Απαγωγή κατά λάθος

Ο μαφιόζος αρχιτραπεζίτης Δον Απρίλε, ανήσυχος για τα παιδιά του, τον
συνταγματάρχη Βαλέριο, τον καναλάρχη Μαρκαντόνιο και τη μεγαλοδικηγόρο Νικόλ,
δηλώνει νομιμοφροσύνη στον αστυνόμο Κουρτ Σιλκ και κατακλύζει την Αμερική με
δωρεές και χορηγίες. Οι αντίπαλοί του, ωστόσο, προσφέρουν 1.000.000 δολάρια
στους Φράνκι και Στέις Στούρζο για το κεφάλι του. Αλλά σε ένα ταξίδι στη
Σικελία, ο Δον απάγεται μαζί με το αγαπημένο του ψυχοπαίδι, τον Αστόρε…

Στη γειτονική επαρχία του Τσινέζι, μία από τις πιο μακρινές και υπανάπτυκτες
της Σικελίας, ο επικεφαλής της κόσκα του χωριού, ο μαφιόζος της περιοχής, ήταν
ένας άξεστος, άγριος και ατρόμητος συμμορίτης, ο Φισολίνι. Είχε απόλυτη
εξουσία στην περιοχή του, αλλά ελάχιστη επικοινωνία με τις υπόλοιπες κόσκα της
Μαφίας στο νησί. Δεν ήξερε τίποτα για την τρομερή δύναμη του Δον Απρίλε.

Η κόσκα του Φισολίνι δεν έβγαζε πολλά λεφτά. Είχε υπό τον έλεγχό της τις
πωλήσεις εικόνων, πληρωνόταν για να προστατεύει τα ζώα των αγροτών και
οργάνωνε απαγωγές απρόσεκτων πλουσίων.

Κι έτσι, εκείνη τη μέρα, καθώς ο Δον Απρίλε και ο Αστόρε περπατούσαν στους
δρόμους του χωριού, ο αδαής Φισολίνι και η συμμορία του όρμησαν με δυο παλιά
φορτηγά του αμερικανικού στρατού και τους απήγαγαν.

Ήταν δέκα άντρες με ρούχα χωρικών και οπλισμένοι με τουφέκια. Άρπαξαν τον Δον
Απρίλε και τον πέταξαν μέσα στο πρώτο φορτηγό. Ο Αστόρε, χωρίς να διστάσει
στιγμή, πήδηξε στην ανοικτή καρότσα του φορτηγού για να μείνει με τον Δον. Τα
φορτηγά ταξίδεψαν μια ώρα περίπου, μέχρι που έφτασαν στους πρόποδες των βουνών
γύρω από το Μοντελέπρε. Εκεί κατέβηκαν από τα φορτηγά, καβάλησαν άλογα και
γαϊδούρια και άρχισαν να ανεβαίνουν τις βραχώδες πλαγιές.

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο

Προς το ηλιοβασίλεμα, έφτασαν σε μια σπηλιά βαθιά μέσα στα βουνά. Εκεί τους
έδωσαν να φάνε ένα υπέροχο ψητό αρνάκι και σπιτικό ψωμί και κρασί. Στο
στρατόπεδο υπήρξε και ένα τεράστιο άγαλμα της Παναγίας μέσα σε ένα ξύλινο
παρεκκλήσι σκαλισμένο στο χέρι. Ο Φισολίνι ήταν πιστός χριστιανός, παρά την
αγριότητά του. Είχε επίσης τη φυσική ευγένεια των χωρικών και παρουσιάστηκε
επίσημα στον Δον και το παιδί. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι ήταν ο αρχηγός της
συμμορίας. Ήταν κοντός αλλά γεροδεμένος σαν γορίλας και είχε ένα τουφέκι στον
ώμο του και δυο πιστόλια στη ζώνη.

«Εξοχότατε», είπε στον Δον, «μην ανησυχείς καθόλου για τον μικρό.

Θα πάει το σημείωμα για τα λύτρα στην πόλη αύριο το πρωί».

Ο Αστόρε έτρωγε με βουλιμία. Δεν είχε ξαναφάει ποτέ του τόσο νόστιμο κρέας.
Μίλησε όμως με μια εύθυμη γενναιότητα. «Θα μείνω με τον θείο μου τον
Ρεϊμόντε», είπε.

Ο Φισολίνι γέλασε. «Το καλό φαΐ δίνει κουράγιο.

Για να δείξω τον σεβασμό μου για την εξοχότητά σου, έψησα το κρέας μόνος μου.
Κι έβαλα και τα ειδικά μυρωδικά της μητέρας μου».

«Θα μείνω με τον θείο μου», είπε ο Αστόρε με καθαρή φωνή, αψηφώντας τον άγριο
συμμορίτη.

Ο Δον Απρίλε μίλησε στον Φισολίνι αυστηρά, αλλά και καλοσυνάτα. «Η βραδιά ήταν
υπέροχη· το φαγητό, ο βουνίσιος αέρας, η συντροφιά σας. Και ανυπομονώ να δω τη
δροσιά το πρωί. Μετά όμως σε συμβουλεύω να με πας πίσω στο χωριό μου».

Ο Φισολίνι υποκλίθηκε με σεβασμό. «Ξέρω ότι είσαι πλούσιος. Είσαι όμως τόσο
ισχυρός; Εγώ το μόνο που θέλω είναι εκατό χιλιάδες αμερικανικά δολάρια».

«Αυτό είναι προσβολή», είπε ο Δον. «Θα αμαυρώσεις τη φήμη μου. Διπλασίασε το
ποσό. Και βάλε άλλα πενήντα για το παιδί. Θα τα πάρεις. Μετά όμως η ζωή σου θα
είναι μια αιώνια δυστυχία». Σταμάτησε για μια στιγμή. «Δεν μπορώ να το πιστέψω
ότι είσαι τόσο απερίσκεπτος».

ΟΦισολίνι αναστέναξε. «Πρέπει να με καταλάβεις, εξοχότατε. Είμαι φτωχός
άνθρωπος. Μπορώ βέβαια να αρπάξω ό,τι θέλω στην περιοχή μου, αλλά η Σικελία
είναι τόσο καταραμένος τόπος, που ακόμη και οι πλούσιοι είναι φτωχοί».

Ο Δον δεν μίλησε. Έκανε πως δεν καταλάβαινε την ανοησία του Φισολίνι.

Ο Αστόρε τραγούδησε για τους συμμορίτες, που μαγεύτηκαν από τη φωνή του και
τον συγχάρηκαν, ανακατεύοντάς του τα μαλλιά. Ήταν πραγματικά μια μαγική στιγμή
για όλους, όταν η γλυκιά φωνή του παιδιού γέμισε τα βουνά με τα τραγούδια της
αγάπης.

Κάποιοι έφεραν κουβέρτες και υπνόσακους από μια κοντινή σπηλιά.

«Εξοχότατε», είπε ο Φισολίνι, «τι θα ήθελες για πρωινό αύριο; Μήπως ψάρι,
φρέσκο από τη θάλασσα; Και μετά σπαγγέτι και μοσχαράκι για μεσημεριανό;
Είμαστε στις υπηρεσίες σας».

«Ευχαριστώ», είπε ο Δον. «Λίγο τυρί και φρούτα είναι αρκετά».

«Καλό ύπνο», είπε ο Φισολίνι. Το πρόσωπό του μαλάκωσε βλέποντας το
δυστυχισμένο ύφος του παιδιού. Πλησίασε και χάιδεψε το κεφάλι του Αστόρε.
«Αύριο θα κοιμηθείς στο κρεβάτι σου».

Ο Αστόρε έκλεισε τα μάτια και αποκοιμήθηκε σχεδόν αμέσως στο χώμα, δίπλα στον
Δον. «Μείνε δίπλα μου», είπε αυτός και αγκάλιασε το παιδί.

Ο Αστόρι κοιμήθηκε τόσο βαθιά, ώστε ο κατακόκκινος ήλιος ήταν ήδη αρκετά ψηλά
όταν τον ξύπνησε ένας κρότος. Σηκώθηκε και είδε ότι το πλάτωμα τριγύρω ήταν
γεμάτο από πενήντα οπλισμένους άντρες. Ο Δον Απρίλε, ήρεμος και αξιοπρεπής,
καθόταν σε μια μεγάλη πέτρα και έπινε καφέ από ένα κύπελλο.

Είδε τον Αστόρε και του έκανε νόημα να πλησιάσει. «Αστόρε, θέλεις καφέ;».
Έδειξε τον άνθρωπο που στεκόταν μπροστά του. «Αυτός είναι ο καλός μου φίλος, ο
Μπιάνκο. Μας έσωσε».

Ο Αστόρε είδε έναν πελώριο άντρα: ήταν παχύς, φορούσε κοστούμι και γραβάτα,
και φαινόταν άοπλος, αλλά, παρ’ όλα αυτά, ήταν πολύ πιο τρομακτικός από τον
Φισολίνι. Είχε σγουρά άσπρα μαλλιά, μεγάλα κοκκινισμένα μάτια και
ακτινοβολούσε δύναμη. Φάνηκε όμως να καλύπτει αυτήν τη δύναμη όταν μίλησε με
σιγανή, βραχνή φωνή.

«Δον Απρίλε», είπε ο Οτάβιο Μπιάνκο, «πρέπει να ζητήσω συγγνώμη που άργησα
τόσο πολύ και υποχρεώθηκες να κοιμηθείς σαν χωριάτης στο χώμα. Ήρθα όμως
αμέσως μόλις έμαθα τα νέα. Πάντα ήξερα ότι ο Φισολίνι είναι βλάκας, αλλά ποτέ
δεν περίμενα ότι θα έκανε κάτι τέτοιο».

Άρχισαν να ακούγονται σφυριά και μερικοί άντρες παραμέρισαν. Ο Αστόρε είδε δύο
νεαρούς να καρφώνουν δύο ξύλα που σχημάτιζαν σταυρό. Στο βάθος του πλατώματος
είδε ξαπλωμένο τον Φισολίνι και τους δέκα άντρες του, δεμένους χειροπόδαρα, με
το σκοινί περασμένο γύρω από τα κοντινά δέντρα. Ήταν τυλιγμένοι με μια μάζα
από καλώδια και σκοινιά, με τα μέλη τους πλεγμένα. Έμοιαζαν σαν μια μάζα από
μύγες πάνω σε ένα κομμάτι κρέας.

«Δον Απρίλε», είπε ο Μπιάνκο, «ποιο από αυτά τα καθάρματα θέλεις να δικάσεις
πρώτο»;

«Τον Φισολίνι», είπε ο Δον. «Είναι ο αρχηγός».

Ο Μπιάνκο έσυρε τον Φισολίνι μπροστά στον Δον. Ήταν ακόμη σφιχτά δεμένος, σαν
μούμια. Ο Μπιάνκο και ένας από τους άντρες του τον σήκωσαν και τον έστησαν
όρθιο. «Φισολίνι», είπε ο Μπιάνκο, «πώς μπορείς να είσαι τόσο ηλίθιος; Δεν
ήξερες ότι ο Δον είναι υπό την προστασία μου; Αλλιώς θα τον είχα απαγάγει εγώ
ο ίδιος».

«Λοιπόν», είπε ο Δον στον Φισολίνι. «Εξήγησε την ασέβειά σου».

Ο Φισολίι όρθωσε όσο μπορούσε το ανάστημά του και τον κοίταξε περήφανα. «Μα η
ασέβεια δεν ήταν προς το πρόσωπό σου, εξοχότατε. Δεν ήξερα πόσο σημαντικός και
αγαπητός είσαι για τους φίλους μου. Αυτός ο ανόητος, ο Μπιάνκο, έπρεπε να με
είχε ενημερώσει. Εξοχότατε, έκανα ένα λάθος και πρέπει να πληρώσω». Σταμάτησε
για μια στιγμή και μετά φώναξε θυμωμένα και περιφρονητικά στον Μπιάνκο: Πες
τους να σταματήσουν να καρφώνουν, έχω κουφαθεί. Δεν θα με κάνεις να πεθάνω από
τον φόβο πριν με σκοτώσεις!»

Ο Φισολίνι γύρισε πάλι στον Δον. «Τιμώρησέ με, αλλά λυπήσου τους άντρες μου.
Ακολούθησαν τις διαταγές μου. Έχουν οικογένειες. Θα καταστρέψεις ένα ολόκληρο
χωριό αν τους σκοτώσεις».

«Είναι υπεύθυνοι άντρες», είπε σαρκαστικά ο Δον. «Θα τους πρόσβαλα αν δεν
είχαν κι αυτοί την ίδια μοίρα μ’ εσένα».

Εκείνη τη στιγμή, ο Αστόρε με το παιδικό μυαλό του κατάλαβε ότι μιλούσαν για
ζωή και θάνατο. «Θείε», ψιθύρισε, «μην τον πειράξεις». Ο Δον δεν έδειξε να τον
άκουσε.

«Συνέχισε», είπε στον Φισολίνι.

Αυτός του έριξε ένα ερωτηματικό βλέμμα, περήφανο και επιφυλακτικό μαζί. «Δεν
θα σε ικετεύσω για τη ζωή μου. Αλλά αυτοί οι δέκα άντρες εκεί πέρα είναι όλοι
συγγενείς μου. Αν τους σκοτώσεις, καταστρέφεις τις γυναίκες και τα παιδιά
τους. Τρεις τους είναι γαμπροί μου. Είχαν απόλυτη πίστη σ’ εμένα. Έδειξαν
εμπιστοσύνη στην κρίση μου. Αν τους αφήσεις, θα τους βάλω να ορκιστούν αιώνια
αφοσίωση σ’ εσένα πριν πεθάνω. Και θα με υπακούσουν. Είναι κάτι, να έχεις δέκα
πιστούς φίλους».

Ο Αστόρε κοίταξε πάλι τον θείο του κατάματα. Είχε καταλάβει τα πάντα. Άπλωσε
το χέρι του για να προστατεύσει τον Φισολίνι.

«Δεν μας έκανε κακό», είπε. «Απλώς ήθελε τα λεφτά μας».

Ο Δον χαμογέλασε. «Κι αυτό δεν είναι τίποτα;», είπε.

«Μα είχε σοβαρούς λόγους», απάντησε ο Αστόρε. «Ήθελε τα λεφτά για να θρέψει
την οικογένειά του. Και μου αρέσει. Σε παρακαλώ, θείε».

Ο Δον χαμογέλασε πάλι. «Μπράβο», είπε. Μετά έμεινε σιωπηλός για πολλή ώρα,
αγνοώντας τον Αστόρε που του τραβούσε το χέρι. Και για πρώτη φορά εδώ και
πολλά χρόνια ο Δον ένιωσε την τάση να δείξει έλεος.

Οι άντρες του Μπιάνκο είχαν ανάψει κάτι μικρά, πολύ δυνατά πούρα και ο καπνός
ανέβαινε μέσα στον πρωινό αέρα και παρασυρόταν από την αύρα. Ένας από τους
άντρες πλησίασε, έβγαλε από το κυνηγετικό του σακάκι ένα πούρο και το πρόσφερε
στον Δον. Με τη διαύγεια του παιδικού μυαλού, ο Αστόρε κατάλαβε ότι αυτά δεν
ήταν μόνο ευγένεια, αλλά και εκδήλωση σεβασμού. Ο Δον πήρε το πούρο και ο
άντρας τού το άναψε προστατεύοντας τη φλόγα με τις παλάμες του.

Ο Δον, συλλογισμένος, τράβηξε μερικές αργές ρουφηξιές από το πούρο του. «Δεν
θα σε προσβάλω δείχνοντάς σου έλεος», είπε τελικά. «Θα σου προτείνω όμως μια
επιχειρηματική συμφωνία. Αναγνωρίζω ότι δεν υπήρχε κακή πρόθεση και ότι
έδειξες μεγάλο σεβασμό στο πρόσωπό μου και στο παιδί.

Να η συμφωνία λοιπόν. Θα ζήσεις. Οι άντρες σου θα ζήσουν. Αλλά για όλη την
υπόλοιπη ζωή σας θα είστε υπό τις διαταγές μου».

Ο Αστόρε ένιωσε μια τεράστια ανακούφιση και χαμογέλασε στον Φισολίνι. Εκείνος
γονάτισε και φίλησε το χέρι του Δον. Ο Αστόρε πρόσεξε ότι οι οπλισμένοι άντρες
ολόγυρα τραβούσαν απανωτές τζούρες από τα πούρα τους και ακόμη και ο Μπιάνκο,
πελώριος σαν βουνό, έτρεμε από ικανοποίηση.

«Ευλογημένος να είσαι, εξοχότατε», μουρμούρισε ο Φισολίνι.

Ο Δον έσβησε το πούρο στην πέτρα δίπλα του. «Δέχομαι την ευλογία σου, αλλά
πρέπει να καταλάβεις κάτι. Ο Μπιάνκο ήρθε να με σώσει και τώρα θα έχεις κι εσύ
το ίδιο καθήκον. Του δίνω ένα χρηματικό ποσό και θα κάνω το ίδιο και για σένα
κάθε χρόνο. Όμως, μια πράξη απιστίας, μια προδοσία, και θα καταστραφείς κι εσύ
και ο κόσμος σου. Εσύ, η γυναίκα σου, τα παιδιά σου, τα ανίψια σου, οι γαμπροί
σου θα εξοντωθείτε».

Ο Φισολίνι σηκώθηκε. Αγκάλιασε τον Δον και ξέσπασε σε δάκρυα.

Και έτσι ο Δον και ο ανιψιός του ενώθηκαν πιο επίσημα. Ο Δον ένιωσε αγάπη για
το παιδί που τον έπεισε να δείξει οίκτο, και ο Αστόρε ένιωσε αγάπη για τον
θείο του που χάρισε τη ζωή στον Φισολίνι και στους δέκα ανθρώπους του. Ήταν
ένας δεσμός ανάμεσά τους που κράτησε για όλη την υπόλοιπη ζωή τους.