Το FΒΙ παζαρεύει

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Μέσα σε μια ώρα, ο Κουρτ Σιλκ πήρε την αναφορά από την ομάδα παρακολούθησης
που είχε σώσει τον Αστόρε Βιόλα. Εκείνο που τον εξέπληξε περισσότερο ήταν ότι
ο Αστόρε, κάτω από όλα αυτά τα εξεζητημένα ρούχα ιππασίας, φορούσε αλεξίσφαιρο
γιλέκο που κάλυπτε τον κορμό του σε όλο το μήκος του κόκκινου σακακιού. Και
όχι συνηθισμένο Κέβλαρ, αλλά ένα ειδικό χειροποίητο είδος. Γιατί να φοράει
αλεξίσφαιρο γιλέκο ένας τύπος σαν τον Αστόρε; Ένας εισαγωγέας ζυμαρικών,
τραγουδιστής σε κλαμπ και εκκεντρικός λάτρης της ιππασίας; Τα χτυπήματα από
τις σφαίρες ήταν επώδυνα, αλλά δεν είχαν διαπεράσει το γιλέκο. Ο Αστόρε είχε
βγει κιόλας από το νοσοκομείο.

Ο Σιλκ άρχισε να γράφει ένα υπόμνημα. Θα έδινε εντολή να ερευνήσουν τη ζωή του
Αστόρε από τα παιδικά του χρόνια μέχρι σήμερα. Μπορεί αυτός να ήταν το κλειδί
για όλα. Ο Σιλκ όμως ήταν σίγουρος για ένα πράγμα: ήξερε ποιος είχε
αποπειραθεί να σκοτώσει τον Αστόρε Βιόλα.

Σε ένα μήνα ο Βαλέριο είχε κάποιες πληροφορίες, απροσδόκητες και καθόλου
ενθαρρυντικές. Μέσα από τις επαφές του με τη CIA, είχε μάθει την αλήθεια για
τον ‘Ινζιο Τουλίπα. Είχε διασυνδέσεις στη Σικελία, την Τουρκία, την Ινδία, το
Πακιστάν, την Κολομβία και άλλες χώρες της Νότιας Αμερικής. Είχε σχέσεις ακόμη
με τους Κορλεονέζι στη Σικελία και η δύναμή του ήταν μεγαλύτερη από τη δική
τους.

Σύμφωνα με τον Βαλέριο, ο Τουλίπα χρηματοδοτούσε ορισμένα εργαστήρια πυρηνικών
ερευνών στη Νότια Αμερική. Γι’ αυτό και προσπαθούσε απεγνωσμένα να
δημιουργήσει ένα τεράστιο κεφάλαιο στην Αμερική, για αγορά εξοπλισμού και
υλικών. Ο Τουλίπα, μέσα στη μεγαλομανία του, ήθελε να έχει στα χέρια του ένα
τρομερό όπλο ενάντια στις Αρχές, για κάθε ενδεχόμενο. Έτσι έβγαινε το
συμπέρασμα ότι ο Τιμόνα Πορτέλα ήταν η βιτρίνα του Τουλίπα. Αυτό το νέο δεν
ήταν καθόλου ευχάριστο για τον Αστόρε. Υπήρχε άλλος ένας παίκτης στο παιχνίδι,
άλλο ένα μέτωπο στο οποίο έπρεπε να πολεμήσει.

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

«Είναι δυνατόν αυτό που σχεδιάζει ο Τουλίπα;», ρώτησε ο Αστόρε.

«Εκείνος πιστεύει ότι είναι», απάντησε ο Βαλέριο. «Και έχει την προστασία των
Αρχών στα μέρη όπου έχει εγκαταστήσει τα εργαστήρια».

«Ευχαριστώ, Βαλ», είπε ο Αστόρε και χτύπησε στοργικά τον ξάδερφό του στον ώμο.

«Τίποτα», είπε ο Βαλέριο. «Αλλά μην περιμένεις άλλη βοήθεια από μένα».

Ο Μαρκαντόνιο χρειάστηκε ενάμιση μήνα για να κάνει τις έρευνες για τον Κουρτ
Σιλκ. Έδωσε στον Αστόρε ένα τεράστιο ντοσιέ με πληροφορίες. Αυτός το κράτησε
είκοσι τέσσερις ώρες και μετά του το επέστρεψε.

Μόνο η Νικόλ τον ανησυχούσε. Του είχε δανείσει ένα αντίγραφο του φακέλου του
Δον Απρίλε, αλλά ένα ολόκληρο τμήμα του ήταν σβησμένο. Όταν τη ρώτησε, εκείνη
του είπε: «Έτσι ήταν όταν μου τον έδωσαν».

Ο Αστόρε είχε μελετήσει με προσοχή το έγγραφο. Το σβησμένο τμήμα αναφερόταν σε
ένα χρονικό διάστημα κατά το οποίο εκείνος ήταν μόλις δύο ετών. «Δεν
πειράζει», είπε στη Νικόλ. «Έχει περάσει τόσος καιρός από τότε, που σίγουρα
δεν θα είναι σημαντικό πια».

Τώρα ο Αστόρε δεν μπορούσε να καθυστερήσει άλλο. Είχε αρκετές πληροφορίες για
να αρχίσει πόλεμο.

Η Νικόλ είχε εντυπωσιαστεί από τον Μαριάνο Ρούμπιο και την πολιορκία του. Κατά
βάθος δεν είχε συνέλθει ποτέ από την προδοσία του Αστόρε, όταν εκείνος
αποφάσισε να υπακούσει στον πατέρα της. Αν και είχε δημιουργήσει συνετά
κάποιους σύντομους δεσμούς με ισχυρές προσωπικότητες, πίστευε ότι οι άντρες
πάντα συνωμοτούν ενάντια στις γυναίκες.

Αλλά ο Ρούμπιο έμοιαζε να είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Δεν θύμωνε ποτέ μαζί
της όταν το πρόγραμμά της δεν τους επέτρεπε να είναι μαζί. Ήξερε ότι η καριέρα
της ερχόταν πρώτη. Και ποτέ δεν είχε εκείνο το γελοίο, προσβλητικό συναίσθημα
που έδειχναν πολλοί άντρες, νομίζοντας ότι η ζήλεια τους είναι απόδειξη
πραγματικής αγάπης.

Σημαντική ήταν επίσης η γενναιοδωρία του. Και κάτι ακόμη πιο σημαντικό ήταν
ότι τον έβρισκε ενδιαφέροντα τύπο και της άρεσε να τον ακούει να μιλά για
λογοτεχνία και θέατρο. Η μεγαλύτερη αρετή του όμως ήταν ότι ο Ρούμπιο ήταν
ένας ενθουσιώδης εραστής, έμπειρος στο κρεβάτι, και πέρα από αυτό δεν της
έπαιρνε πολύ από το χρόνο της.

Ένα βράδυ ο Ρούμπιο πήγε τη Νικόλ για φαγητό στο Λε Σερκ μαζί με μερικούς
φίλους του: ένα διάσημο Νοτιοαμερικανό συγγραφέα, που γοήτευσε τη Νικόλ με το
πνεύμα του και τις υπερβολικές του ιστορίες για φαντάσματα, ένα φημισμένο
τραγουδιστή της όπερας, που σε κάθε πιάτο σιγοτραγουδούσε κάποια χαρούμενη
άρια και έτρωγε σαν να επρόκειτο να πάει στην ηλεκτρική καρέκλα, και ένα
συντηρητικό δημοσιογράφο, την αυθεντία των Νιου Γιορκ Τάιμς για τα
διεθνή θέματα, που ήταν πολύ περήφανος επειδή τον μισούσαν και οι προοδευτικοί
και οι συντηρητικοί.

Μτά το δείπνο, ο Ρούμπιο πήγε τη Νικόλ στο πολυτελές διαμέρισμά του στο
προξενείο του Περού. Εκεί της έκανε έρωτα παθιασμένα, ψιθυρίζοντάς της
γλυκόλογα. Μετά τη σήκωσε γυμνή από το κρεβάτι και χόρεψε μαζί της, ενώ της
απήγγελλε ποιήματα στα ισπανικά. Η Νικόλ ένιωθε υπέροχα. Ιδιαίτερα όταν ο
Ρούμπιο, ύστερα από λίγο, έβαλε να πιουν σαμπάνια και της είπε με ειλικρίνεια:
«Σ’ αγαπώ πραγματικά». Το υπέροχο πρόσωπό του έλαμπε από θέρμη. Πόσο θρασείς
είναι οι άντρες. Η Νικόλ ένιωθε μια ήρεμη ικανοποίηση μέσα της επειδή τον είχε
προδώσει. Ο πατέρας της θα ήταν περήφανος γι’ αυτή. Είχε ενεργήσει σαν
πραγματική κόρη μαφιόζου.

Ως επικεφαλής του FBI της Νέας Υόρκης, ο Κουρτ Σιλκ είχε πολύ πιο σημαντικές
υποθέσεις από το φόνο του Δον Ρεϊμόντε Απρίλε. Μία από αυτές ήταν οι έρευνες
που γίνονταν για έξι τεράστιες εταιρείες που είχαν συνωμοτήσει για να
μεταφέρουν στην Κίνα απαγορευμένο εξοπλισμό, ανάμεσά τους και τεχνολογία
υπολογιστών. Μια άλλη ήταν η συνωμοσία των στελεχών των μεγάλων
καπνοβιομηχανιών που είχαν ψευδομαρτυρήσει στην ερευνητική επιτροπή του
Κογκρέσου. Η τρίτη ήταν η μετανάστευση επιστημόνων σε χώρες της Νότιας
Αμερικής, όπως η Βραζιλία, το Περού και η Κολομβία. Ο διευθυντής του FBI ήθελε
ενημέρωση γι’ αυτές τις υποθέσεις.

Στην πτήση τους προς την Ουάσιγκτον, ο Μπόξτον στράφηκε στον Σιλκ. «Τις
καπνοβιομηχανίες τις κρατάμε στο χέρι. Το ίδιο και τις μεταφορές στην Κίνα ­
έχουμε έγγραφα και πληροφοριοδότες που προσπαθούν να σώσουν το τομάρι τους. Το
μόνο που δεν έχουμε είναι οι επιστήμονες. Αλλά ακόμη κι έτσι πιστεύω ότι θα
γίνεις υποδιευθυντής του FBI μετά από όλα αυτά. Δεν μπορούν να σου το αρνηθούν
με αυτές τις επιτυχίες».

«Αυτό εξαρτάται από τον διευθυντή», είπε ο Σιλκ. Ήξερε γιατί πήγαιναν οι
επιστήμονες στη Νότια Αμερική, αλλά δεν είπε τίποτα στον Μπόξτον.

Στο Κτίριο Χούβερ, ο Μπόξτον έμεινε έξω από τη σύσκεψη.

Είχαν περάσει έντεκα μήνες από την εκτέλεση του Δον Απρίλε. Ο Σιλκ είχε
συγκεντρώσει όλες τις σημειώσεις του. Η υπόθεση Απρίλε είχε λήξει, αλλά είχε
ακόμη πιο καλά νέα για πιο σημαντικές υποθέσεις. Και αυτή τη φορά ήταν όντως
πιθανό να του δώσουν μία από τις θέσεις υποδιευθυντών του FBI. Είχε κάνει καλή
δουλειά και είχε υπηρετήσει τον απαραίτητο χρόνο στη Νέα Υόρκη.

Ο διευθυντής ήταν ένας ψηλός, αριστοκρατικός άντρας που οι πρόγονοί του είχαν
έρθει στην Αμερική με το Μεϊφλάουερ. Ήταν τρομερά πλούσιος και είχε
μπει στην πολιτική επειδή το θεωρούσε προσωπικό του καθήκον.

Ο διευθυντής του FBI έδειξε στον Σιλκ μια τρομερά άβολη καρέκλα μπροστά στο
τεράστιο δρύινο γραφείο του.

«Πράκτορα Σιλκ», είπε, «σε κάλεσα εδώ για αρκετούς λόγους. Πρώτον, έβαλα στον
προσωπικό σου φάκελο έναν ειδικό έπαινο για τη δουλειά σου ενάντια στη Μαφία
της Νέας Υόρκης. Χάρη σε σένα τους τσακίσαμε. Σε συγχαίρω». Έσκυψε πάνω από το
γραφείο και έσφιξε το χέρι του Σιλκ. «Δεν πρόκειται να δημοσιοποιήσουμε τον
έπαινο, επειδή το FBI δρέπει ως σύνολο τις δάφνες για τα επιτεύγματα των
ανθρώπων του. Επίσης, κάτι τέτοιο μπορεί να σε έθετε σε κίνδυνο».

«Μόνον από κανέναν τρελό», είπε ο Σιλκ. «Οι εγκληματικές οργανώσεις ξέρουν ότι
δεν μπορούν να βλάψουν έναν πράκτορα».

«Υπονοείς ότι το FBI διεξάγει προσωπικές βεντέτες», είπε ο διευθυντής.

«Όχι, όχι», είπε ο Σιλκ. «Απλώς, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα αρχίζαμε να
ασχολούμαστε περισσότερο μαζί τους».

Ο δευθυντής το άφησε να περάσει έτσι. Υπήρχαν και κάποια όρια. Η αρετή έπρεπε
πάντα να ισορροπεί σ΄ ένα πολύ λεπτό σκοινί. «Δεν είναι δίκαιο να σε κρατώ σε
αγωνία», είπε ο διευθυντής. «Αποφάσισα να μη σε διορίσω βοηθό μου εδώ στην
Ουάσιγκτον. Όχι αυτή τη στιγμή τουλάχιστον. Οι λόγοι είναι πολλοί. Πρώτον,
ξέρεις πολύ καλά την περιοχή σου και υπάρχει ακόμη δουλειά που πρέπει να γίνει
σ’ αυτό τον τομέα. Η Μαφία, για να την πούμε έτσι ελλείψει καλύτερου όρου,
εξακολουθεί να λειτουργεί. Δεύτερον, επισήμως έχεις έναν πληροφοριοδότη που
αρνείσαι να αποκαλύψεις το όνομά του ακόμη και στο ανώτατο εποπτικό προσωπικό
της υπηρεσίας. Ανεπίσημα, μας είπες ποιος είναι. Αυτό είναι απόρρητο.
Επομένως, είσαι εντάξει, αλλά μόνο ανεπίσημα. Τρίτον, η σχέση σου με έναν
ορισμένο διευθυντή της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης είναι υπερβολικά στενή».

Ο διευθυντής και ο Σιλκ είχαν και κάποια άλλα θέματα στην ατζέντα της
συνάντησής τους. «Πώς πάει η επιχείρηση Ομερτά;» ρώτησε ο διευθυντής.
«Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός και να έχεις νόμιμη έγκριση για όλες τις
επιχειρήσεις μας».

«Φυσικά», είπε ο Σιλκ ανέκφραστος. Ο διευθυντής ήξερε πολύ καλά ότι σε κάποια
σημεία έπρεπε να γίνουν συμβιβασμοί. «Είχαμε κάποια εμπόδια. Ο Ρεϊμόντε Απρίλε
αρνήθηκε να συνεργαστεί μαζί μας. Αλλά, φυσικά, αυτό το εμπόδιο δεν υπάρχει
πια».

«Ο φόνος του Απρίλε ήρθε σε πολύ βολική στιγμή», είπε σαρκαστικά ο διευθυντής.
«Δεν θα σε προσβάλω ρωτώντας σε αν το γνώριζες εκ των προτέρων. Ο φίλος σου ο
Πορτέλα, ίσως;».

«Δεν ξέρουμε», απάντησε ο Σιλκ. «Οι Ιταλοί δεν πηγαίνουν ποτέ στις Αρχές.
Είμαστε υποχρεωμένοι να ψάχνουμε μόνοι μας για πτώματα. Πλησίασα τον Αστόρε
Βιόλα, όπως είχαμε συζητήσει. Υπέγραψε τα έγγραφα περί εμπιστευτικών
πληροφοριών, αλλά αρνήθηκε να συνεργαστεί. Αρνείται επίσης να συνεργαστεί με
τον Πορτέλα και να πουλήσει τις τράπεζες».

«Επομένως, τι κάνουμε τώρα;» ρώτησε ο διευθυντής. «Ξέρεις πόσο σημαντική είναι
αυτή η υπόθεση. Αν μπορέσουμε να απαγγείλουμε κατηγορία σ’ ένα τραπεζίτη με
βάση τους νόμους RICO μπορούμε να κατάσχουμε τις τράπεζες για λογαριασμό του
κράτους. Αυτά τα δέκα δισεκατομμύρια δολάρια θα χρησιμοποιούνταν για την
καταπολέμηση του εγκλήματος. Θα ήταν μια τεράστια νίκη για το FBI. Και μετά,
μπορούμε να δώσουμε τέλος στη σχέση σου με τον Πορτέλα. Δεν μας είναι χρήσιμος
πια. Κουρτ, έχουμε μια πολύ λεπτή κατάσταση.

Μόνο οι βοηθοί μου κι εγώ ξέρουμε για τη συνεργασία σου με τον Πορτέλα, ότι
σου στέλνει λεφτά, ότι σε θεωρεί συνεργάτη του. Μπορεί να κινδυνεύει η ζωή
σου».

«Δεν θα τολμούσε να κάνει κακό σ’ έναν ομοσπονδιακό πράκτορα», είπε ο Σιλκ.
«Είναι τρελός, αλλά όχι τόσο τρελός».

Ο Πορτέλα πρέπει να καταποντιστεί σ’ αυτή την επιχείρηση», είπε ο διευθυντής.
«Ποια είναι τα σχέδιά σου;».

«Αυτός ο Αστόρε Βιόλα δεν είναι τόσο αθώος όσο λέει», είπε ο Σιλκ. «Έχω βάλει
να ερευνήσουν το παρελθόν του. Στο μεταξύ, θα ζητήσω από τα παιδιά του Απρίλε
να ανατρέψουν την απόφασή του. Ανησυχώ όμως για κάτι. Μπορούμε να στηρίξουμε
κατηγορία με τους νόμους RICO για κάτι που έγινε πριν από δέκα χρόνια;».

«Αυτό είναι δουλειά του υπουργού Δικαιοσύνης», είπε ο διευθυντής. «Εμείς
πρέπει απλώς να χώσουμε το πόδι μας στην πόρτα και μετά θα μπουν χίλιοι
δικηγόροι να ψάξουν το παρελθόν τους. Σίγουρα θα βρούμε κάτι που να το δεχτεί
το δικαστήριο».

«Σχετικά με τον μυστικό λογαριασμό μου στα νησιά Κέιμαν, όπου μου στέλνει τα
λεφτά ο Πορτέλα», είπε ο Σιλκ. «Νομίζω ότι θα πρέπει να σηκώσετε κάποια ποσά
για να νομίσει ότι τα ξοδεύω».

«Θα το κανονίσω» είπε ο διευθυντής. «Πρέπει να πω όμως ότι ο Τιμόνα Πορτέλα
δεν είναι καθόλου σφιχτοχέρης».

«Πιστεύει πραγματικά ότι πουλήθηκα», είπε χαμογελώντας ο Σιλκ.

Τα αποτελέσματα δείχνουν την ποιότητα της δουλειάς σου», είπε ο διευθυντής.
«Ας δοκιμάσουμε άλλο ένα χρόνο. Ας συνεχίσουμε όπως είμαστε». Σώπασε για λίγο
και αναστέναξε. Μετά ρώτησε σχεδόν ανυπόμονα: «Κατά τη γνώμη σου, έχουμε
αρκετά στοιχεία για να αποδείξουμε ψευδορκία από τα στελέχη των
καπνοβιομηχανιών;».

«Υπεραρκετά», απάντησε ο Σιλκ και απόρησε γιατί ρωτούσε ο διευθυντής αφού είχε
στα χέρια του όλους τους φακέλους.

«Αυτά που κατέθεσαν, όμως, θα μπορούσαν να είναι οι προσωπικές τους απόψεις»,
είπε ο διευθυντής. «Έχουμε σφυγμομετρήσεις που δείχνουν ότι οι μισοί
Αμερικανοί συμφωνούν μαζί τους».

«Αυτό δεν έχει σχέση», απάντησε ο Σιλκ. «Οι άνθρωποι που απάντησαν στις
σφυγμομετρήσεις δεν ψευδόρκησαν στην εξεταστική επιτροπή του Κογκρέσου. Έχουμε
ταινίες και εσωτερικά έγγραφα που δείχνουν ότι τα στελέχη των καπνοβιομηχανιών
είπαν ψέματα εν γνώσει τους. Συνωμότησαν».

«Έχεις δίκιο», είπε ο διευθυντής με ένα στεναγμό. «Αλλά ο υπουργός Δικαιοσύνης
έκλεισε συμφωνία μαζί τους. Δεν θα υπάρξει απαγγελία κατηγοριών, ούτε
φυλακίσεις. Θα πληρώσουν πρόστιμα εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Επομένως, κλείσε την υπόθεση. Έχει φύγει από τα χέρια μας».

«Πολύ καλά», είπε ο Σιλκ. «Έτσι θα μπορώ να χρησιμοποιήσω τους ανθρώπους μας
για άλλες υποθέσεις». «Μπράβο», είπε ο διευθυντής. «Και σε πληροφορώ ότι θα
εξοικονομήσεις κι άλλους άντρες. Σχετικά με την παράνομη μεταφορά τεχνολογίας
στην Κίνα… Αυτή είναι πολύ σοβαρή υπόθεση».

«Εδώ δεν υπάρχουν αμφιβολίες» είπε ο Σιλκ. «Αυτές οι εταιρείες καταπάτησαν
σκόπιμα έναν ομοσπονδιακό νόμο για οικονομικό όφελος και παραβίασαν την
ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι επικεφαλής των εταιρειών συνωμότησαν».

«Ναι, έχουμε τις αποδείξεις εναντίον τους», είπε ο διευθυντής, «αλλά ξέρεις
ότι η κατηγορία της συνωμοσίας ισχύει παντού. Όλοι συνωμοτούν. Είναι όμως κι
αυτή άλλη μια υπόθεση την οποία μπορείς να κλείσεις και να χρησιμοποιήσεις σε
άλλους τομείς τους άντρες που την έχουν αναλάβει».

«Κύριε διευθυντά», είπε κατάπληκτος ο Σιλκ, «θέλετε να πείτε ότι έγινε
συμφωνία και σ’ αυτή την υπόθεση;».

Ο διευθυντής έγειρε πίσω στο κάθισμά του και συνοφρυώθηκε με την έμμεση
αυθάδεια του Σιλκ, αλλά τελικά αποφάσισε να του αφήσει κάποια περιθώρια.
«Σιλκ, είσαι ο καλύτερος πράκτορας του FBI, αλλά δεν έχει καθόλου πολιτικό
κριτήριο. Άκουσέ με τώρα, και μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό: δεν μπορείς να
στείλεις έξι δισεκατομμυριούχους στη φυλακή. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα σε
μια δημοκρατία».