Πέντε χωριά την αποχαιρέτησαν στο τέλος της χρονιάς με κλάματα

Τα παιδιά ανταποδίδουν ό,τι τους δίνεις! Εσπράττεις αγάπη όταν τους δώσεις
αγάπη. Και αδιαφορία, όταν σκοντάψουν στη δική σου αδιαφορία. Τα παιδιά
θυμούνται όχι τη γνώση που τους πρόσφερε ο δάσκαλός τους, αλλά τον δάσκαλό
τους, όταν εκείνος συνυπογράψει μαζί τους μια μικρή ή μεγάλη ιστορία: την
ιστορία της Τάξης.

Είναι πολλές οι ιστορίες των τάξεων που συνέγραψε μαζί με τα παιδιά της η
Λαμπρινή Παπαλεοντίου. Η πρώτη μνήμη καταχωρήθηκε στην Πεντάπολη της Φωκίδας,
όπου δίδαξε το 1977 σε διψασμένα για γνώση παιδιά, από πέντε ορεινά χωριά, τα
οποία «έρχονταν στο σχολείο με τα πόδια, μέσα στη βροχή και το χιόνι, με
πάνινα και τρύπια παπούτσια…». Ξεκίνησαν με πολλά προβλήματα, αλλά στο τέλος
της χρονιάς τα πέντε χωριά αποχαιρετούσαν τη δασκάλα τους «και κλαίγαμε μικροί
και μεγάλοι μαζί…».

Κύλησαν έκτοτε 23 συναπτά έτη διδασκαλίας που της χάρισαν τον πλούτο της
γνώσης και ακόμα πιο πλούσιες εμπειρίες, αλλά και την ισχυρή διδαχή και
βεβαιότητα ότι «δεν μπορείς να υπάρξεις ως δάσκαλος δίχως κέφι και μεράκι». Η
τάξη που μόλις άφησε η Λαμπρινή Παπαλεοντίου, είναι η Β’ του 116ου Δημοτικού
Σχολείου Αθηνών, όπου διδάσκει τα τελευταία δέκα χρόνια.

Τα παιδιά ανταποδίδουν αγάπη, όταν πάρουν αγάπη. Και αδιαφορία, όταν σκοντάψουν στην αδιαφορία του δασκάλου…

Το 30% του συνόλου των μαθητών του σχολείου είναι παιδιά μειονοτήτων. Από τους
δεκαεπτά δικούς της μαθητές, οι επτά ήταν από την Αλβανία: «Τα πέντε παιδιά
είχαν ξεκινήσει κανονικά από την Α’ Δημοτικού και τα δύο ήρθαν κατ’ ευθείαν
από τη χώρα τους στη Β’ τάξη του ελληνικού σχολείου. Το ένα ήξερε λίγα
ελληνικά, το άλλο δεν γνώριζε… λέξη. Και τα δύο, μέχρι το τέλος της χρονιάς,
έμαθαν να μιλάνε, να γράφουν και να διαβάζουν. Ο Άντυ που αγνοούσε εντελώς τη
γλώσσα ήταν στην αρχή ένα κλειστό και λιγάκι επιθετικό παιδί, το οποίο δεν
δεχόταν πολλές κουβέντες. Σιγά σιγά προσαρμόστηκε, είχε πολύ μυαλό και έδειξε
μεγάλη επιμονή ­ μπορούσε να σηκωθεί από τη θέση του εκατό φορές την ημέρα και
να σε ρωτήσει μέχρι να καταλάβει κάτι…».

Στο αποχαιρετιστήριο πάρτι που έκανε εκείνη για τα παιδιά και τους γονείς τους
στο εξοχικό της στην Αγία Μαρίνα, ο Άντυ την αγκάλιασε λέγοντάς της: «Θα μου
λείψετε πολύ το καλοκαίρι κυρία…». Και ήταν η σπουδαιότερη επιβράβευση που
μπορεί να κερδίσει μια δασκάλα: «Έχουμε πολλές περιπτώσεις σαν αυτή του Άντυ.
Λίγα χρόνια πριν, μου ήρθαν στην Ε’ δύο παιδιά από την Αλβανία, δίχως την
παραμικρή προετοιμασία. Χρησιμοποίησα ένα άλλο παιδάκι που γνώριζε και τις δύο
γλώσσες ως διερμηνέα και επικοινωνούσα με τα παιδιά δείχνοντάς τους τις
φωτογραφίες των λέξεων που έπρεπε να μάθουν. Άλλες φορές χρησιμοποιούσα το
βιβλίο της γλώσσας της Α’ τάξης, άλλες “κύκλωνα” μια φράση από το βιβλίο της
Β’, άλλες χρησιμοποιούσα λέξεις και φράσεις-κλειδιά από το βιβλίο της Γ’. Όταν
θέλεις να δουλέψεις και να βοηθήσεις ένα παιδί, θα βρεις έναν τρόπο, τον πιο
κατάλληλο τρόπο… Αλλά ένα εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να στοχεύει στον
πατριωτισμό και μόνον των δασκάλων»!