Η αγαπημένη κόρη

Ο Φράνκι και ο Στέις Στούρζο αναλαμβάνουν να σκοτώσουν τον αρχιμαφιόζο Δον
Απρίλε. Ούτε που ξέρουν για ποιον και γιατί. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι
η αμοιβή: 1.000.000 δολάρια…

Ο μεγάλος πόλεμος του FBI με τη Μαφία της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1990
άφησε μόνο δύο επιζήσαντες. Ο Δον Ρεϊμόντε Απρίλε, ο μεγαλύτερος και πιο
τρομερός, παρέμεινε ανέγγιχτος. Ο άλλος, ο Δον Τιμόνα Πορτέλα, φάνηκε να
ξεφεύγει από καθαρή τύχη.

Ο Δον κυβερνούσε τη Φαμίλια του τριάντα χρόνια και τώρα ήταν πια θρύλος. Είχε
μεγαλώσει στη Σικελία. Ουσιαστικά, ήταν ένας απόγονος των παλιών Σικελών του
δέκατου ένατου αιώνα, που κυβερνούσαν πόλεις και χωριά με τη χαρισματική τους
προσωπικότητα, την αίσθηση της τιμής και τη θανάσιμη τελεσίδικη κρίση τους για
κάθε άνθρωπο που υποψιαζόταν για εχθρό.

Τώρα, στα εξήντα δύο του, ο Δον Απρίλε είχε βάλει τη ζωή του σε τάξη. Είχε
απαλλαγεί από τους εχθρούς του και είχε εκτελέσει τα καθήκοντά του ως φίλου
και πατέρα. Μπορούσε να απολαύσει τα γηρατειά του με καθαρή συνείδηση και να
αναλάβει τον πιο ταιριαστό ρόλο ενός τζέντλεμαν τραπεζίτη που αναδεικνύεται
στυλοβάτης της κοινωνίας.

Τα τρία παιδιά του είχαν επιτυχημένες και έντιμες καριέρες. Ο μεγαλύτερος, ο
Βαλέριο, ήταν τώρα τριάντα εφτά χρόνων, παντρεμένος με παιδιά, συνταγματάρχης
του αμερικανικού στρατού και λέκτορας στη στρατιωτική Ακαδημία του Γουέστ
Πόιντ.

Ο δεύτερος γιος του, ο Μαρκαντόνιο, σε ηλικία τριάντα πέντε ετών, λόγω ίσως
κάποιας μυστηριώδους παραλλαγής των γονιδίων του, ήταν ανώτατο στέλεχος σε ένα
εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο.

Το τελευταίο παιδί του ήταν η κόρη του, η Νικόλ. Ήταν η αγαπημένη αντίπαλος
του Δον σε διαπληκτισμούς και λογομαχίες. Τώρα, σε ηλικία είκοσι εννέα ετών,
ήταν δικηγόρος σε μια μεγάλη εταιρεία, φεμινίστρια και υποστηρίκτρια ­ με
εθελοντική προσφορά ­ των φτωχών και απελπισμένων εγκληματιών. Η ειδικότητά
της ήταν να σώζει δολοφόνους από την ηλεκτρική καρέκλα, να βγάζει από τη
φυλακή γυναίκες που είχαν σκοτώσει τους άντρες τους και να γλιτώνει από την
ισόβια κάθειρξη κάποιους κατ’ επανάληψη βιαστές. Πίστευε ότι μια τόσο πλούσια
χώρα δεν έπρεπε να είναι αδιάφορη απέναντι στους φτωχούς, όποια κι αν ήταν τα
ελαττώματά τους.

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο

Όσο για τον Αστόρε, ήταν μέλος της οικογένειας και πιο κοντά στον Δον σαν
επίτιμος ανιψιός. Οι άλλοι όμως τον ένιωθαν σαν αδερφό τους λόγω του σφρίγους
και της γοητείας του. Από τα τρία μέχρι τα δεκαέξι του ήταν ο πιο στενός τους
φίλος, ο αγαπημένος τους μικρός αδερφός ­ μέχρι την εξορία του στη Σικελία,
πριν από έντεκα χρόνια. Όταν ο Δον αποσύρθηκε από τη δουλειά, τον κάλεσαν να
γυρίσει πίσω.

Ο Δον σχεδίασε με προσοχή την απόσυρσή του. Μοίρασε την αυτοκρατορία του για
να εξευμενίσει πιθανούς εχθρούς, αλλά επίσης απέτισε φόρο τιμής σε πιστούς
φίλους, ξέροντας ότι η ευγνωμοσύνη είναι η πιο βραχύβια από όλες τις αρετές
και ότι τα δώρα πρέπει να ανανεώνονται συνεχώς. Φρόντισε ιδιαίτερα να
κατευνάσει τον Τιμόνα Πορτέλα. Ο Πορτέλα ήταν επικίνδυνος λόγω της
εκκεντρικότητάς του και μιας έντονης φονικής διάθεσης.

Ο Δον Απρίλε ζήτησε μια ιδιαίτερη συνάντηση και με τον Κουρτ Σιλκ, τον
επικεφαλής του FBI στη Νέα Υόρκη. Ο Δον είχε συνειδητοποιήσει προς έκπληξή του
ότι θαύμαζε τον Σιλκ, τον άνθρωπο που είχε στείλει στη φυλακή τους
περισσότερους αρχηγούς της Μαφίας στην Ανατολική Ακτή και είχε καταστρέψει
σχεδόν τη δύναμή τους.

Ο Δον Ρεϊμόντε Απρίλε του είχε ξεφύγει, επειδή γνώριζε ποιος ήταν ο μυστικός
πληροφοριοδότης του Σιλκ, ο άνθρωπος που έκανε δυνατές τις επιτυχίες του.

Η συνάντηση έγινε στο εξοχικό σπίτι του Δον, στο Μόντοκ. Ο Σιλκ έπρεπε να πάει
μόνος, κάτι που ήταν αντίθετο με τους κανόνες του FBI. Ο ίδιος ο διευθυντής
του FBI έδωσε έγκριση για τη συνάντηση, αλλά επέμενε να χρησιμοποιήσει ο Σιλκ
ένα ειδικό μικρόφωνο, που του το εμφύτευσαν στο σώμα, κάτω από τον θώρακα,
φροντίζοντας να μη φαίνεται κανένα σημάδι στο δέρμα. Η κουβέντα, στη βεράντα
του Δον, ήταν ψυχρή και γεμάτη ένταση. Οι δύο άντρες συνομολόγησαν ανακωχή και
χώρισαν όπως ξεμακραίνουν δύο καχύποπτοι λύκοι.

Έχοντας μελετήσει την ιστορία των πιο διακεκριμένων οικογενειών της Αμερικής,
των αδίστακτων τυχοδιωκτών που είχαν χτίσει τις περιουσίες τους καταπατώντας
τους νόμους και την ηθική της ανθρώπινης κοινωνίας, ο Δον Απρίλε έγινε, σαν κι
αυτούς, ένας μεγάλος ευεργέτης. Είχε δημιουργήσει ήδη την αυτοκρατορία του σαν
τους παλιούς ανελέητους καπιταλιστές ­ δέκα ιδιωτικές τράπεζες στις
μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου. Έτσι, τώρα έκανε μια γενναιόδωρη προσφορά για
να χτιστεί ένα νοσοκομείο για τους φτωχούς. Και έδωσε χρήματα για τις τέχνες.
Ίδρυσε μια έδρα για τη μελέτη της Αναγέννησης στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Είναι αλήθεια ότι το Γέιλ και το Χάρβαρντ αρνήθηκαν τα είκοσι εκατομμύρια
δολάρια που τους πρόσφερε για μια φοιτητική εστία, που θα έπαιρνε το όνομα του
Χριστόφορου Κολόμβου, ο οποίος εκείνη την εποχή είχε πέσει σε δυσμένεια στους
κύκλους των διανοουμένων. Το Γέιλ του πρότεινε να πάρει τα χρήματα και να
ονομάσει τη φοιτητική εστία Σάκο και Βαντσέτι, αλλά ο Δον δεν ενδιαφερόταν για
τον Σάκο και τον Βαντσέτι. Αισθανόταν απέχθεια για τους μάρτυρες.

Ένας άνθρωπος κατώτερου επιπέδου θα ένιωθε προσβεβλημένος και θα κρατούσε
κακία, αλλά ο Ρεϊμόντε Απρίλε απλώς έδωσε τα χρήματα στην Καθολική Εκκλησία
για να γίνονται καθημερινές λειτουργίες για τη γυναίκα του, που ήταν τώρα
είκοσι πέντε χρόνια στον Παράδεισο.

Όταν ο Δον Απρίλε γύρισε από τη Σικελία με ένα μωρό, τον Αστόρε, είχε βρει την
αγαπημένη του γυναίκα να πεθαίνει από καρκίνο και τα τρία παιδιά του
απαρηγόρητα. Δεν ήθελε να κρατήσει το μωρό κάτω από αυτές τις συνθήκες, από
φόβο μήπως πάθει κάτι, και αποφάσισε να το παραδώσει στη φροντίδα ενός από
τους στενότερους συμβούλους του, του Φρανκ Βιόλα, και της γυναίκας του. Η
επιλογή αυτή αποδείχθηκε ατυχής. Εκείνη την εποχή, ο Φρανκ Βιόλα είχε
φιλοδοξίες να διαδεχθεί τον Δον.

Λίγο μετά τον θάνατο της γυναίκας του Δον, όμως, ο Αστόρε Βιόλα, σε ηλικία
τριών ετών, έγινε μέλος της οικογένειας του Δον, όταν ο «πατέρας» του
αυτοκτόνησε μέσα στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου του ­ ένα πολύ περίεργο
περιστατικό ­ και η «μητέρα» του πέθανε από εγκεφαλικό. Τότε ο Δον πήρε τον
Αστόρε στο σπίτι του και υιοθέτησε τον τίτλο του «θείου».

Ο Δον ήξερε ότι η δόξα της Αμερικής ήταν η εμφάνιση των μεγάλων οικογενειών
και ότι η καλύτερη κοινωνική τάξη δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αρχικά είχαν
διαπράξει μεγάλα εγκλήματα ενάντια στην κοινωνία. Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που,
με την επιδίωξη του χρήματος, έχτισαν την Αμερική και άφησαν τις παλιές
παρανομίες τους να διαλυθούν σαν σκόνη που την παίρνει ο άνεμος. Και
πραγματικά, πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει; Να αφήσουν την Αμερική στους
Ινδιάνους, που δεν μπορούσαν καν να αντιληφθούν τι είναι τριώροφο σπίτι; Ή να
αφήσουν την Καλιφόρνια στους Μεξικανούς, που δεν είχαν καμιά τεχνική
ικανότητα, που δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι με τα αρδευτικά έργα η γη θα
επέτρεπε σε εκατομμύρια ανθρώπους να προκόψουν; Η Αμερική προσέλκυσε
εκατομμύρια φτωχούς εργάτες από όλο τον κόσμο, τους δελέασε να κάνουν την
απαραίτητη σκληρή δουλειά για να δημιουργηθούν οι σιδηρόδρομοι, τα φράγματα
και οι ουρανοξύστες. Το Άγαλμα της Ελευθερίας ήταν μια ιδιοφυής κίνηση
μάρκετινγκ. Και όλα είχαν εξελιχθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Είχαν συμβεί
και τραγωδίες, βέβαια, αλλά αυτές είναι μέρος της ζωής.

Μετά τις συναντήσεις του με τον Πορτέλα και τον Σιλκ, ο Δον Απρίλε είχε
κάποιες λεπτομέρειες να τακτοποιήσει. Έθεσε σε κίνηση τους μηχανισμούς για να
φέρει πίσω τον Αστόρε Βιόλα από την εντεκάχρονη εξορία του.

Τον χρειαζόταν τον Αστόρε. Ουσιαστικά τον είχε προετοιμάσει γι’ αυτήν ακριβώς
τη στιγμή. Ο Αστόρε ήταν ο αγαπημένος του Δον, περισσότερο και από τα ίδια του
τα παιδιά ακόμη. Σαν παιδί, ο Αστόρε ήταν πάντα αρχηγός, πολύ πιο κοινωνικός
από ό,τι είναι συνήθως τα παιδιά της ηλικίας του. Αγαπούσε τον Δον και δεν τον
φοβόταν, όπως τον φοβούνταν μερικές φορές τα παιδιά του. Και μολονότι ο
Βαλέριο και ο Μαρκαντόνιο ήταν είκοσι και δεκαοχτώ ετών, ο Αστόρε
ανεξαρτητοποιήθηκε από αυτούς, όταν ήταν μόλις δέκα ετών. Μάλιστα, όταν ο
Βαλέριο, που είχε μανία με τη στρατιωτική πειθαρχία, προσπαθούσε να τον
δείρει, ο Αστόρε του ανταπέδιδε τα χτυπήματα. Ο Μαρκαντόνιο ήταν πολύ πιο
στοργικός μαζί του και του αγόρασε το πρώτο του μπάντζο για να τον ενθαρρύνει
στο τραγούδι. Ο Αστόρε δέχτηκε το δώρο του με την ευγένεια μεγάλου ανθρώπου.

Ο μόνος άνθρωπος από τον οποίο δεχόταν διαταγές ο Αστόρε ήταν η Νικόλ. Κι
εκείνη, αν και ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερή του, του φερόταν σαν να ήταν
θαυμαστής της, κάτι που απαιτούσε από τον Αστόρε από τότε ακόμη που ήταν μικρό
παιδί. Τον έστελνε για θελήματα και άκουγε συγκινημένος τις ιταλικές μπαλάντες
που της τραγουδούσε. Και τον χαστούκισε όταν ο Αστόρε πήγε να τη φιλήσει.
Γιατί από μικρό παιδί ο Αστόρε εκστασιαζόταν από τη γυναικεία ομορφιά.

Και η Νικόλ ήταν όμορφη. Είχε μεγάλα μαύρα μάτια και αισθησιακό χαμόγελο. Το
πρόσωπό της αποκάλυπτε κάθε της συναίσθημα. Συγκρουόταν με όποιον τολμούσε να
υπαινιχθεί ότι, σαν γυναίκα, δεν ήταν τόσο σημαντική όσο οι άντρες. Την
εξόργιζε το γεγονός ότι δεν ήταν σωματικά δυνατή σαν τα αδέρφια της και τον
Αστόρε, ότι δεν μπορούσε να επιβάλει τη θέλησή της με τη δύναμη, αλλά μόνο με
την ομορφιά της. Όλα αυτά την έκαναν απολύτως ατρόμητη και τους προκαλούσε
όλους, ακόμη και τον πατέρα της, παρά την τρομερή του φήμη.

Μετά τον θάνατο της γυναίκας του, όταν τα παιδιά ήταν μικρά ακόμη, ο Δον
Απρίλε συνήθιζε να περνά ένα μήνα κάθε καλοκαίρι στη Σικελία.

Αγαπούσε τη ζωή στο χωριό από όπου καταγόταν, κοντά στην κωμόπολη Μοντελέπρε,
και είχε ακόμη ένα σπίτι εκεί, τη Βίλα Γκράτσια, που ήταν το εξοχικό ενός
παλιού κόμη.

‘Επειρα από μερικά χρόνια προσέλαβε μια οικονόμο, μια Σικελή χήρα, την
Κατερίνα. Ήταν πολύ ωραία γυναίκα, με μια έντονη χωριάτικη ομορφιά, που ήξερε
πώς να κουμαντάρει ένα σπίτι και να κερδίσει τον σεβασμό των χωρικών. Η
Κατερίνα έγινε ερωμένη του. Όλα αυτά τα κράτησε κρυφά από την οικογένεια και
τους φίλους του, αν και τώρα ήταν πια σαράντα χρόνων και βασιλιάς στον κόσμο
του.

Ο Αστόρε Βιόλα ήταν μόλις δέκα χρόνων την πρώτη φορά που συνόδευσε τον Δον
Ρεϊμόντε Απρίλε στη Σικελία. Είχε ζητηθεί από τον Δον να μεσολαβήσει σε μια
μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στην κόσκα των Κορλεονέζι και την κόσκα των
Κλερικούτσιο. Και ήθελε κι ο ίδιος να περάσει έναν ήρεμο μήνα μέσα στη γαλήνη
της Βίλα Γκράτσια.

Ο Αστόρε ήταν αξιαγάπητος ­ δεν υπήρχε άλλη λέξη για να τον περιγράψεις. Ήταν
πάντα χαρούμενος και το όμορφο, μελαψό πρόσωπό του ακτινοβολούσε αγάπη.
Τραγουδούσε συνεχώς με μια γλυκιά φωνή τενόρου. Κι όταν δεν τραγουδούσε
πρόσφερε στον Δον ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Ταυτόχρονα, όμως, είχε τις
φλογερές ιδιότητες ενός γεννημένου αντάρτη και τρομοκρατούσε τα άλλα παιδιά
της ηλικίας του.

ΟΔον τον έφερε στη Σικελία επειδή ήταν η καλύτερη δυνατή παρέα για ένα
μεσήλικο, πράγμα που έδειχνε την ιδιαίτερη σχέση τους, αλλά και το πώς είχε
αναθρέψει ο Δον τα δικά του παιδιά.

Ο Δον τακτοποίησε τις δουλειές του, μεσολάβησε ανάμεσα στις δύο κόσκα και
έφερε προσωρινή ειρήνη. Και τώρα απολάμβανε τη διαμονή του στη Σικελία
ξαναζώντας την παιδική του ηλικία στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Έτρωγε λεμόνια,
πορτοκάλια και ελιές από το βαρέλι με την άλμη και έκανε μεγάλους περιπάτους
με τον Αστόρε κάτω από τον εξοντωτικό σικελικό ήλιο, που έλουζε τα πέτρινα
σπίτια και τα αμέτρητα βράχια με την τρομερή του ζέστη.

Ο Δον έλεγε στο παιδί παλιές ιστορίες για τους «Ρομπέν των Δασών» της
Σικελίας, για τους αγώνες τους ενάντια στους Μαυριτανούς, τους Γάλλους, τους
Ισπανούς, ακόμη και τον ίδιο τον Πάπα. Και του έλεγε επίσης ιστορίες για έναν
ντόπιο ήρωα, τον Δον Τσένο.

Σε λίγες μόλις μέρες ο Αστόρε έγινε αρχηγός μιας συμμορίας παιδιών του χωριού.
Ήταν απίστευτο που το κατάφερε αυτό, γιατί τα παιδιά στη Σικελία είναι πολύ
περήφανα και δεν φοβούνται κανέναν. Πολλά από αυτά τα δεκάχρονα αγγελούδια
ήταν ήδη εξοικειωμένα με τη λουπάρα, το πανταχού παρόν κυνηγετικό όπλο της
Σικελίας.

Ο Δον Απρίλε, ο Αστόρε και η Κατερίνα πέρασαν πολλά καλοκαιρινά βράδια
τρώγοντας και πίνοντας έξω στον υπέροχο κήπο, ενώ οι λεμονιές και οι
πορτοκαλιές πλημμύριζαν τον αέρα με το άρωμά τους. Μερικές φορές ο Δον καλούσε
παλιούς, παιδικούς του φίλους για να φάνε το βράδυ και να παίξουν χαρτιά. Ο
Αστόρε βοηθούσε την Κατερίνα να τους σερβίρει ποτά.

Η Κατερίνα και ο Δον δεν έδειχναν ποτέ τρυφερότητα ο ένας στον άλλο μπροστά σε
κόσμο, όμως όλοι το ήξεραν στο χωριό κι έτσι κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει
την Κατερίνα. Αντίθετα, όλοι τις έδειχναν τον σεβασμό που αρμόζει στην κυρία
ενός σπιτιού. Αυτές ήταν οι πιο όμορφες στιγμές στη ζωή του Δον.

Αλλά μόλις τρεις μέρες πριν από το τέλος της επίσκεψής του στη Σικελία συνέβη
το αδιανόητο: κάποιοι απήγαγαν τον Δον, καθώς περπατούσε στους δρόμους του
χωριού.