Μαθήματα θανάτου

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

Ο Μπιάνκο ζούσε σε μια πελώρια βίλα έξω από το Παλέρμο, επανδρωμένη με
υπηρέτες και με μια διμοιρία ενόπλων που τη φρουρούσαν νύχτα μέρα. Λόγω του
πλούτου και της δύναμής του, είχε τώρα στενές διασυνδέσεις με την υψηλή
κοινωνία του Παλέρμο. Τη μέρα ο Αστόρε έκανε εξάσκηση στη σκοποβολή, στα
εκρηκτικά και στο σκοινί. Τα βράδια ο Μπιάνκο τον έπαιρνε μαζί του και του
γνώριζε φίλους του στα σπίτια τους και στα καφενεία. Μερικές φορές πήγαιναν σε
χορούς, όπου ο Μπιάνκο μάζευε γύρω του όλες τις πλούσιες συντηρητικές χήρες
και ο Αστόρε τραγουδούσε γλυκά ερωτικά τραγούδια στις κόρες τους.

Εκείνο που εξέπληττε περισσότερο τον Αστόρε ήταν το πόσο ανοιχτά γινόταν η
δωροδοκία των αξιωματούχων από τη Ρώμη.

Μια Κυριακή, ο υπουργός Ανασυγκρότησης ήρθε για επίσκεψη και γεμάτος ευθυμία,
χωρίς κανένα ίχνος ντροπής, πήρε μια βαλίτσα γεμάτη μετρητά, ευχαριστώντας με
διαχυτικότητα τον Μπιάνκο. Του εξήγησε σχεδόν απολογητικά ότι τα μισά έπρεπε
να πάνε στον ίδιο τον πρωθυπουργό. Αργότερα, ο Αστόρε ρώτησε αν ήταν δυνατόν
αυτό.

Ο Μπιάνκο ανασήκωσε τους ώμους. «Όχι τα μισά, όμως ελπίζω να του δώσει κάποιο
ποσό. Είναι τιμή να δίνουμε στον εξοχότατο πρωθυπουργό ένα μικρό χαρτζιλίκι».

Τον επόμενο χρόνο, ο Αστόρε έκανε επισκέψεις στη Ρόζι στο Λονδίνο. Έμενε μόνο
μια μέρα και μια νύχτα, αλλά ήταν νύχτες ευτυχίας γι’ αυτόν.

Επίσης, εκείνη τη χρονιά πήρε το βάπτισμα του πυρός. Είχε συμφωνηθεί μια
ανακωχή ανάμεσα στην κόσκα του Μπιάνκο και των Κορλεονέζι. Ένας από
τους αρχηγούς των Κορλεονέζι ήταν κάποιος Τόσκι Λιμόνα. Ήταν ένας μικρόσωμος
τύπος που έβηχε συνεχώς, με ένα εντυπωσιακό γερακίσιο προφίλ και βαθιά μάτια.
Ακόμη και ο Μπιάνκο έδειχνε να τον φοβάται κάπως.

Η συνάντηση ανάμεσα στους δύο αρχηγούς θα γινόταν σε ουδέτερο έδαφος, μπροστά
σε έναν από τους ανώτερους δικαστές της Σικελίας.

Αυτός ο δικαστής, που τον αποκαλούσαν «Λέοντα του Παλέρμο», ήταν πολύ
περήφανος για την ολοκληρωτική διαφθορά του. Μείωνε τις ποινές μελών της
Μαφίας που είχαν καταδικαστεί για φόνους και δεν άφηνε να προχωρήσουν οι
διώξεις. Δεν έκρυβε τις φιλίες του με την κόσκα των Κορλεονέζι και την
κόσκα του Μπιάνκο. Είχε ένα μεγάλο κτήμα δεκαπέντε χιλιόμετρα έξω από
το Παλέρμο, και εκεί θα γινόταν η συνάντηση, για να είναι σίγουρο ότι δεν θα
υπάρξουν βίαια επεισόδια.

Οι δύο αρχηγοί θα έφερναν από τέσσερις σωματοφύλακες ο καθένας. Μοιράστηκαν
επίσης την αμοιβή του δικαστή για την οργάνωση και τον συντονισμό της
συνάντησης, και φυσικά το νοίκι του σπιτιού του.

Με την τεράστια χαίτη του από κατάλευκα μαλλιά, που σχεδόν έκρυβαν το πρόσωπό
του, ο «Λέων του Παλέρμο» ήταν η ενσάρκωση της ευυποληψίας και της δικαστικής
εξουσίας.

Ο Αστόρε ήταν επικεφαλής των σωματοφυλάκων του Μπιάνκο, και εντυπωσιάστηκε από
τη στοργή που έδειξαν μεταξύ τους οι δύο αντίπαλοι. Ο Λιμόνα και ο Μπιάνκο
άρχισαν να αγκαλιάζονται, να φιλιούνται στα μάγουλα και να σφίγγουν γερά τα
χέρια. Και στο πολυτελές δείπνο που παρέθεσε ο δικαστής γελούσαν συνεχώς και
ψιθύριζαν ο ένας στον άλλο.

Έτσι, ξαφνιάστηκε όταν, αφού τελείωσε το πάρτι κι έμειναν μόνοι τους, ο
Μπιάνκο του είπε: «Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Αυτό το κάθαρμα, ο
Λιμόνα, θα μας σκοτώσει όλους».

Και αποδείχτηκε ότι ο Μπιάνκο είχε δίκιο.

****

Ύστερα από μία βδομάδα, ένας επιθεωρητής της αστυνομίας που ήταν στο
μισθολόγιο του Μπιάνκο δολοφονήθηκε καθώς έφευγε από το σπίτι της ερωμένης
του. Δύο βδομάδες αργότερα, ένας από τους δανδήδες της καλής κοινωνίας του
Παλέρμο που ήταν συνεταίρος στις οικοδομικές επιχειρήσεις του Μπιάνκο
σκοτώθηκε από μια ομάδα μασκοφόρων.

Μια νύχτα, οι άνθρωποι του Μπιάνκο συνέλαβαν πέντε άντρες και τους έφεραν στη
βίλα του, όπου τους έδεσαν και τους έκρυψαν στο υπόγειο. «Είναι των
Κορλεονέζι», είπε ο Μπιάνκο στον Αστόρε. «Έλα κάτω στο υπόγειο μαζί μου».

Οι άντρες ήταν δεμένοι με το παλιό, χωριάτικο στυλ, με τα μέλη τους πλεγμένα.
Από πάνω τους στέκονταν οπλισμένοι φρουροί. Ο Μπιάνκο πήρε το τουφέκι ενός
φρουρού και χωρίς να πει λέξη τους σκότωσε και τους πέντε με μια σφαίρα στο
σβέρκο.

«Πετάξτε τους στους δρόμους του Παλέρμο», είπε. Μετά γύρισε στον Αστόρε. «Αφού
αποφασίσεις να σκοτώσεις κάποιον, μην του μιλήσεις. Προκαλείται αμηχανία και
στους δυο».

Κάπου κάπου, ο Αστόρε πήγαινε στο Λονδίνο να δει για λίγο τη Ρόζι. Ένα πρωί τη
βρήκα να κλαίει με λυγμούς. Τον πήγε στην κρεβατοκάμαρά της.

Πάνω στο κρεβάτι της ήταν ξαπλωμένος νεκρός ένας άντρας περίπου 50 ετών. Ήταν
ολόγυμνος, με γενάκι και γυαλιά μυωπίας.

«Κοίτα», του είπε. «Σώσε με, κάνε κάτι».

«Τι είναι αυτό;» είπε ο Αστόρε.

Ήταν ο καθηγητής της στην Ιστορία της Τέχνης, του είπε.

«Κάναμε έρωτα χτες τη νύχτα. Πρέπει να με καταλάβεις, δεν σημαίνει τίποτα για
μας αυτό. Ήταν τόσο μόνος, κι εγώ τόσο μόνη… Δεν του σηκωνόταν. Στο τέλος
μου έμεινε στα χέρια».

«Γιατί δεν κάλεσες την αστυνομία;».

«Δεν θέλω, φοβάμαι. Σε παρακαλώ, μη μου κάνεις ερωτήσεις».

Ο Αστόρε την έπιασε απ’ το χέρι και πήγαν στον Πράιορ. Άκουσε μάλλον αδιάφορα
την ιστορία της και μετά χάιδεψε το κεφάλι της Ρόζι.

«Δώσ’ μου τα κλειδιά», της είπε. «Θα στείλω τους ανθρώπους μου, θα τα
τακτοποιήσουν όλα. Απόψε θα κοιμηθείτε εδώ. Αύριο γύρνα σπίτι και την άλλη
βδομάδα να φύγεις για την Αμερική, να πας στους δικούς σου για μερικούς
μήνες».

Η Ρόζι κοίταζε μια τον Αστόρε, μια τον Πράιορ με τα μάτια γεμάτα δάκρυα
ευγνωμοσύνης.

Εκείνα τα χρόνια στη Σικελία ο Αστόρε εκπαιδεύτηκε σαν Μαφιόζος. Κάποια στιγμή
μάλιστα ηγήθηκε μιας επίθεσης έξι αντρών του Μπιάνκο εναντίον του Κορλεόνε, με
σκοπό να εκτελέσουν τον κύριο «βομβαρδιστή» τους, έναν άνθρωπο που είχε
ανατινάξει ένα στρατηγό του ιταλικού στρατού και δύο από τους ικανότερους
δικαστές της Σικελίας που ήταν αντίθετοι με τη Μαφία. Ήταν μια τολμηρή
επιδρομή, που εδραίωσε τη φήμη του στα ανώτατα επίπεδα της κόσκα του
Μπιάνκο.

Ο Αστόρε απέκτησε και ένα στενό φίλο, τον Νέλο Σπάρα. Ήταν πέντε χρόνια
μεγαλύτερος από τον Αστόρε και έπαιζε στην ορχήστρα ενός νάιτ κλαμπ του
Παλέρμο, όπου οι σερβιτόρες ήταν πολύ όμορφες και μερικές δούλευαν παράλληλα
σαν πόρνες πολυτελείας. Ανάμεσά τους και η πανέμορφη Μπούτζι.

Με τα χρόνια, η Μπούτζι και ο Αστόρε δημιούργησαν μια σχέση που άγγιζε τα
επικίνδυνα όρια του πραγματικού έρωτα. Η Μπούτζι τον προτιμούσε από όλους τους
άλλους άνδρες, αλλά δεν δίσταζε να τον εγκαταλείψει για ένα ιδιαίτερα
κερδοφόρο Σαββατοκύριακο με κάποιον πλούσιο επιχειρηματία του Παλέρμο.

Ένα βράδυ, ο «Λέων του Παλέρμο», ο διακεκριμένος και διεφθαρμένος δικαστής,
πρόσφερε πάλι το σπίτι του και την εγγύηση της παρουσίας του για μια συνάντηση
ανάμεσα στον Μπιάνκο και τον Λιμόνα. Και πάλι έφεραν από τέσσερις
σωματοφύλακες ο καθένας. Ο Μπιάνκο είχε αποφασίσει να απαρνηθεί ένα μικρό
κομμάτι της οικοδομικής αυτοκρατορίας του στο Παλέρμο για να εξασφαλίσει την
ειρήνη.

Ο Αστόρε δεν ρίσκαρε. Αυτός και οι τρεις άντρες του ήταν βαριά οπλισμένοι.

Ο Λιμόνα και η συνοδεία του περίμεναν στο σπίτι του δικαστή, όταν έφτασε ο
Μπιάνκο, ο Αστόρε και οι άλλοι φρουροί. Ένα γεύμα με πολλά πιάτα ήταν έτοιμο.
Στο τραπέζι δεν κάθησε κανένας από τους σωματοφύλακες, μόνο ο δικαστής ­ με τη
λευκή χαίτη του δεμένη με μια ροζ κορδέλα ­ και ο Μπιάνκο με τον Λιμόνα.

Στο τέλος του γεύματος, καθώς ετοιμάζονταν να πάνε στο λίβινγκ ρουμ για μια
τελική συζήτηση, ο «Λέων» ζήτησε συγγνώμη και είπε ότι θα έλειπε πέντε λεπτά.
Είχε ένα απολογητικό χαμόγελο, για να τους δείξει ότι έπρεπε να πάει στην
τουαλέτα.

Ο Λιμόνα άνοιξε άλλο ένα μπουκάλι κρασί και γέμισε το ποτήρι του Μπιάνκο. Ο
Αστόρε πήγε σε ένα παράθυρο και κοίταξε κάτω. Είδε ένα αμάξι σταματημένο
μπροστά στο σπίτι. Ύστερα από λίγο, ο δικαστής βγήκε από το σπίτι, μπήκε στο
αμάξι και απομακρύνθηκε με ταχύτητα.

Ο Αστόρε δεν δίστασε στιγμή. Το μυαλό του είχε συνδυάσει αστραπιαία τα
γεγονότα. Το πιστόλι βρέθηκε στο χέρι του χωρίς να το καταλάβει. Ο Λιμόνα και
ο Μπιάνκο, πιασμένοι αγκαζέ, έπιναν κρασί. Ο Αστόρε πλησίασε και πυροβόλησε
τον Λιμόνα στο πρόσωπο. Η σφαίρα χτύπησε το ποτήρι πριν μπει στο στόμα του
Λιμόνα και τα σπασμένα γυαλιά τινάχτηκαν σαν διαμάντια πάνω στο τραπέζι. Ο
Αστόρε γύρισε αμέσως στους τέσσερις σωματοφύλακες του Λιμόνα και άρχισε να
πυροβολεί. Οι άντρες του έκαναν το ίδιο. Οι άνθρωποι του Λιμόνα δεν πρόλαβαν
να αντιδράσουν.

Ο Μπιάνκο τον κοίταζε άναυδος.

«Ο δικαστής έφυγε από τη βίλα», του είπε ο Αστόρε και ο Μπιάνκο κατάλαβε
αμέσως ότι ήταν παγίδα.

«Πρέπει να προσέχεις», είπε ο Μπιάνκο στον Αστόρε, δείχνοντας το πτώμα του
Λιμόνα. «Οι φίλοι του θα σε κυνηγήσουν».

****

Ένας ξεροκέφαλος άνθρωπος μπορεί να είναι πιστός, αλλά δύσκολα καταφέρνει να
μην μπλέξει σε προβλήματα. Αυτό έγινε και με τον Πιέτρο Φισολίνι. Μετά τη
σπάνια εκδήλωση οίκτου του Δον Ραϊμόντε απέναντί του ο Φισολίνι δεν πρόδωσε
ποτέ τον Δον, αλλά πρόδωσε την ίδια του την οικογένεια. Αποπλάνησε τη γυναίκα
του ανιψιού του, του Άλντο Μόντσα.

Ο Μόντσα ήταν ψηλός για Σικελός, σχεδόν ένα και ογδόντα, με εντυπωσιακό,
δυνατό σώμα, γυμνασμένο από τη σκληρή δουλειά από τα παιδικά του χρόνια. Αλλά
τα μάτια του ήταν βαθουλωμένα και το πρόσωπό του τόσο τεντωμένο, που το κεφάλι
του έμοιαζε με κρανίο. Η όψη του τον έκανε να φαίνεται ιδιαίτερα απωθητικός
και επικίνδυνος ­ και, από μια άποψη, τραγικός. Ο Μόντσα ήταν ο πιο έξυπνος
και μορφωμένος από την κόσκα του Φισολίνι. Είχε σπουδάσει κτηνίατρος
στο Παλέρμο και κουβαλούσε πάντα μαζί του την ιατρική του τσάντα.

Ο Αστόρε τον κάλεσε να μιλήσουν.

«Ο Δον Απρίλε», είπε, «σου ζητά μια χάρη. Εκδικήσου τον Φισολίνι· όλοι ξέρουμε
ότι αυτό πρέπει να γίνει. Αλλά άσε τη γυναίκα σου να ζήσει και ο Μπιάνκο θα
κανονίσει να στείλει κι αυτήν και τα παιδιά σε συγγενείς στη Βραζιλία. Όσο για
σένα, σου κάνω μια προσφορά με την έγκριση του Δον. Έλα μαζί μου σαν
προσωπικός μου βοηθός, σαν φίλος μου».

Έτσι, τα μέλη της κόσκα συγκεντρώθηκαν το πρωί της Κυριακής για πρωινό
στο σπίτι του Άλντο Μόντσα και μετά οι γυναίκες πήγαν στην εκκλησία με τα
παιδιά. Τρεις από τους άντρες της κόσκα πήγαν τον αδερφό του Φισολίνι
στα χωράφια, όπου θα τον εκτελούσαν. Οι άλλοι άκουγαν καθώς ο Φισολίνι αγόρευε
με την υπόλοιπη κόσκα συγκεντρωμένη γύρω του. Μόνο ο Άλντο Μόντσα δεν
γελούσε με τα αστεία του. Ο Αστόρε, σαν επίτιμος καλεσμένος, καθόταν δίπλα
στον Φισολίνι.

«Άλντο», είπε ο Φισολίνι στον ανιψιό του με ένα ψεύτικο χαμόγελο, «έχεις γίνει
ξινός όσο και τα μούτρα σου».

Ο Μόντσα κοίταξε τον θείο του. «Δεν μπορώ να είμαι χαρούμενος σαν εσένα, θείε.
Στο κάτω κάτω, δεν πηδάω τη γυναίκα σου, έτσι δεν είναι;»

Την ίδια στιγμή, τρεις άντρες της κόσκα άρπαξαν τον Φισολίνι και τον
κράτησαν στην καρέκλα του. Ο Μόντσα πήγε στην κουζίνα και γύρισε πίσω
κρατώντας την τσάντα με τα κτηνιατρικά εργαλεία. «Θείε», είπε, «θα σε μάθω
αυτά που έχεις ξεχάσει».

Ο Αστόρε γύρισε αλλού το πρόσωπό του.

****

Μέσα στην κυριακάτικη λιακάδα, στο χωματόδρομο που οδηγούσε στη φημισμένη
εκκλησία της Παναγίας, ένα τεράστιο άσπρο άλογο προχωρούσε με ελαφρύ
τριποδισμό. Πάνω στο άλογο ήταν ο Φισολίνι. Ήταν δεμένος στη σέλα με σύρμα και
η πλάτη του στηριζόταν από ένα μεγάλο ξύλινο σταυρό. Φαινόταν σχεδόν ζωντανός.
Αλλά πάνω στο κεφάλι του, σαν ακάνθινο στεφάνι, υπήρχε μια φωλιά από πλεγμένα
κλαδιά γεμάτη πράσινα χόρτα και πάνω στα χόρτα ήταν το πέος και οι όρχεις του.
Στο μέτωπό του έτρεχε αίμα.

Ο Άλντο Μόντσα και η όμορφη γυναίκα του παρακολουθούσαν από τα σκαλιά της
εκκλησίας. Εκείνη άρχισε να σταυροκοπιέται, αλλά ο Μόντσα της χτύπησε το χέρι
και της κράτησε το κεφάλι ψηλά για να βλέπει. Μετά την πέταξε με μια σπρωξιά
στον δρόμο για να ακολουθήσει το πτώμα.

Έξι μήνες μετά τον φόνο του Λιμόνα, ο Νέλο κάλεσε τον Αστόρε να περάσουν ένα
Σαββατοκύριακο στη βίλα του. Θα έπαιζαν τένις και θα κολυμπούσαν στη θάλασσα.
Θα έτρωγαν υπέροχα ντόπια ψάρια, έχοντας για συντροφιά τους δύο από τα
ωραιότερα κορίτσια του κλαμπ, την Μπούτζι και τη Στέλλα.

Οι τέσσερίς τους περπατούσαν στην παραλία, λίγο πιο πάνω από την άκρη του
κύματος· ο Αστόρε και ο Νέλο πήγαιναν μπροστά και οι δύο γυναίκες
ακολουθούσαν. Όταν απομακρύνθηκαν γύρω στα πενήντα μέτρα, οι δύο γυναίκες
άρχισαν να βγάζουν και τα μαγιό τους. Η Μπούτζι κατέβασε τις τιράντες του
σουτιέν και ανασήκωσε τα στήθη της για να τα βλέπει καλύτερα ο ήλιος. Έπεσαν
όλοι στη θάλασσα, που ήταν ζεστή, με απαλό κύμα.

Ξαφνικά, ο Αστόρε είδε μια βενζινάκατο να έρχεται προς το μέρος του, με τη
μηχανή της να μουγκρίζει σηκώνοντας αφρούς. Ο Νέλο και η Στέλλα ήταν πάλι στην
παραλία. Πώς είχαν βγει τόσο γρήγορα; Στο βάθος είδε τους σωματοφύλακές του,
με τα μπατζάκια ανεβασμένα, να τρέχουν. Έσπρωξε την Μπούτζι κάτω από το νερό
και μακριά του και προσπάθησε να βγει στην ακτή. Ήταν πολύ αργά. Η
βενζινάκατος ήταν κοντά και ο Αστόρε είδε έναν άντρα με τουφέκι να τον
σημαδεύει.

Η πρώτη σφαίρα γύρισε τον Αστόρε έτσι που να δίνει μεγαλύτερο στόχο στον
εκτελεστή. Το σώμα του τινάχτηκε έξω από το νερό, μετά έπεσε μέσα και
βούλιαξε. Άκουσε τη βενζινάκατο να απομακρύνεται και μετά αισθάνθηκε την
Μπούτζι να τον πιάνει και να τον τραβάει, προσπαθώντας να τον βγάλει στην
παραλία.

Όταν έφτασαν οι σωματοφύλακες, βρήκαν τον Αστόρε μπρούμυτα στο νερό με μια
σφαίρα στο λαιμό και την Μπούτζι να κλαίει δίπλα του.