[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ελλάς. Σωτήριον έτος 1980. Ο προϋπολογισμός δημοσίων επενδύσεων αρμοδιότητας
του (τότε) υπουργείου Δημοσίων Έργων, για την κατασκευή έργων σε όλη τη χώρα,
είναι μόλις 8.500.000.000 δραχμές. Ποσό βέβαια πολύ μικρό ακόμη και με τις
τιμές της εποχής εκείνης. Την ίδια χρονιά ένα γνωστός επιχειρηματίας,
ιδιοκτήτης μεγάλης τεχνικής εταιρείας με εμπειρία κατασκευής έργων εντός και
εκτός Ελλάδος, προτείνει στην τότε κυβέρνηση το εξής: να κατασκευάσει με δικά
του χρήματα (αυτοχρηματοδότηση) το λιμάνι της Καλαμάτας, κόστους περίπου 1,3
δισεκατομμυρίων δραχμών και να ξεπληρωθεί εισπράττοντας τα λιμενικά τέλη για
κάποιο χρονικό διάστημα, που θα το συμφωνούσε με την κυβέρνηση.

Η πρόταση είχε την… ατυχία να γίνει γνωστή και ξεσήκωσε τέτοια θύελλα
αντιδράσεων της μορφής ότι ξεπουλιούνται τα δημόσια έργα, ότι χαρίζονται στους
εργολάβους κ.λπ. που η τότε κυβέρνηση Ράλλη δεν τόλμησε να την κάνει δεκτή. Ο
επιχειρηματίας πήρε τα λεφτά του και πήγε στη Γαλλία, όπου κατασκεύασε (με τον
ίδιο τρόπο) ένα λιμάνι κοντά στη Μασσαλία. Είναι γνωστό βέβαια ότι η Καλαμάτα
ακόμη αγωνίζεται να αποκτήσει ένα λιμάνι αντάξιο της γεωγραφικής και
οικονομικής θέσεώς της…

Ελλάς. Σωτήριον έτος 2000. Η κυβέρνηση ανακοινώνει ότι επειδή δεν έχει λεφτά
να κατασκευάσει μερικά αναγκαία μεγάλα δημόσια έργα, ανάμεσά τους και λιμάνια,
θα τα εκχωρήσει σε ιδιώτες που θα εισπράττουν τα ανάλογα διόδια, λιμενικά τέλη
κ.λπ., για να πάρουν πίσω τα χρήματά τους. Όλοι αποδέχονται τη λύση αυτή και
δεν ακούγεται λέξη ούτε για ξεπουλήματα ούτε για εξυπηρέτηση εργολάβων κ.λπ.

Από το 1980 έως το 2000 δεν πέρασαν παρά μόνο 20 χρόνια. Τα μισα από αυτά ­
μέχρι το 1990 ­ τα χάσαμε θεωρητικολογώντας αν η κατασκευή δημοσίων έργων με
τη μέθοδο της περίφημης αυτοχρηματοδότησης θα αλλοιώσει ή όχι τον εθνικό
χαρακτήρα μας και αν θα μειώσει την… καθαρότητα των έργων που θα γίνουν. Το
ότι στις συζητήσεις πρωτοστατούσαν και μερικοί από τους σημερινούς υπουργούς,
είναι απλώς… σύπτωση. Στους πολίτες όμως παραμένει το ερώτημα: τα

20 χαμένα χρόνια ποιος θα τα πληρώσει;