Ενέδρα στο πάρκο

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

Σε κάποια φάση της καριέρας του, ο Κουρτ Σιλκ είχε σταλεί σε μια
αντιτρομοκρατική σχολή του FBI. Η επιλογή του γι’ αυτή την εξάμηνη σειρά
μαθημάτων ήταν ένδειξη της μεγάλης εκτίμησης που του είχε ο διευθυντής. Σ’
αυτό το διάστημα είχε πρόσβαση (πλήρη ή όχι, δεν το ήξερε) στα πιο απόρρητα
υπομνήματα και σενάρια γύρω από την πιθανή χρήση πυρηνικών όπλων από
τρομοκράτες μικρών χωρών.

Ο Σιλκ είχε συνειδητοποιήσει ότι αυτό το κάτι είχε αρχίσει να συμβαίνει. Ο
Ίνζιο Τουλίπα ήθελε να κατασκευάσει δική του πυρηνική βόμβα. Δελέαζε
Αμερικανούς επιστήμονες για να πάνε στη Νότια Αμερική και εκεί τους
κατασκεύαζε εργαστήρια και χρηματοδοτούσε τις έρευνές τους. Και ο Τουλίπα ήταν
εκείνος που ήθελε να αποκτήσει πρόσβαση στις τρέπεζες του Δον Απρίλε, για να
δημιουργήσει ένα κεφάλαιο ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων για την αγορά
εξοπλισμού και υλικών. Αυτά είχε διαπιστώσει ο Σιλκ από τις δικές του έρευνες.
Τι έπρεπε να κάνει τώρα;

Ο Ίνζιο Τουλίπα έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να συναντηθεί με τον Τιμόνα
Πορτέλα και να προωθήσει την αγορά των τραπεζών του Δον Απρίλε. Ταυτόχρονα, ο
επικεφαλής της κόσκα των Κορλεονέζι στη Σικελία, ο Μάικλ Γκρατσιέλα, έφτασε
στη Νέα Υόρκη για να συζητήσει με τον Τουλίπα και τον Πορτέλα σχετικά με τις
λεπτομέρειες γύρω από τη διακίνηση ναρκωτικών σε όλο τον κόσμο. Ο τρόπος
άφιξής τους ήταν πολύ διαφορετικός.

Ο Τουλίπα έφτασε στη Νέα Υόρκη με ιδιωτικό τζετ, το οποίο μετέφερε επίσης
πενήντα από τους ακολούθους και τους σωματοφύλακές του. Αυτοί οι άνθρωποι
φορούσαν συγκεκριμένη στολή: λευκό κοστούμι, άσπρο πουκάμισο, ροζ γραβάτα και
κίτρινο παναμά στο κεφάλι. Έμοιαζαν με μέλη νοτιοαμερικανικής ορχήστρας
ρούμπα. Ο Τουλίπα και όλοι όσοι τον συνόδευαν είχαν διαβατήρια της Κόστα Ρίκα.
Το διαβατήριο του Τουλίπα, φυσικά, ήταν διπλωματικό.

Στο μεταξύ, ο αρχηγός τής κόσκα των Κορλεονέζι, ο Μάικλ Γκρατσιέλα, έκανε μία
εντελώς διαφορετική είσοδο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μπήκε απαρατήρητος,
έχοντας μόνο δύο σωματοφύλακες. Ήταν ένας αδύνατος, καχεκτικός τύπος, με
πρόσωπο που θύμιζε διαβολάκο και μια ουλή από μαχαιριά στο στόμα. Περπατούσε
με μπαστούνι, αφού μια σφαίρα είχε διαλύσει το πόδι του, όταν ήταν ένας νεαρός
πληρωμένος δολοφόνος στο Παλέρμο. Είχε τη φήμη ότι ήταν παμπόνηρος. Σύμφωνα με
τις διαδόσεις, αυτός είχε οργανώσει τη δολοφονία των δύο μεγαλύτερων δικαστών
της Σικελίας, που είχαν αναπτύξει δράση κατά της Μαφίας.

Ο Γκρατσιέλα έμεινε στο σπίτι του Πορτέλα, σαν καλεσμένος του. Δεν ανησυχούσε
για την ασφάλειά του, γιατί ολόκληρο το δίκτυο ναρκωτικών του Πορτέλα
εξαρτιόταν από αυτόν.

Το τρίο Τουλίπα, Γκρατσιέλα, Πορτέλα, συναντήθηκε στο προξενείο του Περού, που
διέθετε πολύ καλή ασφάλεια και, επιπλέον, παρείχε την κάλυψη της διπλωματικής
ασυλίας. Ο γενικός πρόξενος Μαριάνο Ρούμπιο ήταν ένας γενναιόδωρος
οικοδεσπότης. Αφού έπαιρνε μερίδιο από όλα τα κέρδη τους και θα ήταν ο
επικεφαλής των νόμιμων επιχειρήσεών τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν
εξαιρετικά καλοδιάθετος.

Συγκεντρώθηκαν γύρω από ένα μικρό οβάλ τραπέζι· παρουσίαζαν μια ενδιαφέρουσα
εικόνα.

Ο Γρκατσιέλα έμοιαζε με νεκροθάφτη ­ φορούσε μαύρο γυαλιστερό κοστούμι, άσπρο
πουκάμισο και λεπτή μαύρη γραβάτα, επειδή πενθούσε ακόμη για τη μητέρα του,
που είχε πεθάνει πριν από έξι μήνες. Μιλούσε με μια σιγανή, λυπητερή φωνή, με
βαριά προφορά, αλλά όλοι τον καταλάβαιναν πολύ καλά. Έδινε την εντύπωση
ντροπαλού και ευγενικού ανθρώπου, αλλά ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο εκατό
αστυνομικών στη Σικελία.

Ο Τιμόνα Πορτέλα, ο μοναδικός από τους τέσσερις που η μητρική του γλώσσα ήταν
τα αγγλικά, μιλούσε δυνατά, σαν να ήταν κουφοί. Τα ρούχα του ήταν φανταχτερά:
γκρίζο κοστούμι και λεμονί πουκάμισο με γυαλιστερή μπλε μεταξωτή γραβάτα. Το
τέλεια ραμμένο σακάκι θα έκρυβε την πελώρια κοιλιά του αν δεν ήταν ξεκούμπωτο,
αφήνοντας να φανούν οι μπλε τιράντες του.

Ο Ίνζιο Τουλίπα ήταν κλασικός Νοτιοαμερικανός, με άσπρο φαρδύ μεταξωτό
πουκάμισο και ένα κόκκινο φουλάρι στον λαιμό. Στο χέρι του κρατούσε με
ευλάβεια έναν κίτρινο παναμά.

Ο Μαριάνο Ρούμπιο ήταν ο μόνος που φαινόταν ικανοποιημένος. Η φιλική του
διάθεση, τους γοήτευσε όλους. Είχε καλλιεργημένη φωνή αγγλικού στυλ και το
δικό του ντύσιμο ήταν ανεπίσημο. Φορούσε πράσινες μεταξωτές πιτζάμες και ρόμπα
σε πιο σκούρα πράσινη απόχρωση. Στα πόδια του είχε μαλακές καφέ παντόφλες με
λευκή μάλλινη γούνα. Βρισκόταν στο προξενείο του και μπορούσε να είναι πιο
χαλαρός.

Ο Τουλίπα άνοιξε τη συζήτηση μιλώντας στον Πορτέλα με παγερή ευγένεια.
«Τιμόνα, φίλε μου», είπε, «πλήρωσα πολλά για να βγάλουμε από τη μέση τον Δον
και ακόμη δεν έχουμε πάρει τις τράπεζες. Κι αυτό ύστερα από ένα χρόνο
αναμονής». Ο γενικός πρόξενος έσπευσε να επέμβει, για να ηρεμήσει τα πνεύματα.
«Αγαπητέ μου Ίνζιο», είπε, «προσπάθησα να αγοράσω τις τράπεζες. Και ο Πορτέλα
προσπάθησε να τις αγοράσει. Αλλά υπάρχει ένα εμπόδιο, που δεν το είχαμε
προβλέψει. Αυτός ο Αστόρε Βιόλα, ο ανιψιός του Δον. Του άφησε τον έλεγχο ­ και
αρνείται να πουλήσει».

«Και λοιπόν;» είπε ο Ίνζιο. «Γιατί είναι ακόμη ζωντανός;».

Ο Πορτέλα γέλασε εκκωφαντικά. «Επειδή δεν είναι εύκολο να τον σκοτώσεις»,
απάντησε. «Έβαλα τέσσερις ανθρώπους μου να παρακολουθούν το σπίτι του και
εξαφανίστηκαν. Τώρα δεν ξέρω πού βρίσκεται, και κάθε φορά που εμφανίζεται
κάπου, έχει γύρω του μια στρατιά σωματοφύλακες».

Ο Τουλίπα γύρισε στον Πορτέλα. «Ισχυρίζεσαι ότι έχεις δωροδοκήσει έναν άνθρωπο
του FBI. Χρησιμοποίησέ τον, λοιπόν».

«Δεν είναι τόσο διεφθαρμένος», απάντησε ο Πορτέλα. «Οι άνθρωποι του FBI είναι
πιο μυγιάγγιχτοι από τους αστυνομικούς της Νέας Υόρκης. Δεν θα ανελάμβαναν
ποτέ μια ξεκάθαρη εκτέλεση».

«Εντάξει», είπε ο Τουλίπα. «Τότε αρπάζουμε ένα από τα παιδιά του Δον και το
χρησιμοποιούμε, για να διαπραγματευτούμε με τον Αστόρε. Μαριάνο, εσύ ξέρεις
την κόρη του». Του έκλεισε το μάτι. «Μπορείς να το κανονίσεις».

Η πρόταση δεν άρεσε στον Ρούμπιο. Ρούφηξε μερικές τζούρες από το λεπτό πούρο
που κάπνιζε πάντα μετά το πρωινό. «Όχι», είπε θυμωμένος. «Το συμπαθώ το
κορίτσι. Δεν θα το υποβάλω σε τέτοια ταλαιπωρία. Και σας απαγορεύω να το
κάνετε κι εσείς».

Οι άλλοι ύψωσαν τα φρύδια. Ο πρόξενος δεν είχε τη δική τους δύναμη. Ο Ρούμπιο
είδε την αντίδρασή τους και χαμογέλασε, ξαναβρίσκοντας τον φιλικό εαυτό του.

«Ξέρετε ότι έχω αυτή την αδυναμία. Ερωτεύομαι».

Η συμμορία έπεσε σε συλλογή.

«Να δοκιμάζαμε μήπως μια απαγωγή;», είπε τελικά ο Γκρατσιέλα.

«Ένα από τα άλλα παιδιά του Δον; Τι θα λέγατε;».

Η συνάντηση έγινε σε μια αίθουσα συσκέψεων του προξενείου του Περού. Δεν
υπήρχαν σερβιτόροι, αλλά το προσωπικό του προξενείου είχε ετοιμάσει έναν
μπουφέ και ο Ρούμπιο τους σέρβιρε κρασί ο ίδιος. Επειδή είχαν όλοι φορτωμένο
πρόγραμμα, συναντήθηκαν στις δέκα το βράδυ.

Ο Ρούμπιο έκανε τις συστάσεις και διηύθυνε τη συζήτηση. Έδωσε στη Νικόλ ένα
ντοσιέ. «Αυτή είναι η πρόταση λεπτομερώς. Με δυο λόγια, προσφέρουμε πενήντα
τοις εκατό πάνω από την τιμή της αγοράς. Εμείς θα έχουμε τον πλήρη έλεγχο,
αλλά οι σημερινοί μέτοχοι θα παίρνουν το δέκα τοις εκατό από τα κέρδη για τα
επόμενα είκοσι χρόνια. Μπορείτε να είστε όλοι πλούσιοι και να απολαμβάνετε τη
ζωή σας, χωρίς τις τρομερές πιέσεις που έχει αυτή η δουλειά».

Περίμεναν, όσο η Νικόλ έριχνε μια γρήγορη ματιά στα έγγραφα. Τελικά, σήκωσε το
κεφάλι της. «Η προσφορά είναι εντυπωσιακή, αλλά, πες μου, γιατί είστε τόσο
γενναιόδωροι;».

Ο Ρούμπιο της χαμογέλασε με συμπάθεια. «Συνέργεια», είπε. «Όλες οι
επιχειρήσεις σήμερα στηρίζονται στη συνέργεια. Όπως στους υπολογιστές και στις
αεροπορικές εταιρείες, στα βιβλία και στις εκδόσεις, στη μουσική και στα
ναρκωτικά, στα σπορ και στην τηλεόραση. Είναι όλα συνέργεια. Με τις τράπεζες
Απρίλε, θα έχουμε αυτήν τη συνέργεια στο διεθνές οικονομικό πεδίο, θα
ελέγχουμε την οικοδόμηση πόλεων, τις εκλογές κυβερνήσεων. Αυτό το συνδικάτο
είναι διεθνές και χρειαζόμαστε τις τράπεζές σας, γι’ αυτό η προσφορά μας είναι
γενναιόδωρη».

Η Νικόλ απευθύνθηκε στα άλλα μέλη του συνδικάτου. «Και εσείς, κύριοι, είστε
όλοι ισότιμοι συνεταίροι;».

Ο Τουλίπα είχε αιφνιδιαστεί από τη μελαχρινή ομορφιά και την αυστηρότητα της
Νικόλ και έτσι πήρε το πιο γοητευτικό του ύφος, για να απαντήσει. «Είμαστε
νομικά ισότιμοι σ’ αυτή την αγορά, αλλά θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι το θεωρώ
τιμή μου να συνδεθώ με το όνομα του Δον Απρίλε. Κανείς δεν θαύμαζε τον πατέρα
σας περισσότερο από μένα».

Ο Βαλέριο απευθύνθηκε στον Τουλίπα με ανέκφραστο πρόσωπο και ψυχρή φωνή. «Μη
με παρεξηγήσετε, προσωπικά θέλω να πουλήσω. Αλλά θα προτιμούσα μια καθαρή
πώληση, χωρίς να κρατήσουμε ποσοστά στις τράπεζες. Σε προσωπικό επίπεδο, θέλω
να αποδεσμευτώ εντελώς από αυτή την ιστορία».

«Είστε διατεθειμένος να πουλήσετε, όμως;» ρώτησε ο Τουλίπα.

«Βέβαια», απάντησε ο Βαλέριο. «Θέλω να απαλλαγώ».

Ο Πορτέλα κάτι πήγε να πει, αλλά τον έκοψε ο Ρούμπιο.

«Μαρκαντόνιο», είπε, «πώς τη βλέπεις εσύ την προσφορά μας; Τη βρίσκεις
ενδιαφέρουσα;».

«Συμφωνώ με τον Βαλ», απάντησε αυτός με έναν τόνο παραίτησης. «Ας κάνουμε τη
συμφωνία χωρίς τα ποσοστά. Έτσι θα λήξει το θέμα και θα μπορούμε να πούμε όλοι
αντίο και καλή τύχη».

«Ωραία, μπορούμε να κάνουμε τη συμφωνία έτσι», είπε ο Ρούμπιο.

«Τότε, όμως, θα πρέπει φυσικά να αυξηθεί το τίμημα. Μπορείτε να το καλύψετε;»
είπε η Νικόλ.

«Δεν υπάρχει πρόβλημα», απάντησε ο Τουλίπα, χαρίζοντάς της ένα εκτυφλωτικό
χαμόγελο.

Ο Γκρατσιέλα μίλησε για πρώτη φορά. Η φωνή του ήταν ευγενική, το πρόσωπό του
γεμάτο ενδιαφέρον. «Και τι έχει να πει ο αγαπητός μας φίλος Αστόρε Βιόλα;
Συμφωνεί;».

Ο Αστόρε γέλασε αμήχανα. «Ξέρετε, έχει αρχίσει να μου αρέσει η δουλειά τού
τραπεζίτη. Και ο Δον Απρίλε με είχε βάλει να του υποσχεθώ ότι δεν θα πουλήσω
ποτέ τις τράπεζες. Δεν θέλω να εναντιωθώ σε όλη μου την οικογένεια, αλλά είμαι
υποχρεωμένος να πω όχι. Και εγώ ελέγχω την πλειοψηφία των μετοχών».

«Μα τα παιδιά τού Δον έχουν συμφέροντα», είπε ο πρόξενος. «Μπορούν να σου
κάνουν μήνυση».

Ο Αστόρε γέλασε δυνατά.

«Δεν θα το κάναμε ποτέ αυτό», είπε σφιγμένα η Νικόλ.

Ο Βαλέριο χαμογέλασε με ένα ξινισμένο ύφος και ο Μαρκαντόνιο φάνηκε να βρίσκει
πολύ αστεία αυτή την ιδέα.

«Στον διάβολο αυτή η ιστορία», είπε ο Πορτέλα και πήγε να σηκωθεί για να
φύγει.

«Κάντε υπομονή», είπε με συμβιβαστική φωνή ο Αστόρε. «Μπορεί να βαρεθώ τις
τράπεζες. Σε μερικούς μήνες μπορούμε να συναντηθούμε πάλι».

«Βέβαια», απάντησε ο Ρούμπιο. «Αλλά ίσως να μην μπορούμε να διατηρήσουμε
σταθερό το οικονομικό πακέτο για τόσο μεγάλο διάστημα. Μπορεί να πάρετε
χαμηλότερη τιμή».

Έφυγαν, χωρίς να σφίξουν τα χέρια.

Ο Αστόρε έκανε πάντα ιππασία αργά το απόγευμα. Αυτό τον χαλάρωνε και του
άνοιγε την όρεξη για το βραδινό. Αν φλέρταρε κάποια γυναίκα, της ζητούσε να
έρθει μαζί του. Αν δεν ήξερε ιππασία, της έκανε μαθήματα. Και αν δεν της
άρεσαν τα άλογα, έπαυε να την κυνηγά.

Είχε φτιάξει μια ειδική διαδρομή ιππασίας στο κτήμα, η οποία διέσχιζε το
δάσος. Του άρεσε το κελάηδημα των πουλιών και το θρόισμα από τις κινήσεις των
μικρών ζώων· πού και πού έβλεπε και ελάφια. Πιο πολύ όμως του άρεσε να
ντύνεται για τη βόλτα του. Κόκκινο σακάκι, καφέ μπότες ιππασίας, στο χέρι ένα
μαστίγιο που δεν το χρησιμοποιούσε ποτέ και κυνηγετικό κασκέτο από μαύρο
σουέτ. Χαμογέλασε στον καθρέφτη, καθώς φανταζόταν τον εαυτό του σαν Άγγλο
φεουδάρχη.

Κατέβηκε στον στάβλο, όπου είχε έξι άλογα, και είδε ικανοποιημένος ότι ο
εκπαιδευτής, ο Άλντο Μόντσα, είχε ήδη σελώσει το ένα. Καβαλίκεψε και ξεκίνησε
με αργό τριποδισμό για τη διαδρομή στο δάσος. Ύστερα άρχισε να τρέχει κάτω από
τον θόλο των κοκκινόχρυσων φύλλων, που σχημάτιζαν μια δαντελωτή κουρτίνα
μπροστά από τον ήλιο που χαμήλωνε. Το μονοπάτι φωτιζόταν μόνο από μερικές
χρυσαφένιες φωτεινές δέσμες. Οι οπλές τού αλόγου τίναζαν σάπια φύλλα και
σκόρπιζαν την οσμή τους στον αέρα. Είδε ένα σωρό κοπριά και τον παρέκαμψε
σπιρουνίζοντας το άλογο, και μετά έστριψε σε μια διακλάδωση που του έδινε έναν
διαφορετικό δρόμο επιστροφής στο σπίτι. Το χρυσαφένιο φως κάτω από τα δέντρα
χάθηκε.

Τράβηξε τα γκέμια και σταμάτησε το άλογο. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκαν
μπροστά του δύο άντρες. Φορούσαν φαρδιά εργατικά ρούχα, αλλά στο πρόσωπό τους
είχαν μάσκες και στα χέρια τους γυάλιζε η ασημιά λάμψη του μετάλλου. Ο Αστόρε
σπιρούνισε το άλογο και έσκυψε κολλώντας το κεφάλι του στα πλευρά του ζώου. Το
δάσος γέμισε φως και αντήχησε από τους πυροβολισμούς. Οι δύο άντρες ήταν πολύ
κοντά και ο Αστόρε αισθάνθηκε τις σφαίρες να τον χτυπούν στα πλευρά και στην
πλάτη. Το άλογο πανικοβλήθηκε και άρχισε έναν τρελό καλπασμό, ενώ ο Αστόρε
προσπαθούσε να κρατηθεί στη σέλα. Συνέχισε να καλπάζει στο μονοπάτι, μέχρι που
ο Αστόρε είδε μπροστά του δύο άλλους άντρες. Δεν φορούσαν μάσκες ούτε
κρατούσαν όπλα. Έχασε τις αισθήσεις του και γλίστρησε από το άλογο στα χέρια τους.