Η βιομηχανία των ενστάσεων

Μετά τις εκλογές της 9ης Απριλίου 2000, βιώνουμε για άλλη μια φορά το
απαράδεκτο φαινόμενο των ενστάσεων κατά εκλογής βουλευτών που ο κυρίαρχος λαός
έδωσε, με το δικό του αλάθητο κριτήριο, τη δυνατότητα στα πολιτικά πρόσωπα που
κατά τη γνώμη του τον εξέφραζαν για να τον εκπροσωπήσουν.

Δεν θα ‘θελα βεβαίως να μπω στο θέμα για το αν θα πρέπει ή όχι οι διατάξεις
του άρθρου 56 του Συντάγματος που ορίζει τα περί κωλυμάτων να αναθεωρηθούν με
την επικείμενη αναθεώρηση.

Αυτό το ζήτημα έχει εξαντληθεί και οι πάντες έχουν καταλήξει ότι η κατά το
1975 ψήφιση και ισχύς του άρθρου αυτού έχει προ πολλού ξεπεραστεί.

Όμως εδώ τίθεται και μια άλλη διάσταση εξ αφορμής των ενστάσεων. Είναι η ηθική
διάσταση της πολιτικής λειτουργίας, ένα στοιχείο απαραίτητο για την αποδοχή
της και τον κρίσιμο ρόλο που καλείται να διαδραματίσει. Και αυτή η διάσταση
τίθεται σε σχέση με τους διάφορους επίκαιρους τρόπους που έχουν εφευρεθεί για
την καταπάτηση της λαϊκής κυριαρχίας και τη φαλκίδευση της λαϊκής εντολής.

Αν λοιπόν κάποτε είχαμε φαινόμενα καταπάτησης της λαϊκής κυριαρχίας με την
επιβολή δικτατοριών από συνταγματάρχες με βίες και νοθείες, σήμερα έχουμε ένα
μεταλλαγμένο και βελτιωμένο είδος καταπάτησης αυτής της κυριαρχίας, μέσω των
ενστάσεων και των δικαστηρίων.

Και εδώ τίθεται ένα σοβαρό ζήτημα.

Όσο δεν μιλάει κανείς τόσο το φαινόμενο αυτό θα μετεξελίσσεται και θα
αναπαράγεται. Ή όσο μιλάμε, κρίνοντάς το και στηλιτεύοντάς το ψιθυριστά και
όχι δημόσια και φωναχτά, πάλι το φαινόμενο θα αναπαράγεται.

Και θα φτάσουμε σιγά-σιγά σε ζητήματα που άπτονται της δημοκρατικής
λειτουργίας των θεσμών, τα όρια μεταξύ ηθικού και ανήθικου να είναι
δυσδιάκριτα και ο υποκειμενισμός, ανάλογα με το ποιος τον εκφράζει ή το πόσο
δυνατός είναι αυτός που τον εκφράζει, να επιβάλλεται σε αξίες και ζητήματα που
άπτονται και της κοινής λογικής και της δημοκρατικής παγιωμένης αντίληψης των
πολιτών.

Αυτό λοιπόν το φαινόμενο, ή και άλλα παρεπόμενα ή παρεμφερή, θα αναπαράγεται
και θα διαιωνίζεται όσο είναι απούσα η δημόσια πολιτική καταδίκη από όλα τα
κόμματα, μια καταδίκη που θα στηρίζεται σε μια αισθητή και ανήθικη διάσταση
του εκφυλισμού της πολιτικής ζωής, που όμως δείχνει να ευαισθητοποιεί το
σύνολο σχεδόν των δημοκρατικών ψηφοφόρων, που σίγουρα ζητούν να μην
παραχαράσσεται η ψήφος τους με δικαστικές αποφάσεις και να αφήνει αδιάφορα τα
κόμματα και τους πολιτικούς.

Η σιωπή, η σιγή, η αποφυγή θέσης από μέρους των συντεταγμένων κομματικών
οργάνων, αλλά και από το σύνολο σχεδόν των πολιτικών για την ηθική πλευρά της
ανήθικης αυτής βιομηχανίας των ενστάσεων, πρέπει να πάρει τέλος, με δημόσια
καταγγελία κατά των νέων επινοήσεων καταπάτησης της λαϊκής εντολής.

Διαφορετικά, η αναζήτηση και οι τρόποι της επαναφοράς της πολιτικής στο
προσκήνιο και η ανάδειξή της ως τον καθοριστικό παράγοντα που καλείται να
πιστέψει ο πολίτης για τη λύση των προβλημάτων του, σίγουρα θα παραμένει
μονίμως ένα κενό γράμμα.

Οι πολίτες λοιπόν με αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και αποστασιοποιούνται
και δεν συμμετέχουν, γιατί δεν εμπνέονται, γιατί αντιλαμβάνονται ότι σε ένα
σύστημα πολιτικών αξιών δεν συνυπάρχει ούτε το αίσθημα της συμπαράστασης ούτε
το αίσθημα της αλληλεγγύης απέναντι σε πρόσωπα που τα τίμησε ο λαός. Και σ’
αυτή την περίπτωση ο λαός αισθάνεται ότι η έλλειψη συμπαράστασης και
αλληλεγγύης αντικατοπτρίζεται και στον ίδιο γιατί αυτός είναι ο κυρίαρχος.

Άρα η κατάρρευση της εμπιστοσύνης και της πίστης δεν αφορά μόνο εκείνους που
έχασαν τη βουλευτική έδρα, αφορά και τον ίδιο τον ψηφοφόρο ως εκφραστή της
λαϊκής βούλησης.

Θα ήταν σημαντικό επίσης να τονίσω ότι αυτές οι απαράδεκτες συμπεριφορές αντί
να στηλιτευθούν και όπως ανέφερα να καταγγελθούν, αντιμετωπίσθηκαν όχι με
πολιτικούς ή ιδεολογικούς όρους, αλλά με όρους διοικητικούς. Σ’ αυτή λοιπόν τη
στάση οφείλω να πω ότι οι πολιτικές και οι θέσεις ιδιαίτερα όταν πρόκειται για
τέτοια ζητήματα είναι εκείνες που δημιουργούν την έμπνευση και το όραμα για να
κινητοποιείται η κοινωνία.

Μπορούμε λοιπόν να αναλογιστούμε όλοι εμείς στην ηγεσία του Κινήματος, που
αυτή την περίοδο επιχειρούμε να ανασυγκροτήσουμε το κόμμα μας όχι βεβαίως με
όρους οργανωτικούς αλλά με όρους πολιτικούς, με όρους έμπνευσης και
κινητοποίησης της οργανωμένης μας βάσης αλλά και της κοινωνίας, τι αντίκτυπο
θα είχε, τι επιδοκιμασία θα υπήρχε και από πλευράς κοινωνίας και από πλευράς
οργανωμένης βάσης αν το Εκτελεστικό Γραφείο και η Κεντρική Επιτροπή
αποδοκίμαζαν δημόσια τέτοιες ενέργειες, γεγονός που το έχει κάνει πριν από μια
δεκαετία περίπου;

Θα είχε λοιπόν αρχίσει και εξ αυτής της στάσης να κινητοποιείται, να
ενεργοποιείται, αυτό που όλοι μιλάμε και αναζητούμε σαν την κινητήριο δύναμη
της επαναφοράς του πολίτη στην οργανωμένη πολιτική δράση. Και θα ξεκινούσε από
ένα θέμα που το θεωρώ, για να μιλήσουμε και με ποδοσφαιρικούς όρους, σαν τη
μεγαλύτερη πάσα σ’ όλους εμάς που ασχολούμαστε με την πολιτική, μια πάσα που
ευαισθητοποιεί, που συνεγείρει, που δημιουργεί συναίσθημα και που η
ενεργοποίηση της ψυχής του πολίτη είναι το σημαντικότερο και το πιο
καθοριστικό και απαραίτητο στοιχείο επαναφοράς και λειτουργίας της πολιτικής,
ως μέσου που θα ικανοποιεί με εμπιστοσύνη τις ανάγκες και τα προβλήματα των
πολιτών.

Ο Μιχάλης Καρχιμάκης είναι βουλευτής Λασιθίου, μέλος της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ και
μέλος της Διευρυμένης Εκτελεστικής Γραμματείας