ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Τέλος σε πελατειακές σχέσεις και υπόγειες διαδρομές

Αποφασισμένος να προχωρήσει στην αναμόρφωση του ΕΣΥ είναι ο υπουργός Υγείας
κ. Αλέκος Παπαδόπουλος, διατηρώντας τον δημόσιο χαρακτήρα του – παρά τους
ψιθύρους για το αντίθετο – και να προσφέρει στον Έλληνα πολίτη την περίθαλψη
που του αξίζει. Αποφασισμένος είναι, επίσης, να αντιμετωπίσει τις όποιες
αντιδράσεις, ακόμη και τον «πόλεμο» που όλοι περιμένουν ότι θα του κηρύξουν
όσοι είχαν βολευτεί ή ωφεληθεί από την αποδιοργάνωση του δημόσιου τομέα
υγείας. Ο ίδιος προτιμάει πάντως να μιλάει για «ολοκλήρωση του ΕΣΥ»
παραπέμποντας στα αρχικά οράματα του ΠΑΣΟΚ του 1982-83 με τον Παρ. Αυγερινό
και κατόπιν τον Γ. Γεννηματά. Μιλώντας στα «ΝΕΑ» – στην πρώτη συνέντευξη που
δίνει από την ανάληψη των καθηκόντων του τον περασμένο Απρίλιο – ο «σφιχτός»
στις δηλώσεις Αλέκος Παπαδόπουλος χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα για να τονίσει:
Είναι πολλοί οι βολεμένοι στο σύστημα και γι’ αυτό είναι αναμενόμενες οι
αντιδράσεις. Δεν φοβάμαι το πολιτικό κόστος. Αυτό το επικαλούνται οι
φοβισμένοι, γιατί έτσι έμαθαν. Υπάρχουν υπόγειες διαδρομές και σχέσεις στα
νοσοκομεία αλλά αυτό θα σταματήσει. Δεν μπορούν τα νοσοκομεία να είναι
σταυροδρόμι πελατειακών εξυπηρετήσεων. Τους θέλω (τους πανεπιστημιακούς) μέσα
στο ΕΣΥ, αλλά με όρους και κανόνες. Πιστεύω ότι θα μείνουν, αλλά αν θελήσουν
να φύγουν… το μοναστήρι να είναι καλά… «ΤΑ ΝΕΑ» δημοσιεύουν σήμερα το
πρώτο μέρος της συνέντευξης του υπουργού Υγείας.

Αλέκος Παπαδόπουλος: «Το αίτημα του κόσμου για αλλαγή στην Υγεία είναι η δική μας ασπίδα»

Το πρώτο μέρος της συνέντευξης του υπουργού Υγείας έχει ως εξής:

ΕΡ.: Κύριε υπουργέ, από τότε που εφαρμόστηκε το ΕΣΥ έχουν γίνει αρκετές
ρυθμίσεις, χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά τίποτε. Τι νομίζετε ότι θα αλλάξει
αυτήν τη φορά με τις δικές σας προτάσεις;

ΑΠ.: Η απάντηση είναι απλή. Θα αλλάξουν τα πάντα, διότι εδώ εμείς δεν
επιχειρούμε να εισάγουμε απλά ιδέες με αμφίβολη την πραγμάτωσή τους, αλλά
έχουμε εξαγγείλει ήδη 8 άξονες για κατοχύρωση των κανόνων και των αρχών με
βάση τις οποίες λειτουργεί ένα δημόσιο σύστημα στην Ελλάδα. Έχουμε εξαγγείλει
200 συγκεκριμένα μέτρα, τα οποία κρίναμε πως είναι απαραίτητα για να μπορέσουν
να μεταρρυθμίσουν το σύστημα και όχι να το… ρυθμίσουν απλώς με μια αβέβαιη
προοπτική. Τα μέτρα αυτά θα εφαρμοστούν και είναι αφελείς εκείνοι που
πιστεύουν ότι μπορούν να το ανακόψουν.

ΕΡ.: Σημαντικές προσπάθειες στο παρελθόν σκόνταψαν σε μεγάλα συμφέροντα και σε
μικρές αλλά ισχυρές συντεχνιακές ομάδες. Έχετε υπολογίσει τις αντιδράσεις που
θα έχετε και πώς θα τις αντιμετωπίσετε όλες αυτές;

ΑΠ.: Ίσως πολλοί δεν έχουν αντιληφθεί ότι το αίτημα για πολύ μεγάλες,
ριζοσπαστικές θα έλεγα, αλλαγές σε ένα κρίσιμο αγαθό ζωής όπως είναι η υγεία,
διαπερνά την ελληνική κοινωνία τόσο δυνατά και ισχυρά όσο ποτέ άλλοτε. Και
αυτό είναι μια ευνοϊκή συγκυρία και μια πολύ μεγάλη ασπίδα της ίδιας της
κοινωνίας να παρακάμψει εκείνους που νομίζουν ότι μπορεί να συνεχιστεί ένα
καθεστώς βολέματος. Είναι, πράγματι, βολεμένοι στο σύστημα πολλοί και είναι
αναμενόμενες οι αντιδράσεις. Αντιδράσεις μπορεί να υπάρξουν ακόμη και από τους
χρήστες του συστήματος μέσα από ένα σύστημα παντελώς ακατανόητο, κυρίως όμως
από εκείνους που δουλεύουν στην παραγωγή υπηρεσιών υγείας.

ΕΡ.: Και το λεγόμενο πολιτικό κόστος, εσείς δεν το υπολογίζετε;

ΑΠ.: Θα σας υπενθυμίσω κάτι. Όταν ήμουν υπουργός Οικονομικών και είχα φέρει
εκείνους τους σκληρούς φορολογικούς νόμους, την εποχή που η χώρα κατέρρεε
δημοσιονομικά και δεν είχε καμία αξιοπιστία στο εξωτερικό και καμία
αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση στο εσωτερικό, τότε ήταν πολλοί εκείνοι που
μίλησαν για το μεγάλο πολιτικό κόστος, γιατί ήταν προϊόν μιας ολόκληρης σχολής
πολιτικής σκέψης που, δυστυχώς, επικαθόρισε τη χώρα μας η πολιτική να
συνταυτίζεται με το πολιτικό κόστος.

Το θέλει ο λαός

Το ίδιο συνέβη και την εποχή που ήμουν υπουργός Εσωτερικών, όταν όλοι με
συμβούλευαν πίσω από το αυτί ότι, ξέρεις, «η κυβέρνηση θα σαρωθεί κάτω από το
βάρος των αντιδράσεων» και, βεβαίως, συνέβη το αντίθετο. Εάν μία παρέμβαση σε
κρίσιμο τομέα είναι σε αντιστοιχία με το αίτημα της κοινωνίας και του λαού,
όχι δεν υπάρχει πολιτικό κόστος, αλλά, αντίθετα, υπάρχει πολιτικό όφελος.
Συνήθως το πολιτικό κόστος το επικαλούνται φοβισμένοι, γιατί έτσι έμαθαν.

ΕΡ.: Είναι όμως σαφές, παρ’ όλο που είναι θαρραλέα αυτά που λετε, ότι πολλές
από τις προτάσεις σας θίγουν τεράστια συμφέροντα και ανατρέπουν κατεστημένες
συνθήκες δεκαετιών. Δεν φοβάστε;

ΑΠ.: Δεν ξέρω τι πρέπει να φοβηθώ, όταν είναι πολιτική απόφαση της κυβέρνησης,
όταν εδράζεται, όπως σας είπα, στέρεα στην πεποίθηση και στην αναμονή του
ελληνικού λαού. Όποιες αντιδράσεις, μικρές ή μεγάλες, που θα υποκινήσουν τα
συμφέροντα αν και πολλές φορές όχι εν ονόματι των συμφερόντων. Θα επικαλεστούν
δήθεν αρχές και αξίες, γιατί η υποκρισία είναι απίθανη και θα βρούμε και φωνές
που θα τις υποστηρίξουν, γιατί υπάρχουν υπόγειες διαδρομές και σχέσεις. Εάν
υπάρχουν οι προϋποθέσεις, νομίζω ότι δεν πρέπει κανένας να φοβάται. Δεν είναι
προσωπικό το θέμα, είναι ένα θέμα αξιοπιστίας σήμερα του πολιτικού συστήματος
και της προοπτικής που έχει ένα κράτος δικαιοσύνης, ισοπολιτείας, ισονομίας.

Οι αρχές

Αυτά όμως έχουν μια προϋπόθεση: να διαπνέεται η μεταρρύθμιση από κάποιες
αρχές. Και να σας πω ποιες.

­ Πρώτον, να είναι ολοκληρωμένη ­ και αυτή η μεταρρύθμιση είναι ολοκληρωμένη.

­ Δεύτερον, να είναι συγκεκριμένη και σαφής ­ και τα 200 σημεία είναι σαφή και
συγκεκριμένα.

­ Τρίτον, να έχουν επιλεγεί πειθαρχημένες διαδικασίες εφαρμογής ­ και αυτές
υπάρχουν.

Από εκεί και πέρα είναι θέμα πολιτικής απόφασης. Και η πολιτική απόφαση
υπάρχει στην κυβέρνηση. Αυτό νομίζω ότι θα είναι ένα μεγάλο ανάχωμα στην
απόπειρα που θα υπάρχει, πράγματι, από τα διάφορα μικρά και μεγάλα συμφέροντα
που λυμαίνονται τον χώρο της υγείας σήμερα στην Ελλάδα, να σταματήσουμε και να
παρεμποδίσουμε τις όποιες διεμβολίσεις που ίσως επιχειρήσουν.

ΕΡ.: Πριν προχωρήσουμε στις ίδιες τις προτάσεις και μια και αναφέρατε τις
υπόγειες διαδρομές, θα ήθελα να σας ρωτήσω εάν και στα αυτιά σας φάνουν
ψίθυροι ότι πίσω από κάποιες από τις αλλαγές κρύβεται η προώθηση ιδιωτικών
συμφερόντων ­ όπως π.χ. με τα ιατρεία του ΙΚΑ, το Νοσοκομείο του Χαϊδαρίου,
κ.λπ. Εσείς τι έχετε να απαντήσετε σε αυτά;

Ψεύτικοι οδυρμοί

ΑΠ.: Η απάντηση είναι, ότι όσοι επιχειρήσουν να παρεμποδίσουν τη μεταρρύθμιση,
ματαίως βεβαίως, θα επικαλεστούν, όπως σας είπα προηγουμένως, διάφορες
αθλιότητες για να διατηρηθεί το σημερινό παράνομο κεκτημένο τους, βγάζοντας
πολλές φορές ψεύτικες κραυγές και κλαυθμούς και οδυρμούς, στηριζόμενοι πάνω σε
αυτά που αναφέρατε προηγουμένως.

Εκείνο που πρέπει να πω είναι, πως το σύστημα που οργανώνουμε σήμερα είναι
σύστημα ανταγωνιστικό απέναντι στο ιδιωτικό σύστημα και αυτό θα ενοχλήσει
πολλούς. Διότι ο ιδιωτικός τομέας είναι ανεξέλεγκτος, είναι γνωστό πως
λειτουργεί παράνομα σε πολλές περιπτώσεις όλα αυτά τα χρόνια, δεν τηρεί κανένα
κανόνα και καμία προδιαγραφή και έχει εισχωρήσει και κάνει αφαίμαξη μεγάλων
δημοσίων πόρων. Όχι αυτές που κατευθύνονται απευθείας παρέχοντας υπηρεσίες,
αλλά αφαίμαξη μέσα από τον δημόσιο χώρο με τις υπόγειες σχέσεις που έχει με το
δημόσιο σύστημα.

Όλα αυτά βεβαίως θα ανατραπούν και εκείνοι θα προσπαθήσουν, γιατί έτσι έχουν
μάθει πολλές φορές, είτε να συκοφαντήσουν είτε να προσβάλλουν, αλλά αυτό δεν
θα αποθαρρύνει την κυβέρνηση.

ΕΡ.: Από αυτά που προτείνετε εσείς ποια θεωρείτε την ή τις πιο θεμελιακές
αλλαγές;

ΑΠ.: Πρώτη είναι η περιφερειακή συγκρότηση του συστήματος υγείας στην Ελλάδα.
Σήμερα υπήρχε ένα απόλυτο κενό ανάμεσα σε ένα υπουργείο που δεν είναι
αντίστοιχα οργανωμένο να χειριστεί ένα σύστημα υγείας και σε 140 περίπου χωρίς
έλεγχο υγειονομικές μονάδες ­ νοσοκομεία σε όλη τη χώρα, χωρίς να υπάρχουν
ενδιάμεσα όργανα που θα μπορούν και να ασκούν πολιτική και να εποπτεύουν και
να μεριμνούν για την εξυπηρέτηση του πολίτη, αφομοιώνοντας ταυτόχρονα και
καθετί σύγχρονο που έρχεται είτε από πλευράς διοίκησης του συστήματος είτε από
πλευράς επιστήμης.

Η δεύτερη μεγάλη καινοτομία είναι ότι επιτέλους θα υπάρχει πρωτοβάθμια υγεία
στην Ελλάδα. Σήμερα δεν υπάρχει. Υπάρχει ένας κατακερματισμός στη διαχείριση
των οικονομικών πόρων. Ο κάθε χώρος κάνει ό,τι θέλει, μπορεί να συμβάλλεται με
όποιον θέλει, υπάρχουν βιβλιάρια ασθενείας που είναι στην ουσία ανοικτές
επιταγές, όπου ευνοούνται και η αδιαφάνεια και η κατασπατάληση και η διαφθορά.
Όλα αυτά θα πρέπει να οργανωθούν ­ και οργανώνονται καθιερώνοντας τον
προσωπικό γιατρό, δημιουργώντας πραγματικά Κέντρα Υγείας σε όλη την Ελλάδα
πέρα από τα υπάρχοντα, και καθορίζοντας διαδικασίες που οδηγούν στην
εξυπηρέτηση του πολίτη και όχι στην εξυπηρέτηση εκείνων που έχουν εισβάλει στο
σύστημα και πολλές φορές το λεηλατούν.

Προμήθειες

Μεγάλη καινοτομία είναι επίσης η ριζική αναδιοργάνωση των νοσοκομείων, με νέα
λειτουργικά συστήματα, με αυτοελέγχους μέσα από το σύστημα, με ρυθμίσεις που
έχουν να κάνουν με θέματα «ευαίσθητα», όπως είναι οι προμήθειες, και με
αποφασιστικότητα να εισαχθεί η μηχανοργάνωση που είναι η λέξη-κλειδί. Κυρία
Νταουντάκη, από την πρώτη στιγμή αισθάνθηκα ότι δεν είμαι υπουργός Υγείας,
αισθάνθηκα ότι είμαι υπουργός των νοσοκομείων της χώρας και μόνο. Διότι αν
είσαι υπουργός Υγείας πρέπει να μεριμνάς συνολικά για τη υγεία του ελληνικού
λαού. Η ενασχόλησή μου ήταν με το πώς θα λειτουργήσουμε με το υπάρχον σύστημα
που ήταν αδιέξοδο, ή με την καθημερινότητα των νοσοκομείων. Χωρίς να υπάρχει η
έννοια της πρόληψης, της δημόσιας υγείας με τις ειδικές πολιτικές υγείας,
χωρίς να μπορεί ο υπουργός Υγείας να θέτει στόχους υγείας, η χώρα να μην έχει
υγειονομικό χάρτη, και ίσως είμαστε η μοναδική χώρα που δεν είναι συνεπής στη
συμβατική υποχρέωσή της απέναντι στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Όλα αυτά
προϋποθέτουν τη συγκρότηση ενός ολοκληρωμένου συστήματος υγείας στην Ελλάδα,
το οποίο να λειτουργεί συνολικά και όχι να λειτουργεί μόνο με τη δευτεροβάθμια
περίθαλψη.

Ολοκλήρωση

Η μεταρρύθμιση αυτή δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να ολοκληρώσει αυτό που
ονειρεύτηκαν στη 10ετία του 1980, ο Δοξιάδης, μετά ο Αυγερινός και μετά ο
Γεννηματάς. Οι μετέπειτα προσπάθειες που έγιναν ήταν σημαντικές, βελτιωτικές
του συστήματος και όλοι προσπάθησαν. Αλλά νομίζω ότι τώρα πια ευνοούν οι
συνθήκες το ΕΣΥ να ολοκληρωθεί με βάση τις κατευθύνσεις και τα οράματα της
εποχής εκείνης. Και αυτό κάνουμε. Είναι απλό. Και κατανοητό.

Όμως θα ήθελα να πω ότι το ΕΣΥ παρά το γεγονός πως λειτούργησε με πολλά
ελλείμματα, προσέφερε στον ελληνικό λαό. Θα ήταν άδικο να το κατηγορήσουμε ότι
είναι συνολικά αρνητικό. Όμως δεν μπορεί να επιβιώσει εάν δεν γίνουν οι
απαραίτητες παρεμβάσεις.

Έχει γίνει στατικό, έχει ισορροπήσει στον κατώτατο βαθμό και είναι ο
κατάλληλος χρόνος για να μπορέσουμε να του δώσουμε την πνοή και τη ζωντάνια
που απαιτούν, εξάλλου, και η εποχή και ο ίδιος ο λαός.

ΕΡ.: Είναι εμφανές, μέσα από τις ρυθμίσεις, πως τα βάζετε με τις ιδιωτικές
κλινικές και τις ασφαλιστικές εταιρείες, τα διαγνωστικά κέντρα, τις
συνδικαλιστικές ενώσεις, τους πανεπιστημιακούς. Ποιον έχετε μαζί σας;

ΑΠ.: Κοιτάξτε, έχουμε την ανάγκη να υπάρξει στην Ελλάδα ένα σύστημα υγείας που
να λειτουργεί αποτελεσματικά και να εξυπηρετεί τον Έλληνα πολίτη με
αξιοπρέπεια. Είπα ότι υπάρχει μια βουή της κοινωνίας και ένα πολύ μεγάλο
αίτημα που είναι και μια πολύ μεγάλη ασπίδα για να ολοκληρώσουμε τη
μεταρρύθμιση. Και θέλω να το τονίσω αυτό και σαν μήνυμα σε εκείνους που θα
επιχειρήσουν να αντιδράσουν.

ΕΡ.: Στην εισαγωγή τού σχεδίου σας αναφέρετε μια σειρά από πραγματικά υπαρκτές
δυσκολίες. Πριν τις πιάσουμε μία μία, θα ήθελα να μου πείτε ποια θεωρείτε
εσείς τη μεγαλύτερη δυσκολία που περιμένετε να βρείτε μπροστά σας για την
υλοποίηση αυτού του τόσου φιλόδοξου σχεδίου;

ΑΠ.: Οι παγιωμένες συμπεριφορές μέσα στο ίδιο το σύστημα. Αυτή είναι η
μεγαλύτερη δυσκολία. Τα υπόλοιπα νομίζω ότι έχουν λιγότερη δυσκολία. Επίσης
μια άλλη σημαντική δυσκολία είναι, ότι ο μισός πληθυσμός της χώρας είναι στην
Αθήνα και Θεσσαλονίκη και οι κτιριακές υποδομές είναι ατάκτως ερριμμένες και
ανάγονται στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, ενώ αντίθετα στην επαρχία πιστεύω
ότι θα είναι πολύ καλύτερα από κτιριολογική άποψη.

Υπάρχει μια ανισοκατανομή προσωπικού ειδικοτήτων, το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα
που θέλω να επισημάνω είναι οι νοοτροπίες, οι πρακτικές, οι συμπεριφορές που
έχουν εγκαθιδρυθεί σε αυτό το σύστημα.

Εκεί θα είναι η μεγάλη δυσκολία και εκεί είναι και ο μεγάλος στόχος.

Το φακελάκι

ΕΡ.: Πιστεύετε πραγματικά ότι με όλα αυτά τα μέτρα, τα σημαντικά έστω, θα
διορθωθούν οι μεγάλες πληγές του ΕΣΥ; Θα σταματήσει δηλαδή το φακελάκι, θα
έχει ο πολίτης μια αξιοπρεπή αντιμετώπιση, θα έχει καλύτερη περίθαλψη;

ΑΠ.: Ο στόχος αυτός είναι. Μέσα από τις νέες λειτουργικές παρεμβάσεις που
κάνουμε, στόχος είναι να οδηγηθούμε σε εξυγίανση της παθογένειας του
συστήματος. Τώρα το φακελάκι είναι μια άλλη ιστορία, εκεί θα είμαστε
ιδιαιτέρως αυστηροί. Το φακελάκι είναι μια πληγή μέσα στο σύστημα, έχει να
κάνει με νοοτροπίες και συμπεριφορές ένθεν και ένθεν και η έκτασή του, απ’
ό,τι όλοι υποπτευόμαστε, είναι πάρα πολύ μεγάλη. Βεβαίως θα εξακολουθήσουν οι
διαδικασίες αυστηρότατου ελέγχου και υποβολής ποινών. Βεβαίως σταματάει το
καθεστώς της κωλυσιεργίας των διαδικασιών των πειθαρχικών, ανασυγκροτείται το
Κεντρικό Πειθαρχικό Συμβούλιο για την ταχύτερη διεξαγωγή της πειθαρχικής
διαδικασίας, αλλά, βεβαίως, και για τη διασφάλιση της αυστηρότητας για να μην
αισθάνεται κανένας πως είναι ένα σύστημα όπου μπορεί να βρει καταφύγιο έναντι
οποιασδήποτε παρανομίας. Αλλά για το ζήτημα των παράνομων ιατρείων τώρα που
τους δίνουμε το δικαίωμα ιδιωτικού ιατρείου, είναι σαφές, όπως περιγράφουμε
μέσα το συγκεκριμένο σημείο, πως από τη στιγμή που κάποιος θα συλλαμβάνεται να
διατηρεί παράνομο ιατρείο θα απολύεται αμέσως από το νοσοκομείο. Είναι απόλυτα
σαφές αυτό.

ΕΡ.: Έχετε καλέσει σε διάλογο. Μέχρι ποιο βαθμό είσαστε αποφασισμένοι να
υποχωρήσετε ή να αλλάξετε τις προτάσεις σας;

ΑΠ.: Εφ’ όσον οδηγούν σε καλύτερη λειτουργία του συστήματος, μπορώ να τα
αλλάξω και όλα. Αλλά να οδηγούν στη λειτουργία του συστήματος και όχι να
οδηγούν σε έκπτωση για να κρατηθούν ισορροπίες. Εκείνο που θέλω να πω είναι
ότι η υποχώρηση διαπραγμάτευσης, κάτω από αντιδράσεις, από βασικές αρχές και
στόχους της μεταρρύθμισης δεν πρόκειται να γίνουν δεκτές. Είμαστε όμως
ανοικτοί σε πολύ ειλικρινή διάλογο για ένα αποτελεσματικό σύστημα.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ

«Το μοναστήρι να είναι καλά…»

«Το πολιτικό κόστος επικαλούνται όσοι φοβούνται», λέει ο Αλέκος Παπαδόπουλος στη συντάκτρια των «ΝΕΩΝ» Νανά Νταουντάκη

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που όλοι πιστεύουν ότι θα αντιμετωπίσει ο
υπουργός Υγείας είναι οι πανεπιστημιακοί. Γι’ αυτό και η ερώτηση προς τον κ.
Παπαδόπουλο ήταν αναπόφευκτη:

ΕΡ.: Ας μιλήσουμε, κύριε υπουργέ, για ένα μεγάλο «αγκάθι», όπου όλοι αναμένουν
μεγάλη σύγκρουση. Τη ρύθμιση για τους πανεπιστημιακούς. Μέχρι τώρα, κανένας
υπουργός δεν κατάφερε να τους βάλει στο ΕΣΥ. Πιστεύετε πως θα το καταφέρετε;
Δεν φοβάστε ότι θα σας κηρύξουν πόλεμο ή ότι θα φύγουν;

ΑΠ.: Όταν άρχισα να σκέπτομαι τις βασικές δομές της μεταρρύθμισης, επισήμανα
από την αρχή ότι μία από τις αδυναμίες της σημερινής λειτουργίας του
συστήματος υγείας ήταν οι διαφορετικές εργασιακές σχέσεις στα νοσοκομεία. Οι
γιατροί του ΕΣΥ πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, χωρίς ιδιωτικό ιατρείο,
αλλά με διαφυγή στα παράνομα ιατρεία, και οι πανεπιστημιακοί με ιατρείο και τα
πρωινά στα ιδιωτικά νοσοκομεία, ενώ παρατηρείται ακόμη ότι η εκπαίδευση των
φοιτητών δεν γίνεται από τους ίδιους, αλλά από ειδικευόμενους του ΕΣΥ. Η
διατήρηση διαφορετικών εργασιακών σχέσεων στον ίδιο χώρο ήταν διαρκής βόμβα
που έσκαγε καθημερινά και διέλυε τη συνοχή και τη λειτουργία του νοσοκομείου.
Αυτό πρέπει να σταματήσει. Και κάνουμε ό,τι συμβαίνει σε όλον τον κόσμο. Εν
πάση περιπτώσει, επειδή με ρωτήσατε, δεν γνωρίζω εάν θα υπάρξουν αντιδράσεις.
Ελπίζω ότι η συντριπτική πλειοψηφία θα το αποδεχθεί και θα παραμείνει στα
νοσοκομεία, διότι θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι δεν έχουν ταυτίσει την
επιστημονική παρουσία τους με τον πλουτισμό. Για όσους το κάνουν, η απάντηση
είναι: το μοναστήρι να είναι καλά και από καλόγερους…