Παγίδα θανάτου

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

Η διαφθορά της είχε αρχίσει ουσιαστικά την πρώτη μέρα που πήγε για δουλειά,
αφού πήρε προαγωγή σε ντετέκτιβ. Στο αστυνομικό τμήμα, ένας αυταρχικός λευκός
αστυνομικός, κάποιος Γκάνγκι, άρχισε να την πειράζει φιλικά. «Ε, Ασπινέλα»,
είπε, «με το δικό σου το μουνί και με τα δικά μου τα μπράτσα θα εξαλείψουμε το
έγκλημα από τον πολιτισμένο κόσμο».

Η Ασπινέλα τον κοίταξε ψυχρά. «Δεν πρόκειται να γίνεις ποτέ συνεργάτης μου»,
είπε. «Ένας άντρας που προσβάλλει τις γυναίκες είναι ένας δειλός με μικρό
πούτσο».

Όλοι πάγωσαν από έκπληξη. Ο Γκάνγκι είχε γίνει κατακόκκινος. Δεν θα άφηνε να
περάσουν έτσι τόσο προσβλητικές κουβέντες. Άρχισε να προχωρεί κατά πάνω της·
το τεράστιο σώμα του άνοιγε χώρο.

Η Ασπινέλα ήταν με τη στολή. Έβγαλε το πιστόλι της χωρίς να σημαδέψει. «Έτσι
και δοκιμάσεις τίποτα, θα σου τινάξω τα αρχίδια στον αέρα», είπε και κανείς
δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία ότι θα πατούσε τη σκανδάλη. Ήταν σοβαρό
παράπτωμα εκ μέρους της Ασπινέλα. Ο Ντι Μπενεντέτο, όμως, ήξερε ότι μια δίκη
θα ήταν καταστροφή για την αστυνομία, από πολιτική άποψη. Κάλυψε το
περιστατικό και εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την Ασπινέλα, που την έβαλε στο
δικό του προσωπικό και έγινε μέντοράς της.

Από κει και πέρα, η πορεία της την καθιέρωσε ως την καλύτερη αστυνομικό του
Τμήματος. Ήταν ανελέητη με τους εμπόρους ναρκωτικών, τους κλέφτες και τους
ληστές. Δεν τους έδειχνε τον παραμικρό οίκτο, είτε ήταν μαύροι είτε λευκοί.
Τους πυροβολούσε, τους έδερνε, τους ταπείνωνε. Απαγγέλθηκαν κατηγορίες
εναντίον της, αλλά ποτέ δεν τεκμηριώθηκαν.

Είχε περάσει δύσκολη φάση όταν σκότωσε δύο εφήβους που πήγαν να τη ληστέψουν
σε ένα φωτισμένο δρόμο του Χάρλεμ έξω από το διαμέρισμά της. Ο ένας της έδωσε
μια γροθιά στο πρόσωπο και ο άλλος της άρπαξε την τσάντα. Η Ασπινέλα τράβηξε
το πιστόλι της και οι νεαροί πάγωσαν. Με απόλυτη ηρεμία, τους σκότωσε και τους
δύο. Όχι μόνο για τη γροθιά στο πρόσωπο, αλλά και για να στείλει ένα μήνυμα να
μην κάνουν ληστείες στη γειτονιά της.

Ο Ντι Μπενεντέτο ήταν εκείνος που την έπεισε να δεχτεί την πρώτη της δωροδοκία
σε μια πολύ σημαντική αγοραπωλησία ναρκωτικών. Της μίλησε σαν καλός θείος.

Έτσι η Ασπινέλα ενέδωσε. Και σιγά σιγά άρχισε να της αρέσει όταν έβαζε τα
λεφτά από τις δωροδοκίες σε κρυφούς τραπεζικούς λογαριασμούς. Όχι βέβαια ότι
έγινε πιο μαλακή με τους εγκληματίες.

Αλλά αυτή η ιστορία ήταν διαφορετική. Αυτή ήταν σύσταση συμμορίας για τη
διάπραξη φόνου, όμως ο Αστόρε ήταν μεγάλο κεφάλι της Μαφίας και θα χαιρόταν
όταν θα τον καθάριζε. Το τελικό επιχείρημα όμως ήταν ότι η δουλειά είχε τόσο
λίγο ρίσκο και τόσο μεγάλη αμοιβή. Διακόσιες πενήντα χιλιάδες δολάρια.

Ο Ντι Μπενεντέτο βγήκε από τη Σάουθερν Στέιτ Πάρκγουεϊ και ύστερα από μερικά
λεπτά σταμάτησε στο πάρκινγκ ενός μικρού διώροφου εμπορικού κέντρου. Όλα τα
μαγαζιά ήταν κλειστά, ακόμη και η πιτσαρία, που είχε μια κόκκινη επιγραφή με
νέον στη βιτρίνα. Βγήκαν από το αυτοκίνητο. «Πρώτη φορά βλέπω πιτσαρία κλειστή
τόσο νωρίς», είπε ο Ντι Μπενεντέτο. Ήταν μόλις δέκα το βράδυ.

Οδήγησε την Ασπινέλα στην πλαϊνή πόρτα της πιτσαρίας. Ήταν ξεκλείδωτη.
Ανέβηκαν καμιά δεκαριά σκαλιά και έφτασαν σε ένα κεφαλόσκαλο. Υπήρχε μια
σουίτα με δύο δωμάτια αριστερά και ένα μόνο δωμάτιο στα δεξιά. Μέσα, τους
περίμενε ο Χέσκοου.

Το δωμάτιο είχε μόνο μία, αδύναμη, λάμπα· δεν υπήρχαν παράθυρα. Κάθισαν γύρω
από το τραπέζι και ο Ντι Μπενεντέτο άπλωσε το χέρι και χτύπησε το σάκο. «Είναι
όλα εδώ;» ρώτησε.

«Βέβαια», απάντησε με τρεμάμενη φωνή ο Χέσκοου.

«Για να ρίξουμε μια ματιά», είπε ο Ντι Μπενεντέτο.

Ο Χέσκοου έλυσε το κορδόνι από το άνοιγμα του σάκου και τον μισοάδειασε. Γύρω
στις είκοσι δεσμίδες χαρτονομίσματα πιασμένες με λαστιχάκια κατρακύλησαν στο
τραπέζι. Οι περισσότερες δεσμίδες ήταν εκατοδόλαρα, και δύο ήταν εικοσαδόλαρα.

Ο Ντι Μπενεντέτο αναστέναξε. «Γαμημένα εικοσαδόλαρα», είπε. «Εντάξει, βάλ’ τα
πάλι μέσα».

Βγήκαν έξω στη δροσερή νύχτα. Έσταζαν ιδρώτα και οι δύο.

«Βάλε το σάκο στο πορτ μπαγκάζ», είπε ο Ντι Μπενεντέτο. Κάθισε στη θέση του
οδηγού και άναψε ένα πούρο. Η Ασπινέλα δεν έφερε αντίρρηση. Βγήκε έξω, άνοιξε
το πορτ μπαγκάζ κι έβγαλε το σάκο. Εκείνη τη στιγμή ο Πολ γύρισε το κλειδί στη
μίζα.

Η έκρηξη τίναξε ένα χείμαρρο από γυαλιά σε όλο το εμπορικό κέντρο. Το
αυτοκίνητο φάνηκε να αιωρείται για μια στιγμή στον αέρα και μετά έπεσε πάλι,
μια βροχή από μέταλλα που διέλυσε το σώμα του Πολ Ντι Μπενεντέτο. Η Ασπινέλα
Ουάσιγκτον τινάχτηκε τρία μέτρα μακριά, με το ένα χέρι και το ένα πόδι
σπασμένα. Εκείνο όμως που την έκανε να χάσει τις αισθήσεις της ήταν ο πόνος
από το βγαλμένο μάτι της.

****

Η Ασπινέλα χρειάστηκε δύο βδομάδες ανάρρωσης για να καταλάβει τι είχε συμβεί.
Τους είχαν στήσει παγίδα. Και ο μόνος που μπορούσε να το κάνει αυτό ήταν ο
Χέσκοου. Το γεγονός ότι έλειπαν σαράντα χιλιάδες δολάρια σήμαινε ότι αυτό το
άπληστο γουρούνι δεν κρατήθηκε και βούτηξε λεφτά από τους ίδιους τους δικούς
του. Δεν έχει σημασία, όμως, σκεφτόταν η Ασπινέλα. Θα γίνω καλά και θα τον
ξαναβρώ τον Χέσκοου.

Ο Αστόρε πρόσεχε πολύ τις κινήσεις του τώρα. Όχι μόνο για να αποφύγει μια
εκτέλεση, αλλά και για να μην μπορέσουν να τον συλλάβουν για οποιονδήποτε
λόγο. Δεν απομακρυνόταν από το σπίτι του, όπου υπήρχε ισχυρή φρουρά όλο το
εικοσιτετράωρο. Είχε τοποθετήσει αισθητήρες στο δάσος και στο έδαφος γύρω από
το σπίτι, καθώς και προβολείς υπερύθρων για νυχτερινή επιτήρηση. Η ανατίναξη
των δύο αστυνομικών ήταν απαραίτητη, αλλά είχε προκαλέσει έντονη αντίδραση.
Και, όταν θα συνερχόταν η Ασπινέλα Ουάσιγκτον, θα καταλάβαινε ότι εκείνος που
την είχε προδώσει ήταν ο Χέσκοου. Και αν μιλούσε ο Χέσκοου, η Ασπινέλα θα
άρχιζε να κυνηγά τον ίδιο τον Αστόρε.

Τώρα πια ο Αστόρε ήξερε πόσο μεγάλο ήταν το πρόβλημά του. Ήξερε όλους όσοι
ήταν ένοχοι για το θάνατο του Δον και τα προβλήματα που αντιπροσώπευε ο
καθένας. Υπήρχε ο Κουρτ Σιλκ, που ουσιαστικά δεν μπορούσε να τον αγγίξει. Ο
Τιμόνα Πορτέλα, που είχε διατάξει την εκτέλεση, καθώς και ο Ίνζιο Τουλίπα, ο
Γκρατσιέλα και ο γενικός πρόξενος του Περού. Μέχρι τώρα είχε καταφέρει να
τιμωρήσει μόνο τους αδερφούς Στούρζο, που ήταν απλώς πιόνια.

****

Ένα βράδυ έφυγε νωρίς από το διαμέρισμα της Ρόζι. Όταν πήγε στο αυτοκίνητο που
τον περίμενε, ο Μόντσα του είπε ότι είχε ένα επείγον μήνυμα, να τηλεφωνήσει σε
κάποιον Τζους. Αυτό ήταν το συνθηματικό όνομα του Χέσκοου. Ο Αστόρε σήκωσε
αμέσως το τηλέφωνο του αυτοκινήτου.

«Δεν μπορώ να μιλήσω από το τηλέφωνο», είπε ο Χέσκοου. «Πρέπει να συναντηθούμε
αμέσως».

«Πού;» ρώτησε ο Αστόρε.

«Θα στέκομαι έξω από το Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν. Περάστε να με πάρετε. Σε
μία ώρα».

Όταν πέρασαν μπροστά από το Γκάρντεν, ο Αστόρε είδε τον Χέσκοου να στέκεται
στο πεζοδρόμιο. Άνοιξε την πόρτα και ο Χέσκοου κάθισε στο μπροστινό κάθισμα
μαζί τους. Τα μάτια του ήταν δακρυσμένα από το κρύο. «Έχεις μεγάλα
προβλήματα», είπε στον Αστόρε.

Αυτός ένιωσε ένα παγερό ρίγος. «Τα παιδιά;» είπε.

Ο Χέσκοου ένευσε καταφατικά. «Ο Πορτέλα απήγαγε τον ξάδερφό σου, τον
Μαρκαντόνιο, και τον έχει κρύψει κάπου, δεν ξέρω πού. Αύριο θα σε καλέσει σε
συνάντηση. Θέλει να κάνει κάποια ανταλλαγή με τον όμηρο. Αν όμως φανείς
απρόσεκτος, θα έχει και τέσσερα άτομα που θα αναλάβουν να σε σκοτώσουν.
Χρησιμοποιεί δικούς του άντρες».

****

Λίγο μετά τις τέσσερις το πρωί, ενώ οι ουρανοξύστες έμοιαζαν με φαντάσματα
χαμένα μέσα στο σκοτάδι, ο Αστόρε και ο Άλντο Μόντσα βγήκαν από το αυτοκίνητο
μπροστά στο ξενοδοχείο Λαϊσίουμ. Ο οδηγός τους περίμενε μπροστά. Ο Μόντσα
κουδούνιζε το μπρελόκ με τα κλειδιά καθώς ανέβηκαν τρέχοντας τρεις ορόφους από
τις σκάλες και έφτασαν στην πόρτα της σουίτας του Πορτέλα.

Στον αέρα πλανιόταν ένα βαρύ γυναικείο άρωμα, αλλά ο Μπρούνο Πορτέλα ήταν
μόνος του στο κρεβάτι. Δεν ήταν ωραίο θέαμα. Το πρόσωπό του, βαρύ και
χαλαρωμένο, γυάλιζε από ιδρώτα και από το στόμα του έβγαινε μια μπαγιάτικη
μυρωδιά από θαλασσινά. Το τεράστιο στήθος του τον έκανε να μοιάζει με αρκούδα.
Μπροστά στο κρεβάτι υπήρχε ένα ανοιχτό μπουκάλι κόκκινο κρασί, που έβγαζε κι
αυτό μια δυνατή μυρωδιά. Ο Αστόρε τον ξύπνησε χτυπώντας τον ελαφρά στο μέτωπο.

Ο Μπρούνο άνοιξε το ένα μάτι, μετά και το άλλο. Δεν φάνηκε να φοβάται, ούτε
καν να εκπλήσσεται. «Τι στο διάβολο κάνετε εδώ;» είπε. Η φωνή του ήταν βραχνή
από τον ύπνο.

«Άκου, Μπρούνο», είπε καθησυχαστικά ο Αστόρε. «Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα
κακό. Ξέρω ότι ο αδερφός σου δε σου λέει τα μυστικά του. Χτες το βράδυ, όμως,
άρπαξε τον ξάδερφό μου τον Μαρκ. Έτσι, τώρα πρέπει να αρπάξω κι εγώ εσένα για
να σε ανταλλάξω. Ο αδερφός σου σε αγαπά, το ξέρεις ότι θα κάνει την αλλαγή,
έτσι δεν είναι;»

«Βέβαια», είπε ο Μπρούνο. Φαινόταν ανακουφισμένος.

Ο Αστόρε έδωσε στον Μπρούνο το τηλέφωνο του κομοδίνου. «Τηλεφώνησε στον αδερφό
σου», είπε.

«Στις πέντε το πρωί; Ο Τιμόνα θα με σκοτώσει».

Ο Αστόρε κατάλαβε ότι ο Μπρούνο δεν ήταν απλώς θολωμένος από τον ύπνο. Ήταν
πράγματι κουτός.

«Απλώς πες του ότι σε έχω πιάσει», είπε ο Αστόρε.

«Μετά θα του μιλήσω εγώ».

Ο Αστόρε άκουσε τις φωνές του Πορτέλα από το τηλέφωνο. Ο Μπρούνο είπε
βιαστικά: «Μ’ έχει πιάσει ο Αστόρε Βιόλα και θέλει να μιλήσει μαζί σου». Έδωσε
γρήγορα το ακουστικό στον Αστόρε.

«Τιμόνα, με συγχωρείς που σε ξύπνησα», είπε ο Αστόρε. «Αναγκάστηκα όμως να
πιάσω τον Μπρούνο επειδή έχεις τον ξάδερφό μου».

Η φωνή του Πορτέλα ήταν και πάλι ένας θυμωμένος βρυχηθμός. «Δεν ξέρω τι μου
λες. Τι θέλεις τώρα;»

«Τιμόνα», είπε ήρεμα ο Αστόρε, «κάνε την ανταλλαγή και μπορούμε να μιλήσουμε
για τη συμφωνία που θέλεις. Νομίζεις ότι ήμουν ξεροκέφαλος, αλλά όταν
συναντηθούμε θα σου πω το λόγο και θα δεις ότι σου έκανα μεγάλη χάρη που δε
δέχτηκα».

Η φωνή του Πορτέλα ακούστηκε πιο ήρεμη. «Εντάξει. Πώς θα γίνει η συνάντηση;»

«Θα βρεθούμε στο εστιατόριο Πάλαντιν στις δώδεκα το μεσημέρι», είπε ο Αστόρε.
«Έχω μια τραπεζαρία πριβέ εκεί. θα φέρω τον Μπρούνο μαζί μου κι εσύ φέρε τον
Μαρκ. Μπορείς να φέρεις σωματοφύλακες, αν ανησυχείς, αλλά δε θέλουμε να γίνει
σφαγή σε δημόσιο χώρο. Θα κουβεντιάσουμε και θα κάνουμε την ανταλλαγή».

Ακολούθησε μια μεγάλη παύση. «Εντάξει, θα ‘ρθω», είπε τελικά ο Πορτέλα, «αλλά
κοίτα μην κάνεις καμιά ανοησία».

«Μην ανησυχείς», είπε εύθυμα ο Αστόρε. «Ύστερα από αυτή τη συνάντηση θα
γίνουμε φιλαράκια».