ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ωρολογιακή βόμβα

«Γιατί η Σούχα Αραφάτ δεν συνόδευσε τον σύζυγό της στο Καμπ Ντέηβιντ;».
«Επειδή φοβάται ότι θα τη δώσει κι αυτήν ο Γιασέρ στους Ισραηλινούς».

Καμπ Ντέιβιντ. Ο ένας είναι μαριονέτα, ο άλλος υποχείριος, κι ο τρίτος απλώς προεδρεύει (του Πανσό, από τη «Μοντ»)

Το ανέκδοτο αυτό, που κυκλοφορεί στα παλαιστινιακά εδάφη, είναι αποκαλυπτικό
για τις διαθέσεις των Παλαιστινίων απέναντι στον ηγέτη τους. Σύμφωνα με
δημοσκόπηση που έγινε πρόσφατα, ένας στους τρεις Παλαιστινίους πιστεύει ότι η
Παλαιστινιακή Αρχή δεν είναι σε θέση να υπογράψει μια οριστική συμφωνία με το
Ισραήλ. Ο Γιασέρ Αραφάτ το ξέρει. Κι επειδή φοβάται τις αντιδράσεις στην
περίπτωση που γυρίσει για άλλη μια φορά με άδεια χέρια, έχει εντείνει τους δύο
τελευταίους μήνες την καταστολή. Όπως λέει χαρακτηριστικά στην «Κοριέρε» ο
Παλαιστίνιος πολιτειολόγος Γκασάν Χατίμπ, οι υπηρεσίες ασφαλείας κτυπούν δεξιά
και αριστερά. Εμφανής τους στόχος, να πνίξουν κάθε φωνή που δεν τους αρέσει.

Ο Έντουαρντ Σαΐντ είναι ακόμη πιο σαφής. Η σημερινή κυβέρνηση των Παλαιστινίων
είναι χειρότερη κι από εκείνη του Ιράκ, λέει ο γνωστός διανοούμενος στην «Ελ
Παΐς» από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια όπου διδάσκει λογοτεχνία. Ο Αραφάτ είναι
μια μαριονέτα των Ισραηλινών. Είναι τελειωμένος, μετά τη σύνοδο αυτή δεν θα
έχει πια τίποτα να κάνει. Οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί τον είχαν ανάγκη
μέχρι τώρα όπως οι αποικιοκράτες στις αρχές του αιώνα χρειάζονταν τους
φυλάρχους στην Αφρική. Ο άνθρωπος έχει χάσει κάθε αίσθηση της πραγματικότητας.
Όπως το πρόσωπο που πρωταγωνιστεί στο «Φθινόπωρο του Πατριάρχη», του Γκαμπριέλ
Γκαρσία Μάρκες, δεν μπορεί να ξεχωρίσει το ψεύτικο από το αληθινό. Μετά το
Όσλο, οι συνεργάτες του έκαναν ένα χρόνο να τον πείσουν ότι αυτό που είχε
υπογράψει δεν αποτελούσε εγγύηση για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους.

Ο Σαΐντ δεν έχει εμπιστοσύνη ούτε στον Ισραηλινό πρωθυπουργό. Πρόκειται για
ένα μέτριο πολιτικό ­ τονίζει ­ για ένα δημιούργημα των μέσων ενημέρωσης. Ο
Μπαράκ δεν αισθάνεται καμιά συμπάθεια για τους ανθρώπους με τους οποίους
διαπραγματεύεται. Είναι υποχείριος της Δεξιάς, δεν έχει καμιά διαφορά από τον
Νετανυάχου. Με αυτά τα δεδομένα, οι συνομιλίες του Καμπ Ντέηβιντ δεν μπορεί να
καταλήξουν σε τίποτα ουσιαστικό. Το Ισραήλ θα αναγνωρίσει το παλαιστινιακό
κράτος, χωρίς όμως συγκεκριμένα σύνορα. Η Δυτική Όχθη θα διαιρεθεί σε δύο ή
τρεις μεγάλες ζώνες που θα χωρίζονται από ισραηλινούς δρόμους, και το Ισραήλ
θα συνεχίσει να ελέγχει τις εξωτερικές υποθέσεις, την άμυνα και την ασφάλεια.
Θα δημιουργηθεί δηλαδή ένα προτεκτοράτο χωρίς πραγματική κυριαρχία και χωρίς
το δικαίωμα να δεχθεί πίσω τους πρόσφυγες. Αυτό όμως δεν είναι λύση, αλλά
ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

Το πρόβλημα μ’ αυτές τις διαπραγματεύσεις, καταλήγει ο Παλαιστίνιος
συγγραφέας, είναι ότι βασίζονται στο χωρισμό των δύο λαών, έναν χωρισμό
παράλογο αφού ζουν δίπλα-δίπλα. Σε πέντε χρόνια οι Παλαιστίνιοι θα είναι πια
όσοι και οι Ισραηλινοί, το 30% των οποίων δηλώνουν ότι δεν αισθάνονται
σιωνιστές. Η ζωή προχωρεί με ταχείς ρυθμούς, αλλά στο Καμπ Ντέηβιντ δεν το
έχουν πάρει χαμπάρι.