ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η μίζα και η πρίζα

«Κατινάκι μου φτιάξε καφέ, να σου πω τα νέα τα ωραία».

Ψήνω στα τσάκα-τσάκα τον ελληνικό και στήνω αυτί κανονικό.

«Πού να στα λέω φιλενάδα. Επιτέλους, βρήκε δουλειά ο Στελάκης μου, μιζαδόρος».

Γκντουπ: πάει το καφεδάκι.

«Τι λές μωρή παλαβή; Δουλειά είναι αυτή; Χίλιες φορές άνεργο το παιδί παρά
απατεώνας».

« Α, για σε παρακαλώ. Αντί ν΄ακούσω τα συχαρίκια, θα μου πεις το παιδί
απατεώνα; Μου το εξήγησε το μαναράκι μου μια χαρά: μιζαδόρος, μού λέει, μαμά ­
να, όπως τορναδόρος, παρκαδόρος, έτσι κι εγώ, μιζαδόρος. Είναι μια δουλειά
μαμά μου ­ μου είπε το παιδί ­ με πολλή ενέργεια και δραστηριότητα.

Για να καταλάβεις, να σου εξηγήσω τι είναι η μίζα. Είναι όπως η πρίζα.
Ενέργεια δίνει η μια, ενέργεια δίνει και η άλλη.

Χωρίς την πρίζα μανούλα θα σιδέρωνες, θα έβλεπες τηλεόραση, θα δούλευε ο
ανεμιστήρας, το κλιματιστικό, η καφετιέρα;

Όχι βέβαια.

Έτσι είναι και η μίζα.

Χωρίς τη μίζα, θα είχε μπει εντός σχεδίου το οικοπεδάκι που μας άφησε η
γιαγιά, θα είχε πάρει τη μετάθεση ο μπαμπάς; Θα είχε ξεμπλέξει με την Εφορία η
θεία, θα είχαμε πάρει κάρτα καυσαερίων για το αυτοκίνητο;

Όχι βέβαια.

Κι όχι μόνο αυτό μανούλα, η πρίζα σταματάει στα πράγματα, ενώ η μίζα αγγίζει
τους ανθρώπους: ζητάει ο ένας, δίνει ο άλλος, εισπράττει ο τρίτος, τα δίνει
στον τέταρτο. Μανούλα μου γλυκιά, ούτε σεισμός ούτε φωτιά τον μιζαδόρο
σταματά.

Μιζαδόρος ρε μανούλα, μιζαδόρος, και πού ξέρεις, αργότερα μπορεί να πάρω και
προαγωγή: μπουκαδόρος.

Ξανά γκντουπ: πάει το Κατινάκι.

ΥΓ: Και στους περίεργους απαντώ με πλήρη ειλικρίνεια και απόλυτη σαφήνεια:
Όχι «εγκλωβισμένη», χειροπόδαρα δεμένη είμαι, και κλαίω και δεν σώνω η κατακαημένη.