσή
του. Μετά έκανε έναν έλεγχο σε όλες τις εγκληματολογικές βάσεις δεδομένων και
ανακάλυψε ότι ο Τζον Χέσκοου στην πραγματικότητα λεγόταν Λούις Ρίτσι. Ο
μπάσταρδος ήταν Ιταλός, παρ’ όλο που έμοιαζε για Γερμανός. Αλλά το μητρώο του
ήταν καθαρό. Τον είχαν συλλάβει αρκετές φορές για εκβιασμό και επίθεση, αλλά
δεν είχε καταδικαστεί ποτέ.

Είχε προχωρήσει σ’ αυτές τις έρευνες γιατί είχε συμπεράνει ότι ο μόνος που
μπορούσε να προδώσει την ίδια και τον Ντι Μπενεντέτο ήταν ο Χέσκοου. Το μόνο
που δεν μπορούσε να καταλάβει ήταν γιατί τους είχε δώσει τα λεφτά. Εξαιτίας
αυτών των χρημάτων οι ντετέκτιβ της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων την είχαν
στριμώξει αρχικά, όμως, γρήγορα, είχε απαλλαχθεί από τις όχι και τόσο επίμονες
έρευνές τους, αφού προτιμούσαν φυσικά να την αφήσουν ήσυχη και να κρατήσουν τα
λεφτά για τον εαυτό τους. Τώρα η Ασπινέλα ετοιμαζόταν να ξεφορτωθεί τον
Χέσκοου.

Είκοσι τέσσερις ώρες πριν από την προγραμματισμένη επίθεση κατά του Σιλκ, ο
Χέσκοου πήγε στο αεροδρόμιο Κένεντι για να πάρει το αεροπλάνο για το Μέξικο
Σίτι. Εκεί θα εξαφανιζόταν από τον πολιτισμένο κόσμο με ψεύτικα διαβατήρια που
είχε προετοιμάσει εδώ και χρόνια.

Έφτασε στο αεροδρόμιο νωρίς το βράδυ. Είχε μαζί του δυο βαλίτσες με όλα τα
πράγματα που χρειαζόταν. Επιπλέον, κουβαλούσε εκατό χιλιάδες δολάρια σε
χαρτονομίσματα των εκατό σε μικρά σακουλάκια κολλημένα στο σώμα του. Φορούσε
μια ταπετσαρία από λεφτά για τα άμεσα έξοδά του και είχε ένα μυστικό
λογαριασμό στα νησιά Κέιμαν με πέντε εκατομμύρια δολάρια σχεδόν.

Πήγε στον πάγκο της αεροπορικής εταιρείας, όπου έδωσε τις βαλίτσες του και
πήρε το πάσο επιβίβασης. Τώρα κρατούσε μόνο ένα χαρτοφύλακα με τις ψεύτικες
ταυτότητες και τα διαβατήρια. Είχε αφήσει το αυτοκίνητό του σ’ ένα πάρκινγκ
από όπου θα το έπαιρνε η πρώην γυναίκα του και θα του το φύλαγε κάπου.

Ήθελε τουλάχιστον μια ώρα ακόμη για να φύγει η πτήση του. Ένιωθε λίγο ανήσυχος
που ήταν άοπλος, αλλά έπρεπε να περάσει τους ανιχνευτές μετάλλων για να μπει
στο αεροπλάνο, και θα μπορούσε να βρει όσα όπλα ήθελε από τους συνδέσμους του
στο Μεξικό.

Για να περάσει την ώρα, αγόρασε μερικά περιοδικά και πήγε στην καφετέρια του
κτιρίου. Φόρτωσε ένα δίσκο με γλυκά και καφέ και κάθισε σ’ ένα τραπεζάκι.

Ξαφνικά κάποιος κάθισε στο τραπέζι του. Σήκωσε το κεφάλι και είδε την Ασπινέλα
Ουάσιγκτον. Το βλέμμα του καρφώθηκε στο τετράγωνο πράσινο κάλυμμα στο μάτι
της, όπως συνέβαινε με όλους όσοι την έβλεπαν. Ο Χέσκοου αισθάνθηκε να τον
πλημμυρίζει ένα κύμα πανικού. Η Ασπινέλα ήταν πολύ πιο όμορφη απ’ όσο την
θυμόταν.

«Γεια σου Τζον», του είπε. «Δεν ήρθες να με δεις στο νοσοκομείο».

Ήταν τόσο ταραγμένος, που την πήρε στα σοβαρά. «Ξέρεις ότι δεν μπορούσα να το
κάνω αυτό. Αλλά λυπήθηκα πολύ που άκουσα για το ατύχημά σου».

Η Ασπινέλα του χάρισε ένα τεράστιο χαμόγελο. «Αστειευόμουν, Τζον. Αλλά θέλω να
κάνουμε μια μικρή συζήτηση πριν φύγεις».

«Βέβαια», είπε ο Χέσκοου. Είχε προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο να δωροδοκήσει
κάποιον και είχε δέκα χιλιάδες δολάρια έτοιμα στον χαρτοφύλακά του. «Χαίρομαι
που είσαι τόσο καλά. Ανησυχούσα για σένα».

«Δεν χρειάζεται να σου δείξω το αστυνομικό μου σήμα», είπε η Ασπινέλα. «Έτσι
δεν είναι;». Τον κοίταξε καλά καλά. «Θέλω να ‘ρθεις μαζί μου σ’ ένα μικρό
δωμάτιο ανακρίσεων που έχουμε εδώ στο αεροδρόμιο. Δώσε μου μερικές καλές,
ενδιαφέρουσες απαντήσεις και θα μπορέσεις να μπεις στο αεροπλάνο σου».

«Εντάξει», είπε ο Χέσκοου και σηκώθηκε παίρνοντας τον χαρτοφύλακα.

«Και δεν θέλω εξυπνάδες, αλλιώς θα σε σκοτώσω. Ξέρεις, ένα περίεργο πράγμα, με
το ένα μάτι σημαδεύω πολύ καλύτερα».