Σικελική εκδίκηση

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

«Εντάξει», είπε ο Αστόρε. «Αφού δω τον Χέσκοου, μπορούμε να ξανασυναντηθούμε».
αααααα Ο Αστόρε ήξερε πολύ καλά σε πόσο επικίνδυνη
κατάσταση βρισκόταν. Και ότι είχε μια αποστολή. Να προστατεύσει τα παιδιά του
Δον Απρίλε και να εκδικηθεί για το θάνατο ενός ανθρώπου που αγαπούσε. Απλώς
έπρεπε να κάμψει τη θέληση του εχθρού. Ο Άλντο Μόντσα είχε φέρει μαζί του δέκα
καλούς άντρες από το χωριό του στη Σικελία. Ακολουθώντας τις εντολές του
Αστόρε, είχε εξασφαλίσει την οικονομική άνεση των γυναικών και των παιδιών
τους για όλη τους τη ζωή, ό,τι κι αν συνέβαινε σ’ εκείνους.

«Μη στηρίζεσαι στην ευγνωμοσύνη για κάποιο καλό που έχεις κάνει στο παρελθόν»,
του έλεγε συχνά ο Δον. «Πρέπει να τους κάνεις να νιώθουν ευγνώμονες για όσα θα
κάνεις γι’ αυτούς στο μέλλον». Οι τράπεζες ήταν το μέλλον για την οικογένεια
Απρίλε, για τον Αστόρε και για τους ανθρώπους του. Ήταν ένα μέλλον για το
οποίο άξιζε να πολεμήσουν, ανεξάρτητα από το κόστος.

Θα άφηνε τον Χέσκοου ανενόχλητο για ένα διάστημα. Σκέφτηκε τον Σιλκ και τη
φήμη που είχε, ότι ήταν τίμιος άνθρωπος. Και ο ίδιος ο Δον τον είχε
χαρακτηρίσει έτσι.

«Υπάρχουν τίμιοι άνθρωποι που περνούν όλη τη ζωή τους προετοιμαζόμενοι για μια
υπέρτατη πράξη προδοσίας», του είχε πει ο Πράιορ. Παρ’ όλ’ αυτά, όμως, ο
Αστόρε ένιωθε σιγουριά. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να μείνει ζωντανός
καθώς τα κομμάτια του παζλ θα έμπαιναν σταδιακά στη θέση τους.

****

Ένα σαββατόβραδο του Γενάρη, ο Χέσκοου ξεκίνησε για τον αγώνα Βιλανόβα – Τεμπλ
στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν της Νέας Υόρκης. Φεύγοντας, ενεργοποίησε το
εξελιγμένο σύστημα συναγερμού του σπιτιού του. Πάντα πρόσεχε τις καθημερινές
λεπτομέρειες της ζωής και φρόντιζε να παίρνει τα μέτρα του για κάθε πιθανή
κακοτυχία. Αυτή ακριβώς τη σιγουριά ήθελε να συντρίψει ο Αστόρε από την αρχή
της συζήτησής τους.

Όταν έφτασε στο Γκάρντεν, οι κερκίδες δεν ήταν γεμάτες, παρ’ όλο που η Τεμπλ
ήταν καλή ομάδα. Ο Χέσκοου κάθισε στη θέση του, στη μέση του διαζώματος και
κοντά στο παρκέ. Του την είχε εξασφαλίσει ο γιος του, και αυτός ήταν άλλος
ένας λόγος που τον έκανε να νιώθει περήφανος για τον Τζόκο.

Του πήρε μόνο μία ώρα να γυρίσει στο Μπραϊτγουότερς. Οι λεωφόροι του Λονγκ
Άιλαντ ήταν σχεδόν άδειες τέτοια ώρα. Ήταν κουρασμένος όταν έφτασε, αλλά πριν
μπει στο σπίτι έριξε μια ματιά στα θερμοκήπια για να βεβαιωθεί ότι η
θερμοκρασία και η υγρασία ήταν εντάξει.

Ανέβηκε το χαλικόστρωτο δρομάκι μέχρι το σπίτι και ξεκλείδωσε την πόρτα. Μόλις
μπήκε μέσα, πάτησε γρήγορα το συνδυασμό του συναγερμού στο πληκτρολόγιο, για
να μη χτυπήσει, και προχώρησε στο λίβινγκ ρουμ.

Η καρδιά του κόντεψε να σταματήσει. Μέσα τον περίμεναν δύο άντρες. Αναγνώρισε
αμέσως τον Αστόρε. Και ήξερε αρκετά για το θάνατο ώστε να τον αναγνωρίσει με
την πρώτη ματιά. Αυτοί ήταν οι αγγελιαφόροι του.

Η αντίδρασή του όμως ήταν τέλεια. «Πώς μπήκατε εδώ μέσα; Και τι στο διάβολο
θέλετε;»

«Μην πανικοβάλλεσαι», είπε ο Αστόρε. Του συστήθηκε, προσθέτοντας ότι είναι ο
ανιψιός του Δον Απρίλε.

Εκείνη τη στιγμή τρία αυτοκίνητα ανέβηκαν το δρομάκι του γκαράζ και τα φώτα
τους έλουσαν το δωμάτιο από τα παράθυρα. Άλλα δύο άτομα μπήκαν στο σπίτι.

«Δε σε υποτίμησα, Τζον», είπε με ευγενικό ύφος ο Αστόρε. «Ψάξαμε όλο το σπίτι.
Βρήκαμε το πιστόλι στην καφετιέρα, άλλο ένα κολλημένο με ταινία κάτω από το
κρεβάτι σου, άλλο ένα σ’ εκείνο το ψεύτικο κουτί για τα γράμματα και ένα στην
τουαλέτα, κολλημένο με ταινία πίσω από τη λεκάνη. Μας ξέφυγε κανένα;»

Ο Χέσκοου δεν απάντησε. Η καρδιά του είχε αρχίσει πάλι να χτυπάει δυνατά.
Ένιωθε τους χτύπους της στο λαιμό του.

Ο Αστόρε κάθισε στην πολυθρόνα απέναντι στον Χέσκοου και του πέταξε στο
τραπεζάκι ανάμεσά τους δύο πορτοφόλια, Γκούτσι και τα δύο, το ένα χρυσαφί το
άλλο καφέ. «Ρίξε μια ματιά», είπε.

Ο Χέσκοου τα πήρε και τα άνοιξε. Το πρώτο πράγμα που είδε ήταν τα διπλώματα
οδήγησης των αδερφών Στούρζο με τις πλαστικοποιημένες φωτογραφίες. Ένιωσε μια
ξινίλα στο λαιμό του και κόντεψε να ξεράσει.

«Σε πρόδωσαν», είπε ο Αστόρε. «Μου είπαν ότι ήσουν ο μεσάζων στην εκτέλεση του
Δον Απρίλε. Μου είπαν επίσης ότι τους εγγυήθηκες πως δε θα υπήρχε επιτήρηση
της αστυνομίας και του FBI στην τελετή».

Ο Χέσκοου ανασήκωσε τους ώμους. «Δεν ξέρω τι μου λες», είπε.

Ο Άλντο Μόντσα παρακολουθούσε τα πάντα, έχοντας το νου του στον Χέσκοου. Πήγε
στην κουζίνα και γύρισε με δυο φλιτζάνι μαύρο καφέ. Έδωσε ένα στον Αστόρε και
ένα στον Χέσκοου. «Έχεις και ιταλικό καφέ», είπε. «Ωραία». Ο Χέσκοου τού έριξε
μια περιφρονητική ματιά.

«Οι Στούρζο είναι νεκροί», είπε ο Αστόρε.

«Μπορείς να τους ακολουθήσεις κι εσύ. Πρέπει να καταλάβεις όμως ότι εγώ είμαι
αυτός που κρατάει το γιο σου ζωντανό. Οι εχθροί μου θέλουν να με σκοτώσουν. Αν
τα καταφέρουν, οι φίλοι μου δε θα αφήσουν ζωντανό το γιο σου. Η μοίρα του
εξαρτάται από τη δική μου».

«Και τι θέλεις;» ρώτησε ο Χέσκοου.

«Χρειάζομαι πληροφορίες», είπε ο Αστόρε. «Άρχισε να μιλάς, λοιπόν. Αν μείνω
ικανοποιημένος, η συμφωνία μας ισχύει. Αν όχι, είσαι νεκρός».

Ο Χέσκοου δεν μίλησε τουλάχιστον για πέντε λεπτά. «Είμαι υποχρεωμένος να έρθω
με το μέρος σου», είπε τελικά στον Αστόρε. «Πρέπει να σε εμπιστευτώ ότι θα
κάνεις το σωστό. Ο άνθρωπος που με προσέλαβε για να οργανώσω την εκτέλεση και
μου έδωσε τα χρήματα είναι ο Τιμόνα Πορτέλα. Εγώ πλήρωσα την αστυνομία για να
μην υπάρχει επιτήρηση. Ήμουν άνθρωπος του Πορτέλα και έδωσα στον αρχηγό της
αστυνομίας, τον Ντι Μπενεντέτο, πενήντα χιλιάρικα, και στη βοηθό του, την
Ασπινέλα Ουάσιγκτον, είκοσι πέντε. Όσο για το FBI, μου εγγυήθηκε ο Πορτέλα ότι
οι ομοσπονδιακοί δε θα παρακολουθούσαν την εκκλησία. Επέμεινα να μου δώσει
κάποια στοιχεία και μου είπε ότι ο αρχηγός του FBI στη Νέα Υόρκη, αυτός ο
Σιλκ, είναι δικός του. Ο Σιλκ έδωσε το οκέι για την εκτέλεση του Δον».

Ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι απείχε μερικά δευτερόλεπτα από το θάνατό του. Ότι
δεν είχε καταφέρει να πείσει τον Αστόρε. Εμπιστευόταν το ένστικτό του.
Χαμογέλασε αδύναμα στον Αστόρε. «Ένα πράγμα ακόμη», πρόσθεσε πολύ αργά. «Ο
Πορτέλα μού έχει αναθέσει άλλη μια εκτέλεση. Τη δική σου. Θα πληρώσω τους δυο
αστυνομικούς μισό εκατομμύριο δολάρια για να σε καθαρίσουν. Θα έρθουν να σε
συλλάβουν, εσύ υποτίθεται ότι θα προβάλεις αντίσταση, και θα σε σκοτώσουν».

«Τους έχεις πληρώσει τους αστυνομικούς;» ρώτησε ο Αστόρε.

«Όχι. Πρέπει να συναντηθούμε κάπου».

«Εντάξει. Κανόνισε τη συνάντηση κάπου απόμερα. Ειδοποίησέ με από πριν για τις
λεπτομέρειες. Και κάτι άλλο. Μετά τη συνάντηση, μη φύγεις μαζί τους».

«Που να πάρει», είπε ο Χέσκοου. «Θα κάνεις τέτοιο πράγμα; Θα γίνει τρομερή
φασαρία».

Ο Αστόρε έγειρε πίσω στην πολυθρόνα. «Ναι, θα κάνω τέτοιο πράγμα», είπε.
Σηκώθηκε όρθιος και μισοαγκάλιασε φιλικά τον Χέσκοου. «Μην ξεχνάς», είπε, «εσύ
πρέπει να κρατήσεις ζωντανό εμένα κι εγώ εσένα».

****

Εκείνο το βράδυ, όταν ο Δον Κράξι, ο Πράιορ και ο Αστόρε τελείωσαν το φαγητό
τους και άρχισαν να τρώνε φρούτα, ο Αστόρε είπε στον Δον: «Γιατί όλοι αυτοί οι
φρουροί;»

«Μια απλή προφύλαξη», απάντησε ήρεμα ο οικοδεσπότης τους. «Έμαθα ένα
ανησυχητικό νέο. Ένας παλιός εχθρός μου, ο Ίνζιο Τουλίπα, έχει έρθει στις
Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι άνθρωπος των άκρων και πολύ άπληστος… κι έτσι
είναι πάντα καλύτερα να είσαι προετοιμασμένος. Ήρθε για να συναντηθεί με τον
Τιμόνα Πορτέλα. Κάνουν ό,τι μπορούν για να ανεβάσουν τα κέρδη τους από τα
ναρκωτικά και να εξοντώσουν τους εχθρούς τους. Θέλω λοιπόν να είμαι έτοιμος
για κάθε ενδεχόμενο. Για πες μου τώρα, όμως, αγαπητέ μου Αστόρε, τι σε
απασχολεί;»

Ο Αστόρε τούς είπε όσα είχε μάθει, αφού τους εξήγησε πώς είχε πείσει τον
Χέσκοου να συνεργαστεί μαζί του. Τους είπε για τον Πορτέλα, τον Σιλκ και τους
δύο αστυνομικούς.

«Τώρα πρέπει να περάσω σε δράση», είπε. «Χρειάζομαι κάποιον που να ξέρει από
εκρηκτικά, και τουλάχιστον άλλους δέκα καλούς άντρες. Ξέρω ότι εσείς οι δυο
μπορείτε να μου τους βρείτε. Μπορείτε να ζητήσετε βοήθεια από τους παλιούς
φίλους του Δον».

«Ξέρουμε το καθήκον μας απέναντι στον Δον Απρίλε, ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή
του», είπε ο Κράξι. «Και ξέρουμε το καθήκον μας απέναντι σ’ εσένα. Μια
προειδοποίηση, όμως, που ελπίζω να σε κάνει προσεκτικό: αν φανείς απερίσκεπτος
και σου συμβεί κάτι, θα αναγκαστούμε να πουλήσουμε τις τράπεζες».

«Ναι», συμφώνησε ο Πράιορ. «Πρέπει να κινηθείς με σύνεση».

Ο Αστόρε γέλασε. «Μην ανησυχείτε. Αν πέσω εγώ, δε θα έχει μείνει κανείς
όρθιος».

Η Ασπινέλα Ουάσιγκτον φρόντισε να φάει ένα καλό βραδινό η οκτάχρονη κόρη της,
να διαβάσει για το σχολείο και να πει την προσευχή της πριν τη βάλει για ύπνο.
Τη λάτρευε τη μικρή και γι’ αυτό είχε εξορίσει τον πατέρα της από τη ζωή τους
εδώ και πολύ καιρό. Η μπέιμπι σίτερ, η νεαρή κόρη ενός αστυνομικού, έφτασε στο
σπίτι στις οχτώ το βράδυ.

Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας της πολυκατοικίας. Η Ασπινέλα
κατέβηκε τη σκάλα και βγήκε στο δρόμο. Δεν έπαιρνε ποτέ το ασανσέρ. Ο Πολ ντι
Μπενεντέτο την περίμενε σε μια καφέ Σεβρολέτ. Η Ασπινέλα μπήκε στο αυτοκίνητο
και φόρεσε αμέσως ζώνη. Ο Ντι Μπενεντέτο ήταν απαίσιος οδηγός. Ιδίως τη νύχτα.
«Είναι γύρω στη μία ώρα δρόμο», είπε. «Αλλά πρέπει να το σκεφτούμε καλά». Ήταν
μεγάλο βήμα αυτό και για τους δύο. Άλλο πράγμα να δωροδοκείσαι με λεφτά από
ναρκωτικά και άλλο να εκτελέσεις κάποιον.

«Με τα λεφτά που παίρνουμε από τα ναρκωτικά είμαστε ήδη παράνομοι», είπε η
Ασπινέλα. «Να πάνε να γαμηθούν όλοι, λοιπόν».

Ο Ντι Μπενεντέτο γέλασε. «Έτσι μπράβο. Έχεις παρακολουθήσει αυτό τον Αστόρε,
για να μπορέσουμε να τον ξεφορτωθούμε αμέσως;»

«Ναι. Τον παρακολουθώ συνεχώς. Και ξέρω πού θα τον βρούμε: στην αποθήκη
ζυμαρικών της εταιρείας του. Τα περισσότερα βράδια δουλεύει μέχρι αργά».

«Έχεις τα ναρκωτικά που θα του βάλουμε πάνω του;» ρώτησε ο Ντι Μπενεντέτο.

«Φυσικά. Χωρίς αυτά δε θα κάναμε τίποτα».

Έμειναν σιωπηλοί τα επόμενα δέκα λεπτά. Μετά ο Ντι Μπενεντέτο είπε με σκόπιμα
ήρεμη και ανέκφραστη φωνή: «Ποιος θα του ρίξει;»

Η Ασπινέλα τον κοίταξε και χαμογέλασε. «Πολ», είπε, «είσαι πίσω από ένα
γραφείο εδώ και δέκα χρόνια.

Το κέτσαπ που έχεις δει είναι πιο πολύ από το αίμα. Εγώ θα του ρίξω». Είδε ότι
ο Ντι Μπενεντέτο ανακουφίστηκε. Άντρες σού λέει μετά. Όλοι άχρηστοι.

Έμειναν πάλι αμίλητοι καθώς βυθίστηκαν και οι δυο σε σκέψεις. Αναλογίζονταν τα
γεγονότα που τους είχαν φέρει σ’ αυτό το σημείο της ζωής τους. Ο Ντι
Μπενεντέτο είχε μπει στην αστυνομία νεαρός ακόμη, πριν από τριάντα και
παραπάνω χρόνια. Η διαφθορά του ήταν βαθμιαία αλλά αναπόφευκτη. Στην αρχή ήταν
οι μικροδωροδοκίες που έπαιρνε από πλανόδιους πωλητές και από ιδιοκτήτες
μικρών μαγαζιών. Μετά έδωσε ψεύτικη κατάθεση για να γλιτώσει κάποιος την
καταδίκη για ένα κακούργημα. Από εκεί του φάνηκε μικρό βήμα το να δεχτεί λεφτά
από μεγαλεμπόρους ναρκωτικών. Και τελικά από τον Χέσκοου, που ήταν γνωστό ότι
δούλευε για τον Τιμόνα Πορτέλα, τον μεγαλύτερο αρχηγό της Μαφίας που είχε
απομείνει στη Νέα Υόρκη.

Φυσικά, υπήρχε πάντα μια καλή δικαιολογία. Έβλεπε τους ανώτερους αξιωματικούς
να πλουτίζουν από τις δωροδοκίες των εμπόρων ναρκωτικών ­ και οι κατώτεροι
αστυνομικοί ήταν ακόμη πιο διεφθαρμένοι. Στο κάτω κάτω, είχε τρία παιδιά να
στείλει στο κολέγιο.

Και όμως, παρ’ όλ’ αυτά, δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι θα έφτανε να σκοτώσει εν
ψυχρώ. Σε τελική ανάλυση, όμως, κανείς δεν μπορούσε να του κάνει τίποτα. Δεν
υπήρχε κανένας κίνδυνος. Και τα λεφτά ήταν πολλά. Και το θύμα ήταν ένας
δολοφόνος. Και πάλι όμως…

Η Ασπινέλα αναρωτιόταν κι αυτή πώς είχε φτάσει η ζωή της σ’ αυτό το σημείο.
Είχε πολεμήσει τον υπόκοσμο παθιασμένα και ανελέητα, με αποτέλεσμα να γίνει
θρύλος στην Αστυνομία της Νέας Υόρκης. Βέβαια, είχε δωροδοκηθεί, είχε
ψευδορκήσει σε δίκες για κακουργήματα. Είχε αρχίσει αργά αυτό το παιχνίδι,
όταν ο Ντι Μπενεντέτο την έπεισε να πάρει λεφτά από τους εμπόρους ναρκωτικών.
Αυτός ήταν ο μέντοράς της εδώ και χρόνια, και για μερικούς μήνες ήταν και
εραστής της.