«Ομπρέλα» πυρηνικών

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Ο Μαρκαντόνιο Απρίλε βρισκόταν στο τεράστιο γραφείο του, που ήταν εξοπλισμένο
με έξι τηλεοπτικές οθόνες. Είχε συνάντηση με τον διευθυντή της ισχυρότερης
διαφημιστικής εταιρείας της Νέας Υόρκης, τον Ρίτσαρντ Χάρισον. Ήταν ένας ψηλός
άντρας με αριστοκρατική εμφάνιση και τέλειο ντύσιμο, που είχε την εμφάνιση
πρώην μοντέλου, αλλά και το σφρίγος αλεξιπτωτιστή.

Ο Χάρισον κρατούσε μία μικρή θήκη με βιντεοταινίες. Με απόλυτη σιγουριά, χωρίς
να ζητήσει άδεια, πήγε σε μια τηλεόραση και έβαλε στο βίντεο μία από τις
ταινίες.

«Κοίτα αυτό εδώ», είπε. «Δεν είναι δικός μου πελάτης, αλλά πιστεύω ότι είναι
πραγματικά εκπληκτικό».

Η βιντεοταινία ήταν ένα διαφημιστικό πίτσας και ο πιτσαδόρος ήταν ο Μιχαήλ
Γκορμπατσώφ, ο πρώην πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Γκορμπατσώφ πουλούσε με
μια ήρεμη αξιοπρέπεια, χωρίς να πει ούτε μια λέξη, ταΐζοντας απλώς τα εγγόνια
του πίτσα, ενώ το πλήθος εξέφραζε τον θαυμασμό του.

Ο Μαρκαντόνιο χαμογέλασε. «Μια νίκη για τον ελεύθερο κόσμο», είπε. «Και
λοιπόν;».

«Ο πρώην πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης· και τώρα γυρίζει διαφημιστικά για
πίτσες. Δεν είναι απίστευτο; Και άκουσα ότι τον πλήρωσαν μόνο μισό
εκατομμύριο».

«Ένα καλό μάθημα ιστορίας και ανθρώπινης ψυχολογίας», είπε ο Μαρκαντόνιο. «Σε
ξαναρωτάω, όμως, και λοιπόν;».

Ο Χάρισον άγγιξε το κουτί με τις ταινίες. «Έχω κι άλλες εδώ και περιμένω ότι
θα υπάρξει κάποια αντίσταση. Αυτές αγγίζουν λίγο πιο ευαίσθητα θέματα. Εσύ κι
εγώ συνεργαζόμαστε εδώ και πολύ καιρό. Θέλω να βεβαιωθώ ότι θα αφήσεις αυτά τα
διαφημιστικά να προβληθούν στο δίκτυό σου. Τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα
τους».

«Δεν μπορώ να φανταστώ πού το πας», είπε ο Μαρκαντόνιο.

Ο Χάρισον έβαλε μια άλλη κασέτα στο βίντεο και άρχισε να του εξηγεί. «Έχουμε
αγοράσει τα δικαιώματα, για να χρησιμοποιούμε νεκρές διασημότητες στα
διαφημιστικά μας. Είναι μεγάλη σπατάλη, που οι διάσημοι νεκροί παύουν να έχουν
κάποια χρησιμότητα στην κοινωνία μας. Θέλουμε να το αλλάξουμε αυτό και να τους
αποκαταστήσουμε στην προηγούμενη δόξα τους».

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

Η ταινία άρχισε να παίζει. Στην οθόνη φάνηκε μία σειρά από πλάνα με τη Μητέρα
Τερέζα να περιποιείται τους φτωχούς και τους αρρώστους της Καλκούτας, με το
ράσο της να απλώνεται πάνω από τους ετοιμοθάνατους. Άλλο ένα πλάνο που την
έδειχνε να παίρνει το Νόμπελ Ειρήνης, με το πρόσωπό της να λάμπει. Η
ταπεινοφροσύνη της έφτανε στα όρια της αγιοσύνης και ήταν συγκινητική. Μετά
ένα πλάνο που την έδειχνε με μια κουτάλα στο χέρι να μοιράζει σούπα στους
φτωχούς από μια τεράστια κατσαρόλα. Όλες αυτές οι εικόνες ήταν ασπρόμαυρες.

Ξαφνικά, η εικόνα γέμισε χρώματα. Ένας άντρας με ακριβά ρούχα έρχεται μπροστά
σε μια κατσαρόλα κρατώντας ένα άδειο μπολ. Λέει σε μια όμορφη κοπέλα: «Μπορώ
να έχω λίγη σούπα; Άκουσα ότι είναι υπέροχη». Εκείνη του χαρίζει ένα φωτεινό
χαμόγελο και του βάζει σούπα στο μπολ. Ο άντρας πίνει και μοιάζει να βρίσκεται
σε έκσταση.

Μετά, στην οθόνη εμφανίζεται ένα σούπερ μάρκετ και ένα ολόκληρο ράφι με
κονσέρβες σούπας «Καλκούτα». Μια φωνή λέει: «Σούπα Καλκούτα, δίνει ζωή σε
πλούσιους και φτωχούς. Είκοσι γεύσεις υπέροχης σούπας σε τιμές προσιτές για
όλους. Με τις πρωτότυπες συνταγές της Μητέρας Τερέζας».

«Νομίζω ότι είναι πολύ καλόγουστο», είπε ο Χάρισον.

Ο Μαρκαντόνιο πάτησε ένα κουμπί στο γραφείο του και η οθόνη έσβησε.

«Περίμενε, έχω κι άλλα», είπε ο Χάρισον.

Ο Μαρκαντόνιο κούνησε το κεφάλι του. «Ρίτσαρντ, είσαι τρομερά επινοητικός ­
και αναίσθητος. Αυτά τα διαφημιστικά δεν θα παιχτούν ποτέ στο δίκτυό μου».

Ο καναλάρχης τελείωσε κάποιες δουλειές που είχε και ετοιμάστηκε για τα βραδινά
του καθήκοντα. Απόψε έπρεπε να παρευρεθεί στην απονομή των βραβείων Έμμυ. Το
δίκτυό του είχε τρία μεγάλα τραπέζια για τα στελέχη και τους ηθοποιούς του,
αρκετοί από τους οποίους ήταν υποψήφιοι για βραβεία. θα πήγαινε με τη Ματίλντα
Τζόνσον, μια καθιερωμένη τηλεπαρουσιάστρια του δελτίου ειδήσεων.

Το γραφείο του είχε μια κρεβατοκάμαρα με τουαλέτα και ντους, καθώς και μια
ντουλάπα γεμάτη ρούχα. Συχνά κοιμόταν εδώ το βράδυ, όταν έπρεπε να δουλέψει
μέχρι αργά.

Μετά την τελετή διασκέδασε για λίγο, παρακολουθώντας ανερχόμενους ηθοποιούς να
προσπαθούν να εντυπωσιάσουν ανθρώπους σαν τον ίδιο, που είχαν δύναμη στην
τηλεόραση. Κάμποσοι δημοσιογράφοι πολιορκούσαν την αρχισυντάκτρια ενός γνωστού
περιοδικού. Ο Μαρκαντόνιο είδε την κούραση στο πρόσωπό της, την επιφυλακτική
και ψυχρή εγκαρδιότητα που έδειχνε, σαν να ήταν η Πηνελόπη που περιμένει
κάποιον πιο φημισμένο μνηστήρα.

Κάποια στιγμή, τον πλησίασε η Ματίλντα. «Θα ‘ρθεις στο σπίτι μου απόψε λίγο
αργότερα;» του ψιθύρισε.

«Είμαι κουρασμένος», είπε ο Μαρκαντόνιο. «Δύσκολη μέρα, δύσκολη νύχτα».

«Καλά, δεν πειράζει», είπε εκείνη με κατανόηση. Είχαν και οι δύο πολύ
φορτωμένο πρόγραμμα. «Θα είμαι στην πόλη για μία βδομάδα».

Η συνάντηση του Αστόρε με τον Κουρτ Σιλκ στο γραφείο της Νικόλ επιφύλασσε
κάποιες εκπλήξεις για τον Αστόρε. Ο Σιλκ έφερε μαζί του τον Μπιλ Μπόξτον και
επέμεινε να είναι μπροστά και η Νικόλ. Ήταν επίσης πολύ ευθύς.

«Έχω πληροφορίες ότι ο Τιμόνα Πορτέλα προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κεφάλαιο
ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων στις τράπεζές σας. Είναι αλήθεια αυτό;».

«Η πληροφορία αυτή είναι εμπιστευτική», είπε η Νικόλ. «Γιατί να σου πούμε;».

«Ξέρω ότι έκανε την ίδια προσφορά που είχε κάνει στον πατέρα σας», επέμεινε ο
Σιλκ. «Και ο πατέρας σας αρνήθηκε».

«Και γιατί ενδιαφέρεται το FBI για όλα αυτά;» ρώτησε η Νικόλ με ένα ύφος που
ήταν σαν να έλεγε «άντε γαμήσου».

Ο Σιλκ δεν της έκανε τη χάρη να εκνευριστεί. «Νομίζουμε ότι ξεπλένει λεφτά από
ναρκωτικά», είπε στον Αστόρε. «Θέλουμε να συνεργαστείτε μαζί του, ώστε να
παρακολουθούμε τις κινήσεις του. Και θέλουμε από σένα να προσλάβεις στην
τράπεζα μερικούς δικούς μας ομοσπονδιακούς λογιστές». Άνοιξε τον χαρτοφύλακά
του. «Έχω κάποια χαρτιά να υπογράψεις, που θα μας προστατεύσουν και τους δύο».

Ο Νικόλ τού πήρε τις δύο σελίδες από το χέρι και τις διάβασε πολύ γρήγορα.

«Μην υπογράψεις», προειδοποίησε τον Αστόρε. «Οι πελάτες της τράπεζας έχουν το
δικαίωμα του τραπεζικού απορρήτου. Αν θέλουν να ερευνήσουν τις δραστηριότητες
του Πορτέλα, πρέπει να έχουν ένταλμα έρευνας».

Ο Αστόρε πήρε τα χαρτιά και τα διάβασε. Μετά, χαμογέλασε στον Σιλκ. «Σου έχω
εμπιστοσύνη», είπε. Τα υπέγραψε και του τα έδωσε πίσω.

«Ποιο είναι το αντάλλαγμα;» ρώτησε η Νικόλ. «Τι θα κερδίσουμε, που
συνεργαζόμαστε;».

«Το ότι κάνετε το καθήκον σας σαν καλοί πολίτες», απάντησε ο Σιλκ. «Θα πάρετε
ένα συγχαρητήριο γράμμα από τον πρόεδρο και θα σταματήσει ένας λογιστικός
έλεγχος στις τράπεζές σας, που μπορεί να σας προκαλέσει πολλά προβλήματα, αν
δεν είστε απολύτως καθαροί».

«Τι θα ‘λεγες για μερικές πληροφορίες γύρω από τον φόνο του θείου μου;»,
ρώτησε ο Αστόρε.

«Βέβαια», συμφώνησε ο Σιλκ. «Σε ακούω».

«Γιατί δεν υπήρχε αστυνομική επιτήρηση στην εκκλησία;» ρώτησε ο Αστόρε.

«Αυτό ήταν απόφαση του διευθυντή της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης, του Πολ ντι
Μπενεντέτο. Και επίσης της βοηθού του, της Ασπινέλα Ουάσιγκτον».

«Και γιατί δεν υπήρχαν ούτε παρατηρητές του FBI;».

«Δυστυχώς, αυτό ήταν δική μου απόφαση», απάντησε ο Σιλκ. «Θεώρησα ότι δεν
υπήρχε ανάγκη».

Ο Αστόρε κούνησε το κεφάλι του. «Δεν νομίζω ότι μπορώ να το δεχτώ αυτό.
Χρειάζομαι μερικές βδομάδες, για να το σκεφτώ».

«Έχεις υπογράψει ήδη τα χαρτιά», είπε ο Σιλκ. «Αυτές οι πληροφορίες είναι
απόρρητες τώρα. Αν αποκαλύψεις αυτήν τη συζήτηση, μπορεί να σου ασκηθεί
δίωξη».

«Γιατί να την αποκαλύψω;», είπε ο Αστόρε. «Απλώς, δεν θέλω να αποκτήσω ξαφνικά
συνεταίρους στις τράπεζες, το FBI ή τον Πορτέλα».

«Ξανασκέψου το», είπε ο Σιλκ.

Όταν έφυγαν οι δύο πράκτορες, η Νικόλ γύρισε έξαλλη στον Αστόρε. «Πώς τολμάς
να αδιαφορείς για την απόφασή μου και να υπογράφεις τα χαρτιά; Αυτό που
έκανες, ήταν μεγάλη βλακεία».

Ο Αστόρε την κοίταξε άγρια. Ήταν η πρώτη φορά, που η Νικόλ έβλεπε κάποιο ίχνος
θυμού μέσα του. «Με αυτά τα χαρτιά που υπέγραψα, αισθάνεται ασφαλής», είπε.
«Και αυτό ακριβώς θέλω να αισθάνεται».

Ο Μαριάνο Ρούμπιο ήταν αναμεμειγμένος σε πολλές δουλειές, όλες πραγματικά
χρυσωρυχεία. Είχε τη θέση του γενικού πρόξενου του Περού, αν και τον
περισσότερο καιρό έμενε στη Νέα Υόρκη. Ήταν, επίσης, ο διεθνής εκπρόσωπος
μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων για πολλές χώρες της Νότιας Αμερικής και
για την κομμουνιστική Κίνα. Ήταν στενός προσωπικός φίλος του Ίνζιο Τουλίπα,
του αρχηγού του μεγαλύτερου καρτέλ ναρκωτικών της Κολομβίας.

Ο Ρούμπιο ήταν εξίσου τυχερός στην προσωπική του ζωή όσο και στις
επιχειρήσεις. Ήταν σαράντα πέντε χρόνων, εργένης και ευυπόληπτος
γυναικοκατακτητής. Είχε μόνο μία ερωμένη κάθε φορά, και τις συντηρούσε όλες
γενναιόδωρα, όταν τις αντικαθιστούσε με κάποια νεώτερη καλλονή. Ήταν όμορφος,
ήξερε να συζητάει και χόρευε υπέροχα. Είχε σπουδαία κάβα κρασιών και έναν
εξαιρετικό σεφ τριών αστέρων.

Όμως ο Ρούμπιο, όπως και πολλοί άλλοι τυχεροί άνθρωποι, είχε μια αδυναμία: του
άρεσε να προκαλεί τη μοίρα, να συγκρούεται με επικίνδυνους ανθρώπους. Είχε
ανάγκη τη γεύση του κινδύνου στην εξωτική ζωή του. Ήταν αναμεμειγμένος στην
παράνομη μεταφορά τεχνολογίας στην Κίνα. Είχε δημιουργήσει μια γραμμή
επικοινωνίας ανάμεσα στους βαρόνους των ναρκωτικών και τα ανώτατα κυβερνητικά
και οικονομικά στελέχη. Και ήταν «ανιχνευτής», που πλήρωνε Αμερικανούς
επιστήμονες για να μεταναστεύσουν στη Νότια Αμερική. Είχε ακόμη δοσοληψίες με
τον Τιμόνα Πορτέλα, που ήταν εξίσου επικίνδυνος.

Τώρα, μέσα στο διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη, που συμπτωματικά ανήκε στο
προξενείο του Περού, ο Ρούμπιο ντυνόταν για το δείπνο του με τη Νικόλ Απρίλε.
Όπως συνήθως, θεωρούσε αυτό το ραντεβού εν μέρει δουλειά και εν μέρει
διασκέδαση. Είχε γνωρίσει τη Νικόλ στην Ουάσιγκτον, σε ένα δείπνο που παρέθεσε
ένας από τους σημαντικούς πελάτες της. Όταν την πρωτοείδε, του κίνησε το
ενδιαφέρον ή όχι απόλυτα αρμονική ομορφιά της, τα έντονα, γεμάτα
αποφασιστικότητα χαρακτηριστικά της· τα έξυπνα μάτια και το στόμα, το μικρό
αισθησιακό της σώμα, αλλά και το γεγονός ότι ήταν κόρη του μεγάλου αρχηγού της
Μαφίας, του Δον Ρεϊμόντε Απρίλε.

Τώρα, όμως, ο κύριος σκοπός του ήταν να μάθει αν η Νικόλ και τα δύο αδέρφια
της θα έθεταν τις τράπεζες στη διάθεση του Πορτέλα και του Τουλίπα. Αλλιώς,
δεν υπήρχε λόγος να σκοτώσουν τον Αστόρε Βιόλα.

Ο Ίνζιο Τουλίπα είχε αποφασίσει να μην περιμένει άλλο. Είχαν περάσει πάνω από
εννιά μήνες από την εκτέλεση του Ρεϊμόντε Απρίλε και ακόμη δεν είχε κάποια
συμφωνία με τους κληρονόμους, που είχαν τώρα υπό τον έλεγχό τους τις τράπεζες
του Δον. Είχε ξοδέψει ήδη πολλά λεφτά. Είχε δώσει εκατομμύρια στον Τιμόνα
Πορτέλα, για να δωροδοκήσει το FBI και την Αστυνομία της Νέας Υόρκης και για
να αγοράσει τις υπηρεσίες των αδερφών Στούρζο, αλλά ακόμη τα σχέδιά του δεν
είχαν προχωρήσει.

Ο Τουλίπα δεν ανταποκρινόταν στη συνηθισμένη χυδαία εικόνα του μεγαλεμπόρου
ναρκωτικών. Καταγόταν από μια ευυπόληπτη και πλούσια οικογένεια και για ένα
διάστημα έπαιζε στην Εθνική ομάδα πόλο της πατρίδας του, της Αργεντινής. Τώρα
ζούσε στην Κόστα Ρίκα και είχε διπλωματικό διαβατήριο αυτής της χώρας, το
οποίο του έδινε ασυλία από διώξεις σε όλες τις χώρες του κόσμου. Χειριζόταν
τις σχέσεις με τα καρτέλ των ναρκωτικών στην Κολομβία, με τους καλλιεργητές
στην Τουρκία, με τα εργοστάσια επεξεργασίας στην Ιταλία.

Ήταν, όμως, επίσης ένας επαναστάτης. Υπερασπιζόταν με κάθε τρόπο την πώληση
ναρκωτικών. Γι’ αυτόν τα ναρκωτικά ήταν η σωτηρία του ανθρώπινου πνεύματος, το
καταφύγιο των καταδικασμένων στην απόγνωση από τη φτώχεια και τις
ψυχασθένειες. Ήταν το βάλσαμο των ερωτευμένων και των χαμένων ψυχών στον
πνευματικά κενό κόσμο μας. Σε τελική ανάλυση, αν δεν πιστεύεις πια στον Θεό,
στην κοινωνία, στην ίδια σου την αξία, τι πρέπει να κάνεις; Να αυτοκτονήσεις;

Ο Τουλίπα είχε και μία πιο επικίνδυνη εκκεντρικότητα. Θεωρούσε τον διεθνή
διωγμό της παράνομης βιομηχανίας ναρκωτικών σαν έναν ιερό πόλεμο εναντίον του
και ήταν αποφασισμένος να προστατεύσει την αυτοκρατορία του. Έτσι, είχε
αναπτύξει κάποιες εξωφρενικές φιλοδοξίες. Ήθελε να αποκτήσει πυρηνικά όπλα,
που θα τα αξιοποιούσε σαν μέσο πίεσης, αν έβλεπε ποτέ να πλησιάζει η
καταστροφή. Δεν θα τα χρησιμοποιούσε, βέβαια, παρά μόνο σε έσχατη ανάγκη, αλλά
θα ήταν ένα αποτελεσματικό διαπραγματευτικό όπλο. Ήταν μια επιθυμία που θα
φαινόταν γελοία σε όλους, εκτός από τον πράκτορα του FBI της Νέας Υόρκης,
Κουρτ Σιλκ.