Οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί

Για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί γράφουν
έξι καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης με την ίδια ιδιότητα (τα ονόματά τους στη
διάθεση της εφημερίδας):

«Με αφορμή τις πρόσφατες ρυθμίσεις του υπουργού Παιδείας για τον τρόπο
πρόσληψης των εκπαιδευτικών αναπληρωτών και μόνιμων, θέλουμε να επισημάνουμε
στον ελληνικό λαό τη σοβαρότητα και το βάθος της κατάστασης που επικρατεί στο
20% περίπου των εκπαιδευτικών, που είναι οι αναπληρωτές.

Συστηματικά παραγκωνίζεται η προσφορά των αναπληρωτών, που επί δεκαετία και
πλέον πρόσφεραν και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στα πιο απομακρυσμένα και
δυσπρόσιτα μέρη της πατρίδας μας. Το κόστος που πληρώσαμε και πληρώνουμε κατά
την πορεία αυτή είναι πολυποίκιλο: οικονομικό, ψυχολογικό και προσωπικό.

Η ρύθμιση Αρσένη του Ν. 2725 άρ. 138/99 διασφάλιζε την προτεραιότητα για τα
σχολικά έτη μέχρι το 2003 και προέβλεπε μετά το 2003 το σταδιακό διορισμό των
αναπληρωτών, χωρίς όμως να καθορίζει καταληκτική και βραχυπρόθεσμη ημερομηνία
απορρόφησής μας.

Αυτά τα ψίχουλα αξίζουμε εμείς που υπηρετούμε με συνέπεια και ευθύνη, χρόνια
τώρα, την εκπαιδευτική διαδικασία; Όταν καλύπταμε τόσα χρόνια τα σχολεία και
των πιο μικρών νησιών ήμασταν οι άξιοι και μετά το 2003 δεν θα είμαστε πλέον;
Φτάνουμε, δηλαδή, στο συμπέρασμα ότι προωθούνται σαν “άξιοι Έλληνες και
Ελληνίδες” εκπαιδευτικοί, κατά πλειοψηφία αυτοί, οι οποίοι έγραψαν στις
εξετάσεις του ΑΣΕΠ για 12 (με τις νέες προτάσεις του κ. Ευθυμίου), ενώ αυτοί
που παλεύουν εδώ και 12 χρόνια στα σχολεία είναι οι ανάξιοι. Αποδείξαμε και
αποδεικνύουμε την εκπαιδευτική μας επάρκεια μέσα στο σχολείο και όχι μέσα από
έναν ξερό και απρόσωπο διαγωνισμό. Αισθανόμαστε τον εμπαιγμό και αναρωτιόμαστε
γιατί το υπουργείο Παιδείας πετά την πολύχρονη εμπειρία μας στην εκπαίδευση,
κυριολεκτικά, στα σκουπίδια. Με αυτόν τον τρόπο αξιοποιεί κατά τον καλύτερο
δυνατό τρόπο το προσωπικό του;

Η κυβέρνηση θέλει να προωθήσει στην εκπαίδευση πτυχιούχους ­ νέο αίμα (ίσως
γιατί το δικό μας το έχει ρουφήξει όλο), παραμερίζοντας εμάς τους εν ενεργεία
εκπαιδευτικούς, χωρίς καμία αξιόπιστη αιτιολογία, όταν και στην πιο απλή
δουλειά η εμπειρία είναι απαραίτητο προσόν.

Αναφερόμαστε βέβαια στους εκπαιδευτικούς οι περισσότεροι εκ των οποίων έχουν
υπερβεί κατά πολύ το 35ο έτος της ηλικίας τους, όντας πάντα μέσα στην
εκπαιδευτική διαδικασία με συνέπεια και έχουν πλέον αυξημένες οικογενειακές
και οικονομικές υποχρεώσεις.

Τέλος, ζητούμε από το υπουργείο Παιδείας να πάρει θέση και δεσμεύσεις απέναντι
στα καυτά προβλήματά μας και να μας απαντήσει στα παρακάτω ερωτήματα:

* Ποιο θα είναι το εργασιακό μέλλον των εκπαιδευτικών από τώρα και στο εξής;

* Ποια θα είναι η καταληκτική ημερομηνία απορρόφησής μας σε οργανικές θέσεις;

* Γιατί στον ευρύτερο δημόσιο τομέα μονιμοποιούνται οι εργαζόμενοι με
συμβάσεις ακόμη και ενός οκταμήνου, ενώ οι εκπαιδευτικοί με τόσο μεγάλη
προϋπηρεσία μένουν στο περιθώριο;

* Γιατί δεν θεσμοθετεί την προσχολική αγωγή ως υποχρεωτική με ολοήμερη
λειτουργία, όταν βλέπουμε ότι αυτό γίνεται καθημερινά επιτακτική ανάγκη στην
ελληνική κοινωνία;

* Τέλος, γιατί το υπουργείο Παιδείας δείχνει τόσο μεγάλη εμπάθεια έναντι αυτών
που το στήριξαν εδώ και τόσα χρόνια;».