Μιά παράξενη διαθήκη

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Αργά εκείνο το απόγευμα, ο Σιλκ και ο Μπόξτον βρέθηκαν στο γραφείο της Νικόλ
Απρίλε, όπου είχαν μια εντελώς διαφορετική υποδοχή. Για να φτάσει κανείς στο
γραφείο της, έπρεπε να περάσει από τρεις γραμματείς και κατόπιν από μια
«προσωπική βοηθό ασφαλείας», μια σωματοφύλακα δηλαδή. Βλέποντάς την ο Σιλκ
είχε την αίσθηση ότι αυτή η γυναίκα μπορούσε να διαλύσει τον ίδιο και τον
Μπόξτον μέσα σε δύο δευτερόλεπτα. Από τις κινήσεις της καταλάβαινε ότι ήταν
τόσο γυμνασμένη, ώστε να έχει τη δύναμη ενός άντρα. Οι μύες της ξεχώριζαν κάτω
από τα ρούχα της. Τα στήθη της ήταν σφιγμένα με ειδικό σουτιέν και φορούσε
μαύρο παντελόνι και πουλόβερ και από πάνω λινό σακάκι.

Η Νικόλ ήταν πολύ όμορφη, με ένα βιολετί ταγέρ υψηλής ραπτικής. Φορούσε
τεράστια χρυσά σκουλαρίκια και είχε μακριά, μαύρα, λαμπερά μαλλιά. Τα
χαρακτηριστικά της ήταν λεπτά και αυστηρά, αλλά την πρόδιδαν τα πελώρια,
τρυφερά, καστανά της μάτια.

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

Ο χαιρετισμός της δεν ήταν ιδιαίτερα εγκάρδιος.

«Κύριοι, μπορώ να σας διαθέσω είκοσι λεπτά», είπε.

Κάτω από το βιολετί σακάκι του ταγέρ φορούσε ένα πουκάμισο με σούρες και τα
μανικέτια σχεδόν σκέπαζαν τα χέρια της καθώς άπλωσε το ένα για να πάρει την
ταυτότητα του Σιλκ. Τον κοίταξε προσεκτικά και είπε: «Επικεφαλής ειδικός
πράκτορας; Πολύ υψηλόβαθμος για μια έρευνα ρουτίνας».

Μιλούσε με έναν τόνο που τον γνώριζε καλά ο Σιλκ και που τον ενοχλούσε. Η φωνή
της είχε μια χροιά επίπληξης που χρησιμοποιούσαν οι εισαγγελείς όταν
αντιμετώπιζαν τους ανθρώπους του FBI.

«Ο πατέρας σας ήταν πολύ σημαντικός άνθρωπος», είπε ο Σιλκ.

«Ναι, μέχρι που αποσύρθηκε και έθεσε τον εαυτό του υπό την προστασία του
νόμου», απάντησε με πικρία η Νικόλ.

«Πράγμα που κάνει ακόμη πιο μυστηριώδη τον φόνο του. Ελπίζαμε ότι θα
μπορούσατε να μας δώσετε κάποια ιδέα για τα άτομα που μπορεί να τον μισούσαν».

«Δεν είναι τόσο μυστηριώδης ο φόνος του», είπε η Νικόλ. «Ξέρετε τη ζωή του
πολύ καλύτερα από μένα. Είχε πολλούς εχθρούς. Ανάμεσά τους κι εσάς».

«Ακόμη και οι χειρότεροι επικριτές μας δεν θα κατηγορούσαν ποτέ το FBI ότι
οργάνωσε μια εκτέλεση στα σκαλιά ενός καθεδρικού ναού», είπε ξερά ο Σιλκ. «Και
εγώ δεν ήμουν εχθρός του. Η δουλειά μου είναι να επιβάλλω τον νόμο. Αφού
αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, δεν είχε πια εχθρούς. Τους αγόρασε όλους».
Σταμάτησε για μια στιγμή. «Μου φαίνεται περίεργο που ούτε εσείς ούτε τα
αδέρφια σας ενδιαφέρεστε να βρείτε ποιος δολοφόνησε τον πατέρα σας».

«Επειδή δεν είμαστε υποκριτές», απάντησε η Νικόλ. «Ο πατέρας μου δεν ήταν
άγιος. Έπαιξε το παιχνίδι και πλήρωσε το τίμημα». Έκανε μια παύση. «Και κάνετε
λάθος που λέτε ότι δεν ενδιαφέρομαι. Μάλιστα, θα ζητήσω να μου δοθεί ο φάκελος
που έχει το FBI για τον πατέρα μου σύμφωνα με τον νόμο περί ελεύθερης
διακίνησης των πληροφοριών. Και ελπίζω να μην προκαλέσετε καθυστερήσεις, γιατί
τότε θα γίνουμε εχθροί».

«Αυτό είναι δικαίωμά σας», είπε ο Σιλκ. «Αλλά ίσως μπορείτε να με βοηθήσετε
λέγοντάς μου ποιοι είναι οι όροι της διαθήκης του πατέρα σας».

«Δεν συνέταξα εγώ τη διαθήκη».

«Έμαθα όμως ότι είστε η εκτελέστρια. Πρέπει να ξέρετε τους όρους τώρα πια».

«Θα υποβάλουμε αίτηση επικύρωσης αύριο, οπότε η διαθήκη θα δημοσιοποιηθεί».

«Υπάρχει τίποτα που μπορείτε να μου πείτε τώρα και το οποίο ενδεχομένως θα με
βοηθούσε;» ρώτησε ο Σιλκ.

«Απλώς ότι δεν πρόκειται να παρατήσω πρόωρα τη δουλειά μου λόγω της περιουσίας
που μου αφήνει».

«Τότε γιατί δεν μου λέτε κάποια πράγματα ακόμη»;

«Επειδή δεν είμαι υποχρεωμένη να σας πω», απάντησε ψυχρά η Νικόλ.

«Ήξερα πολύ καλά τον πατέρα σας», είπε ο Σιλκ. «Στη θέση σας θα ήταν πιο
συμβιβαστικός».

Για πρώτη φορά η Νικόλ τον κοίταξε με σεβασμό. «Αυτό είναι αλήθεια», είπε.
«Εντάξει. Ο πατέρας μου έδωσε πολλά λεφτά σε διάφορους πριν πεθάνει. Το μόνο
που άφησε σ’ εμάς ήταν οι τράπεζές του. Τα αδέρφια μου κι εγώ παίρνουμε το
σαράντα εννιά τοις εκατό. Το άλλο πενήντα ένα τοις εκατό πηγαίνει στον ξάδερφό
μας, τον Αστόρε Βιόλα».

«Μπορείτε να μου πείτε τίποτα γι’ αυτόν;» ρώτησε ο Σιλκ.

«Ο Αστόρε είναι μικρότερος από μένα. Δεν ήταν ποτέ στις επιχειρήσεις του
πατέρα μου, και τον αγαπάμε όλοι επειδή είναι ένας γοητευτικός τρελός. Φυσικά,
τώρα δεν τον αγαπώ τόσο πολύ πια».

Ο Σιλκ έψαχνε τη μνήμη του. Δεν θυμόταν να υπάρχει φάκελος γι’ αυτόν τον
Αστόρε Βιόλα. Έπρεπε να υπάρχει όμως.

«Μπορείτε να μου δώσετε τη διεύθυνση και το τηλέφωνό του»; ρώτησε ο Σιλκ.

«Βέβαια. Αλλά, πιστέψτε με, θα χάσετε τον χρόνο σας».

Την άλλη μέρα, ο Σιλκ και ο Μπόξτον πήγαν στην Κομητεία Γουέστσεστερ για να
δουν τον Αστόρε Βιόλα. Το δασωμένο κτήμα είχε ένα τεράστιο σπίτι και τρεις
στάβλους. Έξι άλογα ήταν σ’ ένα λιβάδι κλεισμένο με φράχτη που έφτανε ώς το
ύψος της μέσης με καγκελόπορτες. Μπροστά στο σπίτι ήταν παρκαρισμένα τέσσερα
αμάξια και ένα βαν. Ο Σιλκ απομνημόνευσε δύο από τους αριθμούς.

Μια γυναίκα γύρω στα εβδομήντα τους άνοιξε και τους οδήγησε σε ένα πολυτελές
λίβινγκ ρουμ γεμάτο από μηχανήματα ηχογράφησης. Τέσσερις νεαροί διάβαζαν
παρτιτούρες από αναλόγια και ένας ήταν καθισμένος στο πιάνο. Ήταν μια
επαγγελματική μικρή ορχήστρα με σαξόφωνο, μπάσο, κιθάρα και ντραμς.

Ο Αστόρε ήταν μπροστά στο μικρόφωνο, απέναντί τους, και τραγουδούσε με βραχνή
φωνή. Ακόμη και ο Σιλκ κατάλαβε ότι αυτή η μουσική δεν θα έβρισκε ποτέ
ακροατήριο.

Ο Αστόρε σταμάτησε το τραγούδι. «Μπορείτε να περιμένετε πέντε λεπτά να
τελειώσουμε την ηχογράφηση»; είπε. «Μετά οι φίλοι μου από ‘δώ μπορούν να τα
μαζέψουν και θα έχουμε όσο χρόνο θέλετε».

«Βέβαια», είπε ο Σιλκ.

«Φέρ’ τους καφέ», είπε ο Αστόρε στην υπηρέτρια. Αυτό άρεσε στον Σιλκ. Ο Αστόρε
δεν έκανε απλώς μια ευγενική προσφορά· διέταξε να τους φέρουν καφέ.

Αλλά δεν περίμεναν μόνο πέντε λεπτά. Ο Αστόρε ηχογραφούσε ένα ιταλικό λαϊκό
τραγούδι ­ παίζοντας ταυτόχρονα μπάντζο ­ και τραγουδούσε σε μια τραχιά
διάλεκτο που ο Σιλκ δεν την καταλάβαινε. Το τραγούδι του ήταν ευχάριστο, σαν
να ακούς την ίδια σου τη φωνή καθώς κάνεις ντους.

Τελικά έμειναν μόνοι. Ο Αστόρε σκούπισε το πρόσωπό του. «Δεν ήταν τόσο χάλια
το τραγούδι», είπε.

«Ήταν»;

«Ήταν πολύ καλό», είπε ο Σιλκ. «Θα γράψετε τον δίσκο για να τον πουλήσετε;».

Ο Αστόρε χαμογέλασε πλατιά και καλοδιάθετα. «Πολύ θα το ήθελα, αλλά όχι. Δεν
είμαι τόσο καλός. Απλώς μου αρέσουν πολύ αυτά τα τραγούδια και τα δίνω σε
φίλους σαν δώρο».

Ο Σιλκ αποφάσισε να μπει στο θέμα. «Κάνουμε μια έρευνα ρουτίνας», είπε.
«Ξέρετε κανέναν που θα ήθελε να σκοτώσει τον θείο σας;».

«Κανέναν απολύτως», απάντησε ο Αστόρε ανέκφραστος. Ο Σιλκ είχε βαρεθεί να το
ακούει αυτό. Όλοι έχουμε εχθρούς και ιδιαίτερα ο Ρεϊμόντε Απρίλε.

«Σας άφησε το πενήντα ένα τοις εκατό στις τράπεζές του», είπε ο Σιλκ. «Είχατε
τόσο στενή σχέση;».

«Πραγματικά δεν το καταλαβαίνω αυτό», απάντησε ο Αστόρε. «Όταν ήμουν μικρός,
όντως με αγαπούσε ιδιαίτερα. Μου έδωσε την επιχείρηση που έχω και μετά με
ξέχασε λίγο πολύ».

«Τι επιχείρηση είναι αυτή;», ρώτησε ο Σιλκ.

«Εισάγω όλα τα μακαρόνια πρώτης ποιότητας από την Ιταλία».

«Τι λες;», ρώτησε τον Μπιλ Μπόξτον ο Σιλκ όταν έφυγαν. Τον συμπαθούσε
ιδιαίτερα τον Μπόξτον. Ήταν ένας άνθρωπος που πίστευε στο FBI, όπως και ο
ίδιος άλλωστε. Πίστευε ότι ήταν μια δίκαιη υπηρεσία, αδιάφθορη και πολύ πιο
ικανή από όλες τις άλλες υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Αυτές οι συζητήσεις
είχαν γίνει εν μέρει για να ενημερωθεί και ο Μπόξτον.

«Μου φάνηκαν εντάξει όλοι», απάντησε ο Μπιλ. «Αλλά οι ύποπτοι πάντα δείχνουν
εντάξει, έτσι δεν είναι;».

Ναι, πάντα, σκέφτηκε ο Σιλκ. Μετά, κάτι του έκανε εντύπωση. Το μενταγιόν που
κρεμόταν από το χρυσό περιδέραιο του Αστόρε δεν είχε κουνηθεί καθόλου όσο
μιλούσαν.

Ο Κουρτ Σιλκ ζήτησε ηλεκτρονική παρακολούθηση στα σπίτια της Νικόλ Απρίλε και
του Αστόρε Βιόλα και ένας εξυπηρετικός δικαστής έδωσε την απαραίτητη εντολή.
Όχι ότι είχε πραγματικές υποψίες γι’ αυτούς τους δύο· απλώς ήθελε να είναι
σίγουρος. Η Νικόλ ήταν γεννημένη για να δημιουργεί φασαρίες και ο Αστόρε
φαινόταν υπερβολικά εντάξει για να είναι πραγματικά αυτό που έδειχνε. Φυσικά,
ήταν αδύνατο να παρακολουθήσουν τον Βαλέριο, αφού ζούσε στο Γουέστ Πόιντ.

Ο Σιλκ είχε μάθει ότι τα άλογα στο λιβάδι του Αστόρε ήταν το πάθος του. Ότι
κάθε πρωί βούρτσιζε και περιποιόταν ένα άλογο και μετά έβγαινε για ιππασία.
Πράγμα που δεν ήταν κακό, βέβαια, μόνο που, όταν έκανε ιππασία, φορούσε πλήρη
βρετανική στολή, κόκκινο σακάκι και όλα τα σχετικά, ακόμη και μαύρο σουέντ
καπέλο ιππασίας.

Δυσκολευόταν να πιστέψει ότι ο Αστόρε ήταν τόσο ανήμπορος ώστε να του ορμήσουν
μια μέρα τρεις μικροληστές στο Σέντραλ Παρκ. Η έκθεση της αστυνομίας έλεγε ότι
ο Αστόρε τους είχε ξεφύγει, ήταν όμως αόριστη σχετικά με το τι είχαν απογίνει
οι τρεις ληστές.

Ύστερα από δύο βδομάδες, ο Σιλκ και ο Μπόξτον άκουγαν τις κασέτες από τα
μικρόφωνα που είχαν βάλει στο σπίτι του Αστόρε Βιόλα. Οι φωνές ήταν της Νικόλ,
του Μαρκαντόνιο, του Βαλέριο και του Αστόρε. Στην κασέτα ακούγονταν πιο
ανθρώπινες. Φαίνεται ότι είχαν βγάλει όλοι τις μάσκες.

«Γιατί να τον σκοτώσουν;», είπε η Νικόλ και η φωνή της έσπασε από τη θλίψη.
Δεν υπήρχε τίποτα από εκείνη την ψυχρότητα που είχε δείξει στον Σιλκ.

«Πρέπει να υπήρχε κάποιος λόγος», είπε σιγανά ο Βαλέριο. Η φωνή του ήταν πολύ
πιο μαλακή τώρα που απευθυνόταν στους συγγενείς του. «Ποτέ δεν είχα σχέση με
τις δουλειές του γέρου, επομένως δεν ανησυχώ για τον εαυτό μου. Εσείς όμως;».

Ο Μαρκαντόνιο απάντησε περιφρονητικά. Προφανώς δεν συμπαθούσε τον αδερφό του.
«Βαλ, ο γέρος σε έστειλε στο Γουέστ Πόιντ επειδή ήσουν λαπάς. Ήθελε να σε
σκληρύνει. Μετά σε βοήθησε όταν δούλευες στις μυστικές υπηρεσίες στο
εξωτερικό. Επομένως, είσαι ανακατεμένος. Του άρεσε η ιδέα να σε κάνει
στρατηγό. Στρατηγός Απρίλε ­ του άρεσε πολύ αυτό. Ποιος ξέρει τι μέσα έβαλε».
Η φωνή του ακουγόταν πολύ πιο έντονη και παθιασμένη στην κασέτα.

Ακολούθησε μια μεγάλη παύση και μετά ο Μαρκαντόνιο συνέχισε: «Και, φυσικά, με
βοήθησε κι εμένα να αρχίσω. Χρηματοδότησε την εταιρεία παραγωγής που είχα
ιδρύσει. Τα πρακτορεία ταλέντων με έβαλαν ανάμεσα στους σταρ. Ακούστε, δεν
αναμειχθήκαμε ποτέ στη ζωή του, όμως αυτός βρισκόταν πάντα στη δική μας.
Νικόλ, ο γέρος σε έσωσε από οφειλές δέκα ετών βρίσκοντάς σου αυτή τη δουλειά
στο δικηγορικό γραφείο. Κι εσύ, Αστόρε, ποιος νομίζεις ότι φρόντισε να έχουν
τα μακαρόνια σου μια θέση στα ράφια των σούπερ μάρκετ;».

Η Νικόλ είχε γίνει έξω φρενών. «Μπορεί να με βοήθησε ο μπαμπάς να μπω στο
δικηγορικό γραφείο, αλλά από ‘κεί και πέρα η επιτυχία στην καριέρα μου
οφείλεται αποκλειστικά σ’ εμένα. Χρειάστηκε να πολεμήσω με τους καρχαρίες του
γραφείου για ό,τι κατάφερα. Εγώ δούλευα ογδόντα ώρες τη βδομάδα διαβάζοντας τα
ψιλά γράμματα στα συμβόλαια». Σώπασε για λίγο και μετά η φωνή της έγινε ψυχρή.
Φαίνεται ότι είχε γυρίσει στον Αστόρε. «Και εκείνο που θέλω να μάθω είναι
γιατί ο μπαμπάς ανέθεσε σ’ εσένα τις τράπεζες. Τι σχέση έχεις εσύ με
οτιδήποτε;».

Η φωνή του Αστόρε είχε έναν αφοπλιστικά απολογητικό τόνο. «Νικόλ, δεν έχω
ιδέα. Δεν το ζήτησα εγώ αυτό. Έχω μια επιχείρηση, και μου αρέσει το τραγούδι
και η ιππασία. Άλλωστε, υπάρχει και η θετική πλευρά για σας. Τώρα θα πρέπει να
κάνω εγώ όλη τη δουλειά, ενώ τα κέρδη θα μοιράζονται εξίσου και στους τέσσερίς
μας».

«Έχεις τον έλεγχο, όμως, παρ’ όλο που είσαι απλώς ένας ξάδερφός μας», είπε η
Νικόλ. Και πρόσθεσε σαρκαστικά: «Φαίνεται ότι του άρεσε πολύ το τραγούδι σου».

«Θα διευθύνεις τις τράπεζες μόνος σου;» ρώτησε ο Βαλέριο.

Η φωνή του Αστόρε ήταν γεμάτη φρίκη. «Όχι, όχι. Η Νικόλ θα μου δώσει έναν
κατάλογο με ονόματα, θα διορίσω κάποιο γενικό διευθυντή».

Η Νικόλ ακουγόταν σχεδόν να κλαίει από εκνευρισμό. «Δεν μπορώ να καταλάβω
γιατί ο μπαμπάς δεν διόρισε εμένα. Γιατί;».

«Επειδή δεν ήθελε κάποιο από τα παιδιά του να έχει το πάνω χέρι έναντι των
άλλων», είπε ο Μαρκαντόνιο.

Ο Αστόρε είπε σιγανά: «Ίσως το έκανε για να σας κρατήσει μακριά από τον
κίνδυνο».

«Πώς σας φάνηκε εκείνος ο τύπος του FBI που μας ήρθε λες και ήταν ο καλύτερός
μας φίλος;» είπε η Νικόλ. «Αυτός κυνηγούσε τον μπαμπά για χρόνια. Και τώρα
νομίζει ότι θα του αποκαλύψουμε όλα τα οικογενεικά μυστικά. Τι κάθαρμα».

Ο Σιλκ αισθάνθηκε τα μάγουλά του να κοκκινίζουν. Δεν του άξιζε τέτοιος
χαρακτηρισμός.

«Κάνει το καθήκον του», είπε ο Βαλέριο, «και δεν είναι εύκολη δουλειά. Πρέπει
να είναι πολύ έξυπνος άνθρωπος. Έστειλε στη φυλακή πολλούς από τους παλιούς
φίλους του γέρου. Και για πολλά χρόνια».

«Προδότες, πληροφοριοδότες», είπε περιφρονητικά η Νικόλ. «Και εκείνοι οι νόμοι
RICO που τους εφαρμόζουν πολύ επιλεκτικά. Με αυτούς τους νόμους θα μπορούσαν
να στείλουν στη φυλακή τους μισούς πολιτικούς και τα περισσότερα στελέχη των
μεγαλύτερων εταιρειών της Αμερικής».