Η επινόηση του «αλλού»

Ο Κουρουπητός στα Χανιά και το πρόστιμο από την Ε.Ε. φέρνουν ξανά στην επιφάνεια τη φανταστική τοποθεσία «αλλού»…

Επτά εκατομμύρια δραχμές, περίπου, θα καταβάλλει η Ελλάδα (δηλαδή οι πολίτες
της) κάθε ημέρα μέχρι να κλείσει η χωματερή Κουρουπητού στα Χανιά, ύστερα από
απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

Η απόφαση αυτή ήταν αιφνιδιαστική, διότι μόλις προ οκτώ ετών είχαμε
καταδικαστεί «πρωτοδίκως» για το συγκεκριμένο θέμα και είναι εύλογο στο
διάστημα αυτό, που αλλάξαμε τέσσερις κυβερνήσεις και τρεις πρωθυπουργούς, να
μην μπορέσουμε να ασχοληθούμε με ένα επουσιώδες ζήτημα, όπως είναι η
καταστροφική μόλυνση του περιβάλλοντος και ο κίνδυνος να πάθουμε χολέρα
(παραδοσιακή ασθένεια την οποία απειλεί με εξαφάνιση η παγκοσμιοποίηση, η
Ελλάς όμως αντιστέκεται).

Όλοι συμφωνούν να κλείσει η συγκεκριμένη χωματερή, καθώς και πάνω από 3.000
ακόμη παράνομες χωματερές σε όλη τη χώρα. Αυτό προϋποθέτει βεβαίως, να
δημιουργηθούν άλλες, που να πληρούν τις διατάξεις του νόμου και τις
επιστημονικές προδιαγραφές για την προστασία του περιβάλλοντος, πράγμα για το
οποίο επίσης συμφωνούν όλοι. Τέλος, σπάνια ομοφωνία υπάρχει και για το πού θα
γίνουν αυτές οι χωματερές. Εκεί που θα γίνουν οι φυλακές, τα φράγματα για την
παραγωγή ενέργειας, τα ραντάρ που απαιτούνται για να μην πέφτουν τα αεροπλάνα
κ.λπ. «Αλλού». Το «αλλού» είναι μια φανταστική τοποθεσία που επινόησε το
αθάνατο ελληνικό πνεύμα, λύνοντας οριστικά το ζήτημα που δημιουργούν τα
αντικρουόμενα συμφέροντα. Ενώ οι υπόλοιποι λαοί προκειμένου να χωροθετήσουν
ένα έργο που θα έχει ­ ή κάποιοι νομίζουν ότι θα έχει ­ και δυσμενείς
επιπτώσεις είναι αναγκασμένοι να ζυγίζουν τα υπέρ και τα κατά, να σταθμίζουν
το όφελος των λίγων, των πολλών, το δημόσιο και το ιδιωτικό συμφέρον και μετά
να αποφασίζουν, εμείς βρήκαμε τη λύση. Χρειάζεται να γίνει ένα έργο; Να γίνει,
αλλά «αλλού».

Πλην όμως, οι δυτικοί, ανίκανοι όπως πάντοτε να συλλάβουν τις ιδιοφυείς ιδέες,
καταδίκασαν τη χώρα μας. Και εδώ έγκειται η συνεισφορά του ελληνικού πνεύματος
στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Για να προωθηθεί η ιδέα αυτή, είναι
αυτονόητο ότι απαιτείται ένα κοινό πλαίσιο αναφοράς που θα διασφαλίζει την
όμοια αντιμετώπιση των διαφόρων ζητημάτων που προκύπτουν σε μία ενιαία
πολιτική οντότητα. Πολλοί νομίζουν ότι αυτό επιτυγχάνεται με απαγορεύσεις,
οδηγίες ή ευχές. Δεν είναι έτσι. Δεν αρκεί να λες ότι αυτή η συμπεριφορά
απαγορεύεται. Πρέπει να ορίσεις και τι θα πάθει αυτός που θα συμπεριφερθεί
έτσι. Ακόμη και οι θρησκείες δίπλα στις ηθικές επιταγές, τύπου «ου φονεύσεις»,
άναψαν και τις φωτιές κάτω από τα καζάνια, ώστε να φοβάται κανείς πριν
φονεύσει. Μια άλλη παράμετρος που είναι χρήσιμη για την εφαρμογή των νόμων,
είναι η γνώση των συνεπειών. Αν ξέρεις ότι μια μη επιτρεπτή συμπεριφορά θα
έχει δυσμενείς συνέπειες για σένα τον ίδιο, έχεις έναν λόγο παραπάνω να την
αποφύγεις. Η Ελλάδα, λοιπόν, ως η πρώτη χώρα που καταδικάστηκε με βάση τη
Συνθήκη του Μάαστριχτ, δίδαξε για άλλη μια φορά τους δυτικούς. Τους απέδειξε
ότι κανείς δεν μπορεί να παρανομεί και να μένει ατιμώρητος. Έτσι τώρα όλες οι
ευρωπαϊκές χώρες, χάρη σ’ εμάς, θα γνωρίζουν ότι πρέπει να τηρούν τα
συμφωνηθέντα και δεν θα έχουν καμία δικαιολογία για να παρανομούν. Ελπίζω
αφενός μεν να συμμορφωθούν, αφετέρου δε να αναγνωρίσουν τη συμβολή του
ελληνικού πνεύματος στην προσπάθεια για την ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Ο Αντύπας Σ. Καρίπογλου είναι δικηγόρος, μέλος της Ε.Ε. των Φιλελευθέρων.