Μόνο δύο σφαίρες

Ο Βαλέριο διαπρέπει στον στρατό, ο Μαρκαντόνιο στην τηλεόραση και η Νικόλ
στη δικηγορία. Αλλά ο μαφιόζος πατέρας τους, Δον Απρίλε, επιλέγει για διάδοχο
στις τράπεζές του τον αγαπημένο του ανιψιό, Αστόρε Βιόλα. Εναντίον του Αστόρε
στρέφονται η υπόλοιπη Μαφία και ο σκληροτράχηλος αστυνόμος Σιλκ.

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο

Ένα κρύο κυριακάτικο μεσημέρι του Δεκέμβρη, με ένα διάχυτο λαμπρό φως στον
αέρα, η οικογένεια Απρίλε πήγε στην εκκλησία του Αγίου Πατρικίου στην Πέμπτη
Λεωφόρο· το δυνατό φως του ήλιου χάραζε την εικόνα του μεγάλου καθεδρικού ναού
στους γύρω δρόμους. Ο Δον Ρεϊμόντε Απρίλε, ο Βαλέριο και η γυναίκα του, ο
Μαρκαντόνιο, που ανυπομονούσε να ξεμπερδέψει γρήγορα, και η Νικόλ, όμορφη με
το μαύρο της φόρεμα, παρακολούθησαν τον καρδινάλιο να κοινωνά τον γιο τού
Βαλέριο και να του δίνει το καθιερωμένο προειδοποιητικό χαστούκι στο μάγουλο.

Ήταν μια γλυκιά και μυστηριώδης ικανοποίηση, να βλέπεις τα αγόρια στα πρόθυρα
της εφηβείας και τα κορίτσια με τους λευκούς χιτώνες και τα κόκκινα μεταξωτά
μαντίλια τυλιγμένα γύρω τους, να προχωρούν στον διάδρομο του καθεδρικού ναού,
με τους πέτρινους αγγέλους και τους αγίους να τα παρακολουθούν. Ακούγοντάς τα
να δηλώνουν ότι θα υπηρετούσαν τον Θεό σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους, η Νικόλ
δάκρυσε, παρ’ όλο που δεν πίστευε ούτε λέξη από όσα έλεγε ο καρδινάλιος.

Έξω, στα σκαλιά του καθεδρικού ναού, τα παιδιά έβγαλαν τους χιτώνες, για να
επιδείξουν τα κρυμμένα καλά τους ρούχα. Τα κορίτσια με λευκά δαντελένια
φορέματα, τα αγόρια με σκούρα κοστούμια, κατάλευκα πουκάμισα, και στον λαιμό
την παραδοσιακή κόκκινη γραβάτα που διώχνει τον Διάβολο.

Ο Δον Απρίλε βγήκε από την εκκλησία, με τον Αστόρε στο ένα πλευρό του και τον
Μαρκαντόνιο στο άλλο. Τα παιδιά μαζεύτηκαν σε έναν κύκλο και ο Βαλέριο με τη
γυναίκα του κρατούσαν περήφανα τον χιτώνα του γιου τους, καθώς ο φωτογράφος
τούς τραβούσε την αναμνηστική φωτογραφία. Ο Δον Απρίλε άρχισε να κατεβαίνει τα
σκαλιά μόνος του. Ανάσανε τον αέρα. Ήταν μια υπέροχη ημέρα. Ένιωθε τόσο
ζωντανός και ευδιάθετος. Και όταν ο εγγονός του ήρθε να τον αγκαλιάσει, του
χάιδεψε στοργικά το κεφάλι και του έβαλε ένα τεράστιο χρυσό νόμισμα στο χέρι ­
το παραδοσιακό δώρο την ημέρα του χρίσματος του παιδιού. Μετά, γενναιόδωρος
όπως ήταν πάντα τον τελευταίο καιρό, έβγαλε από την τσέπη του μια χούφτα
μικρότερα χρυσά νομίσματα, για να τα δώσει στα άλλα παιδιά. Ένιωσε ικανοποίηση
ακούγοντας τις χαρούμενες φωνές τους, αλλά και από το γεγονός ότι βρισκόταν
στην πόλη με τα ψηλά γκρίζα κτίρια, όμορφα σαν δέντρα. Ήταν ολομόναχος ­ ο
Αστόρε ερχόταν μερικά βήματα πίσω του. Κοίταξε κάτω, τα πέτρινα σκαλιά μπροστά
του, και κοντοστάθηκε για μια στιγμή, καθώς ένα τεράστιο μαύρο αμάξι σταμάτησε
στο πεζοδρόμιο, σαν να είχε έρθει για να τον παραλάβει.

Στο Μπραϊτγουότερς, το πρωί εκείνης της Κυριακής, ο Χέσκοου σηκώθηκε νωρίς και
πήγε να φέρει ψωμί από τον φούρνο και εφημερίδες. Έβαλε στο γκαράζ το κλεμμένο
αμάξι, ένα τεράστιο μαύρο σεντάν, όπου είχαν ήδη βάλει τα όπλα, τις μάσκες και
τα κουτιά με τις σφαίρες. Ήλεγξε τα λάστιχα, τα λάδια και τη βενζίνη, τα φώτα
των φρένων. Όλα τέλεια. Γύρισε στο σπίτι για να ξυπνήσει τον Φράνκι και τον
Στέις, αλλά, φυσικά, είχαν σηκωθεί ήδη και ο Στέις είχε ετοιμάσει τον καφέ.

Έφαγαν πρωινό σιωπηλοί, διαβάζοντας τις κυριακάτικες εφημερίδες. Ο Φράνκι
κοίταξε τα σκορ στο κολεγιακό πρωτάθλημα μπάσκετ.

Στις δέκα ακριβώς, ο Στέις είπε στον Χέσκοου: «Το αμάξι είναι έτοιμο;».

«Όλα έτοιμα», απάντησε εκείνος.

Μπήκαν στο αμάξι και έφυγαν· ο Φράνκι καθόταν μπροστά με τον Χέσκοου και ο
Στέις πίσω. Το ταξίδι μέχρι την πόλη θα έπαιρνε μία ώρα και έτσι θα είχαν άλλη
μία ώρα περιθώριο. Το σημαντικό ήταν να εμφανιστούν την κατάλληλη στιγμή.

Μέσα στο αμάξι, ο Φράνκι ήλεγξε τα όπλα.

Ξαφνικά, ο ουρανός είχε γεμίσει μαύρα σύννεφα. Όπως αυτά της μοίρας.

Ο Χέσκοου οδηγούσε αργά μέσα στην πόλη. Σχεδόν όλα τα φανάρια τα έβρισκαν
κόκκινα. Μετά έστριψαν στην Πέμπτη Λεωφόρο και περίμεναν μισό τετράγωνο πριν
από τον καθεδρικό ναό. Οι καμπάνες της εκκλησίας άρχισαν να χτυπούν,
αντηχώντας στους γύρω ουρανοξύστες. Ο Χέσκοου έβαλε πάλι μπροστά τη μηχανή.
Κοίταζαν και οι τρεις τα παιδιά που έβγαιναν από την εκκλησία. Η παρουσία των
παιδιών τούς ανησυχούσε.

Ο Στέις μουρμούρισε: «Φράνκι, τη βολή στο κεφάλι». Μετά είδαν τον Δον να
βγαίνει, να προχωρεί μπροστά από αυτούς που στέκονταν δεξιά και αριστερά του
και να κατεβαίνει τα σκαλιά. Φάνηκε να κοιτάζει κατ’ ευθείαν προς το μέρος
τους.

«Μάσκες», είπε ο Χέσκοου. Άνοιξε λίγο ταχύτητα και ο Φράνκι έβαλε το δεξί του
χέρι στο πόμολο της πόρτας. Στο αριστερό κρατούσε το Ούζι, έτοιμος να πεταχτεί
στο πεζοδρόμιο.

Το αυτοκίνητο επιτάχυνε και σταμάτησε, καθώς ο Δον έφτανε στο τελευταίο σκαλί.
Ο Στέις βγήκε από το πίσω κάθισμα στον δρόμο. Το αυτοκίνητο ήταν ανάμεσα σ’
αυτόν και στον στόχο του. Με μια γρήγορη κίνηση ακούμπησε το όπλο του στην
οροφή του αυτοκινήτου. Έριξε κρατώντας το και με τα δύο χέρια. Μόνο δύο
πυροβολισμούς.

Η πρώτη σφαίρα χτύπησε τον Δον στο μέτωπο. Η δεύτερη του έσκισε τον λαιμό. Τα
αίματα τινάχτηκαν παντού στο πεζοδρόμιο, ραντίζοντας τον φωτεινό αέρα με ροζ
σταγόνες.

Την ίδια στιγμή ο Φράνκι, που είχε βγει κι αυτός από το αυτοκίνητο στο
πεζοδρόμιο, έριξε μια ριπή με το Ούζι πάνω από τα κεφάλια του πλήθους.

Οι δύο άντρες ξαναμπήκαν αστραπιαία στο αυτοκίνητο και ο Χέσκοου πάτησε γκάζι.
Ύστερα από μερικά λεπτά πέρασαν μέσα από το τούνελ και σε λίγο έφτασαν στο
μικρό αεροδρόμιο, όπου μπήκαν σε ένα ιδιωτικό τζετ.

Με τον ήχο του πρώτου πυροβολισμού, ο Βαλέριο έσπρωξε τον γιο του και τη
γυναίκα του κάτω και έπεσε από πάνω τους καλύπτοντάς τους με το σώμα του. Δεν
είδε τίποτα από όσα έγιναν. Ούτε η Νικόλ είδε, καθώς κοίταζε εμβρόντητη μόνο
τον πατέρα της. Ο Μαρκαντόνιο κοίταξε κάτω μην πιστεύοντας στα μάτια του. Η
πραγματικότητα ήταν τόσο διαφορετική από τα σκηνοθετημένα δράματα της
τηλεόρασης. Η σφαίρα στο μέτωπο είχε ανοίξει το κεφάλι του Δον στα δύο, σαν
πεπόνι, και μέσα έβλεπες πολτοποιημένα μυαλά και αίματα. Η σφαίρα στον λαιμό
είχε κόψει ένα κομμάτι σάρκας, έτσι που νόμιζες ότι τον είχαν χτυπήσει με
μπαλτά. Και στο πεζοδρόμιο γύρω του απλωνόταν μια τεράστια λίμνη αίματος. Τόσο
αίμα, που δεν μπορούσες να φανταστείς ότι χωράει μέσα σε ανθρώπινο σώμα. Ο
Μαρκαντόνιο είδε τους δύο άντρες με τις μάσκες. Είδε επίσης τα όπλα στα χέρια
τους, αλλά όλα έμοιαζαν εξωπραγματικά. Δεν θα μπορούσε να περιγράψει με
λεπτομέρειες τα ρούχα τους, τα μαλλιά τους. Είχε παραλύσει από το σοκ. Δεν
ήξερε καν αν ήταν μαύροι ή λευκοί, γυμνοί ή ντυμένοι, με ύψος ενάμισι μέτρο ή
τρία.

Αλλά ο Αστόρε ήταν σε επιφυλακή αμέσως μόλις σταμάτησε το μαύρο αυτοκίνητο στο
πεζοδρόμιο. Είδε τον Στέις να πυροβολεί και ήταν σίγουρος ότι τη σκανδάλη την
πάτησε με το αριστερό χέρι. Είδε τον Φράνκι να ρίχνει με το Ούζι, και το
κρατούσε σίγουρα με το αριστερό. Είδε φευγαλέα και τον οδηγό, έναν χοντρό τύπο
με στρογγυλό κεφάλι. Οι δύο εκτελεστές είχαν κινηθεί με τη χάρη ικανών
αθλητών. Ο Αστόρε έπεσε στο πεζοδρόμιο, απλώνοντας τα χέρια για να τραβήξει
και τον Δον κάτω μαζί του, αλλά άργησε κατά ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Και
τώρα ήταν μουσκεμένος από το αίμα του Δον.

Έναν μήνα μετά τη δολοφονία του Δον, ο Κουρτ Σιλκ πήρε τον βοηθό του, Μπιλ
Μπόξτον, και άρχισε μαζί του την έρευνα για το έγκλημα.

Ο Σιλκ, επικεφαλής του FBI στη Νέα Υόρκη, ξεκίνησε με μια επίσκεψη στον
Μαρκαντόνιο Απρίλε. Έπρεπε να είναι προσεκτικοί με τον Μαρκαντόνιο. Ήταν
διευθυντής προγράμματος σ’ ένα μεγάλο τηλεοπτικό δίκτυο και είχε ισχυρές
διασυνδέσεις στην Ουάσιγκτον. Ένα ευγενικό τηλεφώνημα στη γραμματέα του, τους
εξασφάλισε το ραντεβού.

Ο Μαρκαντόνιο τούς δέχτηκε σε ένα πολυτελές γραφείο-σουίτα στο κτίριο του
δικτύου. Τους υποδέχτηκε ευγενικά και τους πρόσφερε καφέ, τον οποίο αρνήθηκαν.
Ήταν ένας ψηλός, όμορφος άντρας με μελαψό πρόσωπο, υπέροχα ντυμένος, με ένα
σκούρο κοστούμι και μια εκπληκτική ροζ-κόκκινη γραβάτα, έργο ενός σχεδιαστή
που προτιμούσαν οι παρουσιαστές της τηλεόρασης.

«Έχουμε αναλάβει να βοηθήσουμε στην έρευνα για τον φόνο του πατέρα σας», είπε
ο Σιλκ. «Γνωρίζετε κάποιον που μπορεί να τον μισούσε;».

«Πραγματικά δεν μπορώ να ξέρω», είπε ο Μαρκαντόνιο χαμογελώντας. «Ο πατέρας
μου, μας κρατούσε όλους σε απόσταση, ακόμη και τα εγγόνια του. Μεγαλώσαμε
εντελώς έξω από τον κύκλο της δουλειάς του». Ο Μαρκαντόνιο έκανε μια μικρή
απολογητική χειρονομία.

Κάτι σ’ αυτή την κίνηση δεν άρεσε στον Σιλκ. «Για ποιο λόγο νομίζετε ότι το
έκανε αυτό;», ρώτησε.

«Εσείς γνωρίζετε το ιστορικό του», απάντησε σοβαρός ο Μαρκαντόνιο. «Δεν ήθελε
να αναμειχθούν τα παιδιά του στις δραστηριότητές του. Μας έστειλε οικότροφους
στο σχολείο και μετά στο κολέγιο, για να βρούμε τη δική μας θέση στον κόσμο.
Δεν ήρθε ποτέ στα σπίτια μας, για να φάμε μαζί. Είχε έρθει πάντως στις
αποφοιτήσεις μας, κι αυτό ήταν όλο. Και, φυσικά, όταν καταλάβαμε γιατί τα
έκανε όλα αυτά, νιώσαμε ευγνωμοσύνη».

«Ξέρετε», είπε ο Σιλκ, «κυνηγούσα τον πατέρα σας επί είκοσι χρόνια και δεν
κατάφερα ποτέ να τον πιάσω. Ήταν πολύ έξυπνος άνθρωπος».

«Ούτε κι εμείς μπορέσαμε ποτέ», είπε ο Μαρκαντόνιο. «Ο αδερφός μου, η αδερφή
μου κι εγώ».

«Και δεν έχετε καμιά διάθεση για σικελική εκδίκηση;», ρώτησε ο Σιλκ, γελώντας
σαν να ήταν αστείο. «Δεν θα επιδιώξετε να πάρετε το αίμα σας πίσω;».

«Και βέβαια όχι», απάντησε ο Μαρκαντόνιο. «Ο πατέρας μας, μας ανέθρεψε με
τέτοιο τρόπο, ώστε να μη σκεφτόμαστε έτσι. Ελπίζω, όμως, να πιάσετε τον
δολοφόνο».

«Τι ξέρετε για τη διαθήκη του;», ρώτησε ο Σιλκ. «Πέθανε πολύ πλούσιος».

«Γι’ αυτό πρέπει να ρωτήσετε την αδερφή μου, τη Νικόλ. Εκείνη είναι η
εκτελέστρια της διαθήκης».

«Εσείς όμως ξέρετε τι λέει η διαθήκη;».

«Βέβαια», είπε ο Μαρκαντόνιο. Η φωνή του ήταν παγερή.

Ο Μπρόξτον παρενέβη στη συζήτηση. «Και δεν μπορείτε να σκεφτείτε κανέναν, που
ίσως να ήθελε να τον βλάψει;».

«Όχι», είπε ο Μαρκαντόνιο. «Αν ήξερα κάποιο όνομα, θα σας το έδινα».

«Εντάξει», είπε ο Σιλκ. «Θα σας αφήσω την κάρτα μου, μήπως προκύψει τίποτα».

Ο Σιλκ αποφάσισε, πριν μιλήσει με την κόρη τού Δον, να συναντηθεί πρώτα με τον
μεγαλύτερο γιο, τον Βαλέριο Απρίλε. Για τη συνάντηση, αυτός και ο Μπόξτον
έπρεπε να πάνε στο Γουέστ Πόιντ, όπου ο συνταγματάρχης Βαλέριο Απρίλε δίδασκε
στρατιωτική τακτική ­ ό,τι κι αν σημαίνει αυτό το πράγμα, σκέφτηκε ο Σιλκ.

Ο Βαλέριο τούς δέχτηκε σε ένα μεγάλο γραφείο που έβλεπε στο γήπεδο παρελάσεων,
όπου οι δόκιμοι έκαναν εξάσκηση. Δεν ήταν τόσο φιλικός όσο ο αδερφός του,
χωρίς όμως να είναι αγενής. Ο Σιλκ τον ρώτησε αν ήξερε τους εχθρούς του πατέρα
του.

«Όχι», απάντησε ο Βαλέριο. «Τα τελευταία είκοσι χρόνια υπηρετούσα τον
περισσότερο καιρό έξω από τη χώρα. Ερχόμουν στις οικογενειακές γιορτές, όποτε
μπορούσα. Το μόνο που απασχολούσε τον πατέρα μου, ήταν να προαχθώ σε στρατηγό.
Ήθελε να με δει να φοράω το άστρο. Ακόμη και ταξίαρχος να γινόμουν, θα ήταν
ικανοποιημένος».

«Ήταν πατριώτης, δηλαδή;», ρώτησε ο Σιλκ.

«Αγαπούσε τη χώρα του», απάντησε κοφτά ο Βαλέριο.

«Αυτός φρόντισε, ώστε να μπείτε δόκιμος», επέμεινε ο Σιλκ.

«Φαντάζομαι πως ναι. Αλλά δεν κατάφερε ποτέ να με κάνει στρατηγό. Φαίνεται ότι
δεν είχε επιρροή στο Πεντάγωνο ή ίσως εγώ δεν ήμουν αρκετά καλός. Αλλά η
δουλειά μου αρέσει, έτσι κι αλλιώς. Έχω τη θέση μου».

«Είστε σίγουρος ότι δεν μπορείτε να μας δώσετε κάποιο στοιχείο για τους
εχθρούς του πατέρα σας;», ρώτησε ο Σιλκ.

«Όχι, δεν είχε εχθρούς», είπε ο Βαλέριο. «Ο πατέρας μου θα γινόταν σπουδαίος
στρατηγός. Όταν αποσύρθηκε, κάλυψε τα πάντα. Όταν χρησιμοποιούσε δύναμη, το
έκανε πάντα προληπτικά και προλάβαινε τους αντιπάλους του. Είχε τους
απαραίτητους ανθρώπους και τα υλικά».

«Δεν φαίνεται να σας απασχολεί που κάποιος δολοφόνησε τον πατέρα σας. Δεν
θέλετε να εκδικηθείτε;».

«Δεν με απασχολεί περισσότερο από όσο θα με απασχολούσε το να σκοτωθεί ένας
συνάδελφος αξιωματικός στη μάχη», είπε ο Βαλέριο. «Με ενδιαφέρει, φυσικά.
Κανείς δεν θέλει να του σκοτώνουν τον πατέρα».

«Ξέρετε τίποτα για τη διαθήκη του;».

«Θα πρέπει να ρωτήσετε την αδερφή μου γι’ αυτό το θέμα», είπε ο Βαλέριο.